Bölümler 49Şu an: Ottilie’nin Günlüğünden
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ottilie’nin Günlüğünden
Genç sanatçının şu sözünü kaydetmeliyim: “Zanaatkârda da güzel sanatlarla uğraşan sanatçıda da açıkça görülür ki insan, kendine bütünüyle özgü olan şeyi sahiplenmekte en çok zorlanır. Eserleri, yumurtadan çıktıkları yuvayı terk eden kuşlar gibi onu terk eder.”
Bu konuda en tuhaf yazgıya sahip olan, özellikle mimardır. Kendi giremeyeceği mekânlar yaratmak için bütün aklını, bütün sevgisini ne sık seferber eder! Kraliyet salonları ihtişamlarını ona borçludur; ama o ihtişamın en büyük etkisini kendisi yaşayamaz. Tapınaklarda kendisiyle kutsalların kutsalı arasına bir sınır çeker; yüreği yücelten törenler için yaptığı basamaklara artık çıkamaz. Tıpkı kuyumcunun, mine işlemelerini ve değerli taşlarını bir araya getirdiği kutsal ayin ekmeği teşhir kabına uzaktan tapınması gibi. Mimar, sarayın anahtarını zengine teslim ederken bütün rahatlığı ve konforu da ona verir; ama bunlardan kendisi hiç yararlanamaz. Eser, donatılmış bir çocuk gibi babasını artık etkilemiyorsa, sanatın sanatçıdan yavaş yavaş uzaklaşması kaçınılmaz değil midir? Sanat, neredeyse yalnızca kamusal olanla, herkese ve dolayısıyla sanatçıya da ait olanla uğraşmaya yazgılıyken kendisini ne ölçüde ilerletmiş olmalıydı!
Eski halkların bir tasavvuru ağırbaşlıdır ve ürkütücü görünebilir. Atalarını büyük mağaralarda, çevreye dizilmiş tahtlarda sessizce oturup sohbet ederken hayal ederlerdi. İçeri giren yeni gelen, yeterince layıksa, onlar ayağa kalkar ve onu eğilerek selamlardı. Dün şapelde otururken, oyma sandalyemin karşısında birkaç sandalye daha dizili olduğunu görünce bu düşünce bana son derece sevimli ve zarif geldi. “Sen neden oturmaya devam edemeyesin?” diye düşündüm kendi kendime. “Sessizce, içine dönük oturmaya devam et; uzun, çok uzun süre, ta ki sonunda dostların gelsin. Sen de ayağa kalkıp onları dostça bir eğilişle yerlerine buyur et.” Renkli camlar gündüzü ağırbaşlı bir alacakaranlığa çeviriyor; gecenin de bütünüyle karanlık kalmaması için birinin hiç sönmeyen bir kandil bağışlaması gerekirdi.
İnsan nasıl durursa dursun, kendini hep görürken düşünür. Sanırım insan, görmeyi bırakmamak için rüya görür. Belki bir gün içimizdeki ışık dışarı çıkar da başka hiçbir ışığa ihtiyaç duymayız.
Yıl sona eriyor. Rüzgâr anızların üzerinden geçiyor ama artık kımıldatacak bir şey bulamıyor. Yalnızca o ince ağaçların kırmızı meyveleri bize hâlâ canlı bir şeyi hatırlatmak ister gibi; tıpkı harman dövenin ritmik vuruşlarının, biçilmiş başakta ne kadar besleyici ve canlı şeyin saklı olduğu düşüncesini uyandırması gibi.
Bölüm etkileşimi
