Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

2. bölüm / 49

İkinci Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: İkinci Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime · Okuduğun bölüm
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

İkinci Bölüm
Eduard odasında yalnız kaldı. Charlotte’un ağzından hayatının dönüm noktalarını yeniden dinlemek, ikisinin de içinde bulunduğu durumu ve niyetlerini yeniden gözünün önüne getirmek, canlı mizacını hoş bir biçimde heyecanlandırmıştı. Charlotte’un yanında, onunla birlikteyken kendini öylesine mutlu hissetmişti ki yüzbaşıya dostça, ilgili ama sakin ve hiçbir şeye işaret etmeyen bir mektup tasarladı. Fakat yazı masasına gidip dostunun mektubunu yeniden okumak üzere eline alınca, o değerli adamın acıklı durumu hemen gözünün önüne geldi. Bu günlerde kendisine acı çektiren bütün duygular yeniden canlandı ve dostunu böylesine sıkıntılı bir durumda bırakması olanaksız göründü.

Eduard kendini bir şeyden mahrum bırakmaya alışık değildi. Zengin anne babasının biricik, şımartılmış çocuğu olarak büyümüştü. Anne babası onu, kendisinden çok daha yaşlı bir kadınla tuhaf ama son derece kazançlı bir evliliğe razı etmeyi başarmıştı. Kadın da ona her bakımdan düşkün davranmış, kendisine iyi davranışının karşılığını büyük cömertlikle vermeye çalışmıştı. Kadının kısa süre sonra ölmesiyle Eduard kendi efendisi olmuş, yolculuklarında bağımsızca yaşamış, her yeniliğe ve değişikliğe gönlünce yön verebilmişti. Aşırılıklara kapılmadan çok şey, hem de türlü türlü şey isteyen; açık sözlü, yardımsever, yiğit, gerektiğinde cesur bir adamdı. Dünyada arzularının karşısına ne çıkabilirdi ki?

Şimdiye kadar her şey istediği gibi gitmişti. Charlotte’a da kavuşmuştu; inatçı, neredeyse romanlara yaraşır bir sadakatle sonunda onu elde etmişti. Şimdiyse ilk kez karşı çıkıldığını, ilk kez engellendiğini hissediyordu; hem de gençlik arkadaşını yanına çağırmak, hayatına adeta son biçimini vermek istediği sırada. Canı sıkkın ve sabırsızdı. Ne yazacağına karar veremediği için birkaç kez kalemi eline aldı, sonra bıraktı. Karısının isteklerine karşı gelmek istemiyordu, ama onun isteğine göre de davranamıyordu. Huzursuzken sakin bir mektup yazması bekleniyordu; bu onun için bütünüyle olanaksızdı. En doğal çözüm ertelemenin bir yolunu bulmaktı. Dostundan birkaç gün yazmadığı için özür diledi; bugün ayrıntılı yazamayacağını belirtti ve yakında daha önemli, içini rahatlatacak bir mektup yazacağına söz verdi.

Ertesi gün Charlotte, aynı yere yaptıkları yürüyüş sırasında konuşmayı yeniden açmak için fırsat kolladı. Belki de insanın bir kararı köreltmesinin en güvenli yolu, onu tekrar tekrar konuşmaktan geçer diye düşünüyordu.

Eduard bu konuşmanın tekrarlanmasından memnundu. Her zamanki gibi nazik ve hoş bir üslupla konuştu. Duyarlı yapısı nedeniyle kolayca alevlenip canlı arzusu baskınlaşsa, ısrarı sabırsızlık uyandırabilse de bütün ifadelerini karşısındakine duyduğu kusursuz saygı öylesine yumuşatırdı ki insan onu zahmetli bulsa bile sevimli bulmaktan kendini alamazdı.

Bu yolla o sabah önce Charlotte’u en neşeli hâline getirdi, sonra zarif konuşma dönüşleriyle onu büsbütün şaşkına çevirdi; sonunda Charlotte haykırdı: “Kocana vermediğim izni bana, âşığıma vermemi istiyorsun, değil mi?”

“Hiç değilse, sevgilim,” diye sürdürdü, “arzularının ve onları dile getirirken gösterdiğin o içten canlılığın beni kayıtsız bırakmadığını, etkilemediğini anlayacaksın. Beni bir itirafta bulunmaya zorluyor. Ben de şimdiye kadar senden bir şey sakladım. Ben de seninkine benzer bir durumdayım ve senden şimdi kendine karşı uygulamanı istediğim özdenetimi ben de kendime uyguladım.”

