Bölümler 49Şu an: Onuncu Bölüm
- 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
- 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
- 4 Müdire’nin notu159 kelime
- 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
- 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
- 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
- 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
- 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
- 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
- 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
- 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
- 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
- 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
- 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
- 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
- 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
- 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
- 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
- 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
- 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
- 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
- 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
- 24 İkinci Bölüm733 kelime
- 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
- 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
- 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
- 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
- 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
- 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
- 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
- 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
- 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
- 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
- 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
- 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
- 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
- 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
- 40 On Birinci Bölüm963 kelime
- 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
- 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
- 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
- 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
- 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
- 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
- 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
- 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
- 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Onuncu Bölüm
Charlotte’un sağlığı ve keyfi yerindeydi. Her saat gözünü ve gönlünü meşgul eden, sağlam yapılı ve gelecek vadeden oğluna seviniyordu. Onun sayesinde dünyayla ve sahip olduklarıyla yeni bir bağ kurmuştu. Eski etkinliği yeniden canlanıyor; nereye baksa geçen yıl yapılmış pek çok şeyi görüyor ve yapılanlardan sevinç duyuyordu. İçinde yeni bir duygu canlanmış hâlde, Ottilie ve çocukla yosunlu kamelyaya çıktı. Çocuğu ev sunağı gibi küçük masanın üzerine yatırırken iki yerin daha boş olduğunu gördü; geçmiş günleri hatırladı, kendisi ve Ottilie için yeni bir umut belirdi.
Genç kızlar, bir eş olarak isteyip istemeyeceklerini sessizce tartarak, belki de şu ya da bu delikanlıya çekingenlikle bakarlar. Bir kızı ya da yetiştirilmek üzere yanına verilmiş genç bir kadını gözetmekle yükümlü olanlarsa daha geniş bir çevreye göz gezdirir. Charlotte da o sırada böyle düşünüyordu. Yüzbaşının Ottilie’yle evlenmesini imkânsız görmüyordu; nitekim geçmişte bu kulübede yan yana oturmuşlardı. Yüzbaşının kazançlı bir evlilik yapma olasılığının artık ortadan kalktığını biliyordu.
Charlotte yukarı çıkmaya devam ederken Ottilie çocuğu taşıyordu. Charlotte türlü düşüncelere dalmıştı. Karada da insanın başına gemi kazası gelebilir. Bundan sonra hızla toparlanıp kendine gelmek güzel ve övgüye değerdir. Hayatımız kazanç ve kayıp üzerine kurulmuş değil midir? Kim bir yatırıma girişmez de önü kesilmez? Kaç kez bir yola çıkar, sonra o yoldan saptırılırız! Kaç kez gözümüzü diktiğimiz bir hedeften uzaklaştırılır, daha yücesine ulaşırız! Yolculuğa çıkan birinin arabasının tekerleği yolda kırılır; bu talihsiz aksilikten duyduğu büyük öfkeye rağmen, hayatını etkileyecek en hoş tanışıklıklara ve ilişkilere böylece ulaşır. Kader dileklerimizi yerine getirir, ama kendi bildiği yoldan; dileklerimizin ötesinde bir şey verebilmek için.
Charlotte bu ve benzeri düşüncelerle tepedeki yeni yapıya ulaştı; çevresine bakınca haklılığı bütünüyle doğrulandı. Çünkü çevre, insanın hayal edebileceğinden çok daha güzeldi. Rahatsız edici bütün küçük ayrıntılar ortadan kaldırılmış, doğanın ve zamanın manzaraya kattığı güzellikler açıkça ortaya çıkıp göze çarpıyordu. Ayrı kalmış bölümleri hoşça birleştirmek ve kimi boşlukları doldurmak için dikilmiş genç bitkiler de çoktan yeşermişti.
Evin kendisi neredeyse oturulabilir durumdaydı; özellikle üst kattaki odalardan görünen manzara son derece çeşitliydi. Etrafına ne kadar uzun bakarsa o kadar çok güzellik keşfediyordu. Günün farklı saatleri, Ay ve Güneş burada ne etkiler yaratacaktı! Burada vakit geçirmek çok arzu edilir bir şeydi. Bütün kaba inşaat işlerinin bitmiş olduğunu görünce, Charlotte’un yapma ve düzenleme hevesi nasıl da çabucak geri geldi! Bir marangoz, bir döşemeci ve kalıplarla, hafif yaldızlarla işini görebilen bir ressam yeterliydi; kısa zamanda bina hazır hâle geldi. Kaleden uzakta olduklarından, ihtiyaç duyacakları her şeyi yanlarında bulundurmak için bodrumla mutfağı da çabucak düzenlediler. Böylece kadınlar çocukla birlikte üst katta yaşamaya başladı. Bu yeni merkezden, beklenmedik yürüyüş yolları önlerine açıldı. Güzel havada, daha yüksek bir yerde, temiz ve serbest havanın tadını çıkardılar.
