Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

27. bölüm / 49

Ottilie’nin Günlüğünden

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Ottilie’nin Günlüğünden
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime · Okuduğun bölüm
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Ottilie’nin Günlüğünden
Genç sanatçının şu sözünü kaydetmeliyim: “Zanaatkârda da güzel sanatlarla uğraşan sanatçıda da açıkça görülür ki insan, kendine bütünüyle özgü olan şeyi sahiplenmekte en çok zorlanır. Eserleri, yumurtadan çıktıkları yuvayı terk eden kuşlar gibi onu terk eder.”

Bu konuda en tuhaf yazgıya sahip olan, özellikle mimardır. Kendi giremeyeceği mekânlar yaratmak için bütün aklını, bütün sevgisini ne sık seferber eder! Kraliyet salonları ihtişamlarını ona borçludur; ama o ihtişamın en büyük etkisini kendisi yaşayamaz. Tapınaklarda kendisiyle kutsalların kutsalı arasına bir sınır çeker; yüreği yücelten törenler için yaptığı basamaklara artık çıkamaz. Tıpkı kuyumcunun, mine işlemelerini ve değerli taşlarını bir araya getirdiği kutsal ayin ekmeği teşhir kabına uzaktan tapınması gibi. Mimar, sarayın anahtarını zengine teslim ederken bütün rahatlığı ve konforu da ona verir; ama bunlardan kendisi hiç yararlanamaz. Eser, donatılmış bir çocuk gibi babasını artık etkilemiyorsa, sanatın sanatçıdan yavaş yavaş uzaklaşması kaçınılmaz değil midir? Sanat, neredeyse yalnızca kamusal olanla, herkese ve dolayısıyla sanatçıya da ait olanla uğraşmaya yazgılıyken kendisini ne ölçüde ilerletmiş olmalıydı!

Eski halkların bir tasavvuru ağırbaşlıdır ve ürkütücü görünebilir. Atalarını büyük mağaralarda, çevreye dizilmiş tahtlarda sessizce oturup sohbet ederken hayal ederlerdi. İçeri giren yeni gelen, yeterince layıksa, onlar ayağa kalkar ve onu eğilerek selamlardı. Dün şapelde otururken, oyma sandalyemin karşısında birkaç sandalye daha dizili olduğunu görünce bu düşünce bana son derece sevimli ve zarif geldi. “Sen neden oturmaya devam edemeyesin?” diye düşündüm kendi kendime. “Sessizce, içine dönük oturmaya devam et; uzun, çok uzun süre, ta ki sonunda dostların gelsin. Sen de ayağa kalkıp onları dostça bir eğilişle yerlerine buyur et.” Renkli camlar gündüzü ağırbaşlı bir alacakaranlığa çeviriyor; gecenin de bütünüyle karanlık kalmaması için birinin hiç sönmeyen bir kandil bağışlaması gerekirdi.

İnsan nasıl durursa dursun, kendini hep görürken düşünür. Sanırım insan, görmeyi bırakmamak için rüya görür. Belki bir gün içimizdeki ışık dışarı çıkar da başka hiçbir ışığa ihtiyaç duymayız.

Yıl sona eriyor. Rüzgâr anızların üzerinden geçiyor ama artık kımıldatacak bir şey bulamıyor. Yalnızca o ince ağaçların kırmızı meyveleri bize hâlâ canlı bir şeyi hatırlatmak ister gibi; tıpkı harman dövenin ritmik vuruşlarının, biçilmiş başakta ne kadar besleyici ve canlı şeyin saklı olduğu düşüncesini uyandırması gibi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…