“Bunu duyduğuma sevindim,” dedi Eduard. “Anlaşılan evlilikte bazen tartışmak gerekiyor; insan böylece birbirini tanıyor.”

“Öyleyse şimdi öğreneceksin,” dedi Charlotte, “Ottilie konusunda benim de senin Yüzbaşı konusunda olduğun gibi bir durumda olduğumu. Sevgili çocuğun, çok ağır koşullar altında bulunduğu yatılı okulda olmasını hiç istemiyorum. Eğer kızım Luciane, dünya hayatı için yaratılmış biri olarak orada kendini dünyaya hazırlıyor; dilleri, tarihi ve ona öğretilen başka bilgileri öğreniyor, notalarını ve varyasyonlarını da kâğıttan çalıyorsa; canlı yaradılışı ve güçlü belleği sayesinde, neredeyse her şeyi unuttuğu ama o anda her şeyi hatırladığı söylenebilecek biriyse; davranışlarındaki özgürlük, danstaki zarafet ve sohbetindeki yerinde rahatlıkla herkesten sıyrılıyor, doğuştan gelen yönetici tavrıyla o küçük çevrenin kraliçesi oluyorsa; okulun yöneticisi onu, ancak kendi ellerinde gerçekten gelişen, kendisine onur kazandıracak, güven uyandıracak ve başka genç kızları da oraya çekecek küçük bir tanrıça gibi görüyorsa; mektuplarıyla aylık raporlarının ilk sayfaları böyle bir çocuğun üstünlüklerine övgüler düzüyor, ben de bunları düzyazıma pekâlâ çevirebiliyorsam; buna karşılık Ottilie’den söz ederken, böylesine güzel gelişen bir kızın neden kendini geliştirmek, yeteneklerini ve becerilerini göstermek istemediğine dair özür üstüne özür sıralıyorsa, o zaman Ottilie hakkında eklediği pek az şey de benim için sır değildir. Çünkü bu sevgili çocukta, benimle birlikte gelişmiş olan annesinin, en değerli dostumun bütün karakterini görüyorum; eğitmeni ya da gözetmeni olabilseydim, onun kızını kuşkusuz harika bir insana dönüştürmek isterdim. Ama bu bizim planımıza uygun düşmediği ve insanın yaşam koşullarını bu kadar çekiştirip durmaması, onlara sürekli yeni şeyler eklememesi gerektiği için, buna katlanıyorum. Hatta zavallı Ottilie’nin bütünüyle bize bağlı olduğunu pekâlâ bilen kızım, kendi üstünlüklerini ona karşı küstahça kullanıp iyiliğimizi bir bakıma boşa çıkardığında bile duyduğum rahatsızlığı bastırıyorum. Ama kim öylesine eğitimlidir ki üstünlüklerini başkalarına karşı zaman zaman acımasızca kullanmasın! Kim öylesine yüksek bir yerde durur ki böyle bir baskı altında zaman zaman acı çekmesin! Bu sınavlar Ottilie’nin değerini artırıyor; ama içinde bulunduğu sıkıntılı durumu iyice anlayınca onu başka bir yere yerleştirmek için çaba göstermeye başladım. Her an yanıt gelebilir; gelir gelmez hiç duraksamayacağım. Benim durumum böyle, sevgilim. Görüyorsun, ikimiz de aynı kaygıları sadık ve dostça bir yürekte taşıyoruz. Birbirlerini ortadan kaldırmadıklarına göre, gel, onları birlikte taşıyalım!”

“Ne tuhaf insanlarız,” dedi Eduard gülümseyerek. “Bizi kaygılandıran bir şeyi şimdilik gözümüzün önünden uzaklaştırabilirsek, işin hallolduğunu sanıyoruz. Genel olarak pek çok şeyden vazgeçebiliriz; ama tek tek kendimizden ödün vermek, nadiren altından kalkabildiğimiz bir istek. Annem de böyleydi. Çocuk ya da delikanlı olarak yanında yaşadığım sürece, o anki kaygılarından kurtulamazdı. At gezintisinden gecikirsem başıma mutlaka bir kaza gelmiş olurdu; sağanakta sırılsıklam olursam kesin ateşlenirdim. Yolculuğa çıkıp yanından uzaklaşınca da sanki artık ona ait değilmişim gibi görünürdüm.”