Ottilie’nin en sevdiği yol, kimi zaman yalnız, kimi zaman çocukla birlikte, çınar ağaçlarının yanına inen rahat bir patikaydı. Patika, karşıya geçmek için kullanılan kayıklardan birinin bağlandığı noktaya varıyordu. Bazen su yolculuğuna çıkmaktan hoşlanıyordu, ama Charlotte kaygılandığı için çocuğu yanında götürmüyordu. Yine de her gün kale bahçesindeki bahçıvanı ziyaret ediyor, artık açık havanın tadını çıkaran onca genç bitkiye gösterdiği özeni sevecenlikle paylaşıyordu.
Bu güzel mevsimde Charlotte’un, Eduard’ı yolculuklarında tanımış ve onunla birkaç kez karşılaşmış bir İngiliz’in ziyareti tam zamanında geldi. İngiliz, hakkında çok iyi şeyler duyduğu güzel bahçeleri merak ediyordu. Yanında konttan bir tavsiye mektubu getirmiş; yol arkadaşı olarak da sessiz, ama son derece nazik bir adamı tanıtmıştı. Bazen Charlotte ve Ottilie’yle, bazen bahçıvan ve avcılarla, sık sık yol arkadaşıyla, kimi zaman da tek başına çevreyi dolaştı. Yorumlarından, bu tür yerlerden hoşlanan ve onları iyi tanıyan; hatta benzerlerini kendisi de düzenlemiş biri olduğu anlaşılıyordu. Yaşça büyük olmasına rağmen, hayata güzellik ve anlam katan her şeye neşeyle katılıyordu.
Kadınlar çevrelerinin tadını onun yanındayken tam anlamıyla çıkarıyordu. Alışkın gözü her güzelliği ilk kez görüyormuşçasına taze bir biçimde karşılıyor; bu yerleri daha önce tanımadığı ve insanın yaptıklarını doğanın sunduklarından ayırt etmekte güçlük çektiği için ortaya çıkanlardan daha da çok keyif alıyordu.
Onun yorumlarıyla parkın büyüyüp zenginleştiği söylenebilirdi. Yeni dikilip boy atan bitkilerin neler vadettiğini daha şimdiden görüyordu. Güzelliğin ortaya çıkarılabileceği ya da eklenebileceği hiçbir yer gözünden kaçmıyordu. Bir yerde, temizlenirse bütün bir çalılık alanın süsü olabilecek bir kaynağa; başka bir yerde, temizlenip genişletilirse hoş bir dinlenme köşesine dönüşebilecek bir mağaraya dikkat çekiyordu. Mağaradan yüce kaya kütlelerini görebilmek için yalnızca birkaç ağacı kesmek yeterli olacaktı. Ev sahiplerini, hâlâ yapılacak çok şey kaldığı için kutluyor; acele etmemelerini, düzenleme ve yaratma zevkini gelecek yıllara saklamalarını rica ediyordu.
Toplumsal buluşmaların dışında hiç de rahatsız edici değildi; günün büyük bölümünü parkın güzel manzaralarını taşınabilir bir karanlık oda aygıtıyla yakalayıp çizerek geçiriyordu. Böylece yolculuklarından kendisine ve başkalarına güzel bir ürün kazandırıyordu. Birkaç yıldır bunu önemli bölgelerin hepsinde yapmış, böylece son derece hoş ve ilginç bir koleksiyon oluşturmuştu. Yanında taşıdığı büyük bir resim dosyasını hanımlara gösteriyor, onları kimi zaman çizimlerle, kimi zaman açıklamalarıyla oyalıyordu. Kadınlar bu tenha yerde dünyanın çevresinde rahatça dolaşmanın; kıyıların, limanların, dağların, göllerin, ırmakların, şehirlerin, kalelerin ve tarihte adı geçen daha nice yerin gözlerinin önünden geçip gitmesinin keyfini çıkarıyordu.
İki kadının da özel ilgi alanları vardı. Charlotte’un ilgisi daha geneldi; özellikle tarihî açıdan dikkat çekici yerlerle ilgileniyordu. Ottilie ise daha çok Eduard’ın hakkında çok şey anlattığı, severek vakit geçirdiği ve sık sık geri döndüğü yerlerde oyalanıyordu. Çünkü her insanın yakınında ya da uzağında, karakteri, ilk izlenimleri, bazı koşullar ve alışkanlıkları nedeniyle kendisini çeken, özellikle sevdiği ve heyecan duyduğu bazı yerler vardır.
Bu yüzden Lord’a en çok nereleri beğendiğini, seçim ona kalsa şimdi nerede yaşayacağını sordu. O da gösterecek birden fazla güzel yer buldu; oralarda başına gelenleri ve bu yerleri nasıl sevip değerli bulduğunu, kendine özgü vurgularıyla Fransızca konuşarak rahatça anlattı.
Şimdilerde genellikle nerede kaldığı, en çok nereye dönmeyi sevdiği sorulunca ise hiç çekinmeden, ama kadınları şaşırtarak şöyle cevap verdi:
“Artık her yerde kendimi evimde hissetmeye alıştım; sonunda başkalarının benim için evler yapıp bitkiler dikmesinden, ev bark kurmak için çabalamasından daha rahat bir şey olmadığını düşünüyorum. Kendi mülklerime dönmeyi özlemiyorum; kısmen siyasi nedenlerden, ama özellikle de aslında her şeyi kendisi için yaptığım ve düzenlediğim, bunları devretmeyi ve onlarla birlikte keyif sürmeyi umduğum oğlum hiçbirine katılmadığı, başkaları gibi orada hayatını daha iyi değerlendirmek, hatta belki heba etmek üzere Hindistan’a gittiği için.”
“Kuşkusuz, hayat için daha baştan gereğinden fazla zahmete giriyoruz. Kendimizi ölçülü bir hayat içinde rahatça bulmaya hemen başlamak yerine, işleri giderek büyütüp hayatı kendimize daha da zorlaştırıyoruz. Binalarımın, parkımın, bahçelerimin tadını şimdi kim çıkarıyor? Ben değil, benimkiler bile değil: yabancı konuklar, meraklılar, huzursuz yolcular.”
“Elimizde pek çok imkân olsa bile, özellikle şehirde alıştığımız bazı şeylerin eksik olduğu kırda, kendimizi evimizde ancak yarı yarıya hissederiz. En çok okumak istediğimiz kitap elimizin altında olmaz; tam da en çok ihtiyaç duyduğumuz şeyi unutmuşuzdur. Hep bir ev düzeni kurar, sonra yeniden yola çıkarız; bunu kendi isteğimiz ve kararımızla yapmıyorsak, koşullar, tutkular, rastlantılar, zorunluluk ve daha neler neler bizi harekete geçirir.”
Lord, düşüncelerinin iki dost kadını ne denli derinden etkilediğini fark etmemişti. İnsan, koşullarını başka bakımlardan bildiği bir toplulukta bile genel bir gözlem dile getirdiğinde kendini sık sık böyle bir tehlikeye atmaz mı? Charlotte için iyi niyetli, dostça davranan birinin istemeden açtığı böyle bir yara yeni değildi. Dünya zaten gözlerinin önünde o kadar açık duruyordu ki, biri onu düşüncesizce ve dikkatsizce hoş olmayan bir noktaya bakmaya zorladığında özel bir acı duymuyordu. Oysa yarı bilinçli gençliğinde görmekten çok sezen, görmek istemediği ve görmemesi gereken şeylerden gözünü kaçırabilen, hatta kaçırmak zorunda olan Ottilie, bu içten konuşmalar yüzünden korkunç bir hâle düştü. Çünkü zarif perde gözlerinin önünde şiddetle yırtılıvermişti. Evin, çiftliğin, bahçenin, parkın ve bütün çevrenin düzenlenmesi için şimdiye dek yapılan her şeyin aslında boşuna olduğu duygusuna kapıldı; çünkü bütün bunların sahibi olan kişi onlardan keyif almıyordu. O da tıpkı şu anki konuk gibi, en yakınları ve en sevdikleri tarafından dünyayı dolaşmaya, hem de en tehlikeli türden bir yolculuğa itilmişti. Dinlemeye ve susmaya alışmıştı; ama bu kez kendini öylesine sıkıntılı bir durumda buldu ki, yabancının neşeli bir özgünlük ve ağırbaşlılıkla sürdürdüğü sohbet bu sıkıntıyı azaltmak yerine artırdı.
“Artık doğru yolda olduğumu sanıyorum,” dedi, “çünkü kendimi durmadan, pek çok şeyden vazgeçip pek çok şeyin tadını çıkaran bir yolcu olarak görüyorum. Değişime alıştım; hatta değişim benim için ihtiyaç oldu. Tıpkı operada, daha önce bunca dekor değişmiş olduğu için insanın yenisini beklemesi gibi. En iyi ve en kötü handan ne bekleyebileceğimi bilirim; ne kadar iyi ya da kötü olursa olsun, hiçbir yerde alıştığım şeyleri bulamam. Sonunda iş, ya zorunlu bir alışkanlığa ya da bütünüyle keyfî bir rastlantıya bağlı yaşamaya varıyor. En azından artık bir şeyin yeri değişti ya da kayboldu diye, her gün kullandığım oturma odası tamir ettirmem gerektiği için işe yaramaz hâle geldi diye, sevdiğim bir fincan kırıldı ve bir süre başka fincandan içtiğim çayın tadı gelmedi diye canım sıkılmıyor. Bütün bu dertlerden kurtuldum. Ev başımın üstünde yanmaya başlasa, adamlarım sakin sakin eşyaları toplar, biz de çiftlikten ve şehirden çıkar gideriz. Bunca avantajına rağmen, hesabını dikkatle yaptığımda, yıl sonunda evimde oturmanın bana ne kadara mal olacağından fazlasını harcamadığımı görüyorum.”
Bu anlatılanları dinlerken Ottilie’nin gözünün önüne yalnız Eduard geldi; onun da artık yoksunluk ve sıkıntılara katlanarak ıssız yollara düşeceğini, tehlike ve yokluk içinde cephede yatacağını, bunca istikrarsızlığa ve riske alışıp evsiz barksız, dostsuz kalacağını; sırf kaybetme ihtimali olmasın diye her şeyi bir kenara atacağını düşündü. Neyse ki topluluk bir süreliğine dağıldı. Ottilie yalnız kalıp ağlayacak fırsat buldu. Kendine eziyet etme yoluna bir kez girince insanın yaptığı gibi, bu açıklığı daha da belirginleştirmeye çalışırken, hiçbir boğuk acı onu bu açıklık kadar şiddetle sarsmamıştı.
Eduard’ın hâli ona öylesine acıklı, öylesine perişan göründü ki ne pahasına olursa olsun onun Charlotte’la yeniden birleşmesine katkıda bulunmaya; kendi acısını ve sevgisini sessiz bir yerde saklayıp bir tür işle kendini avutmaya karar verdi.
Bu sırada Lord’un yol arkadaşı, aklı başında, sakin ve iyi bir gözlemci olan adam, sohbetteki gafı fark etmiş ve durumların benzerliğini dostuna açıklamıştı. Lord ailenin koşullarından habersizdi. Oysa yolculukta onu en çok ilgilendiren şey, doğal ve yapay koşulların, yasal olanla dizginlenemeyen arasındaki, akıl yürütmeyle sağduyu arasındaki, tutku ile önyargı arasındaki çatışmaların doğurduğu tuhaf olaylardı. Bu adam daha önce, hele de evin içinde, olup biten ve hâlâ olup gitmekte olan her şeyi öğrenmişti.
Lord buna üzüldü ama mahcup olmadı. Böyle bir duruma düşmemek için insanın topluluk içinde bütünüyle susması gerekirdi; çünkü yalnızca önemli gözlemler değil, en sıradan sözler bile orada bulunanların ilgisiyle öyle ters bir biçimde kesişebilir. “Bu akşam telafi edelim,” dedi Lord. “Bütün genel konuşmalardan kaçınalım. Yolculuğumuz sırasında portföyünüzü ve belleğinizi zenginleştiren o kadar çok hoş ve önemli anekdotla öyküden birkaçını dinletin bize!”
Ne var ki yabancılar en iyi niyetle bile bu kez dostları rahatsız etmeyecek bir sohbetle sevindiremediler. Yol arkadaşı tuhaf, önemli, neşeli, dokunaklı ve korkunç pek çok öyküyle dikkatleri üzerine çekip dinleyenlerin merakını sonuna kadar artırdıktan sonra, daha yumuşak, her ne kadar tuhaf olsa da başka bir olayla konuşmasını bitirmeyi düşündü; bu olayın dinleyicilerine ne kadar yakın olduğunu ise sezemedi.
Bölüm etkileşimi