“Daha yakından bakarsak,” diye sürdürdü, “ikimiz de akılsızca ve sorumsuzca davranıyoruz: yüreğimizde böylesine yakın yere sahip iki soylu yaradılışlı insanı, kendimizi herhangi bir tehlikeye atmamak uğruna keder ve sıkıntı içinde bırakıyoruz. Buna bencillik denmeyecekse ne denir! Sen Ottilie’yi yanına al, ben de Yüzbaşı’yı; Tanrı aşkına, bu denemeyi yapalım!”

“Tehlike yalnızca bizim için söz konusu olsaydı, belki göze alınabilirdi,” dedi Charlotte kaygıyla. “Ama Yüzbaşı’yı Ottilie’yle aynı evde görmek akıllıca mı sence? Senin yaşlarında bir adamla—bu iltifat dolu sözü tam da yüzüne karşı söyleyeyim: insanın ancak o yaşlarda sevebilir hâle geldiği ve sevgiye layık olduğu bir adamla—Ottilie gibi üstün nitelikleri olan bir kız...”

“Ben de bilmiyorum,” diye karşılık verdi Eduard, “Ottilie’yi nasıl bu kadar yüceltebildiğini! Bunu ancak annesine duyduğun sevgiyi ondan miras almış olmasıyla açıklayabiliyorum. Güzel, bu doğru; Yüzbaşı’nın, bir yıl önce dönüp seninle birlikte onu bir teyzesinin yanında gördüğümüzde dikkatimi ona çektiğini de hatırlıyorum. Güzel, özellikle gözleri çok güzel; ama bende en ufak bir iz bıraktığını da söyleyemem.”

“Bu, senin için övgüye değer,” dedi Charlotte, “çünkü ben de oradaydım. Benden çok daha genç olmasına rağmen, yaşça büyük dostunun varlığı senin için öylesine çekiciydi ki, gözün gelişmekte olan, gelecek vadeden güzelliği görmedi. Bu da senin yaradılışının bir parçası; bu yüzden hayatı seninle paylaşmayı seviyorum.”

Charlotte böylesine içten konuşuyor görünse de bir şeyi gizliyordu. O gün, yolculuktan dönen Eduard’a Ottilie’yi bilerek göstermiş, sevdiği bu manevi kızına iyi bir kısmet bulmak istemişti; çünkü Eduard’la kendisi için artık bir şey düşünmüyordu. Yüzbaşı’ya da Eduard’ın dikkatini ona çekmesi için telkinde bulunmuştu. Ama Charlotte’a duyduğu ilk aşkı inatla aklında tutan Eduard, sağına soluna bakmıyor; bunca canlı biçimde arzuladığı ve bir dizi olayın ardından sonsuza dek elinden alınmış gibi görünen bir nimete sonunda kavuşma olasılığının verdiği mutlulukla yetiniyordu.

Eşler yeni düzenlenmiş bahçelerden aşağı, şatoya doğru yürümek üzereydiler ki bir hizmetkâr aceleyle yanlarına çıktı. Daha aşağıdan, gülümseyerek seslendi: “Ekselansları, hemen gelsinler! Bay Mittler atını şatonun avlusuna sürmüş. Hepimizi bağıra çağıra arattı; size, işin acil olup olmadığını sormamızı söyledi. ‘Acil mi?’ diye arkamızdan bağırdı, ‘duydunuz mu? Ama çabuk, çabuk!’”

“Şu şakacı adam!” diye haykırdı Eduard. “Tam zamanında gelmedi mi, Charlotte?” Hizmetkâra, “Çabuk geri dön!” diye buyurdu. “Ona acil olduğunu, hem de çok acil olduğunu söyle! Atından insin. Atına bakın; onu salona götürün, önüne kahvaltı koyun! Hemen geliyoruz.”

“En kısa yoldan gidelim!” dedi karısına ve her zamanki gibi uzak durduğu mezarlık yoluna saptı.

Ama Charlotte’un burada da duyguları gözetmiş olduğunu görünce ne kadar şaşırdı! Eski anıtlara olabildiğince özen göstererek her şeyi öyle düzenlemiş ve birbiriyle uyumlu hâle getirmişti ki, gözün ve hayal gücünün hoşça oyalanacağı bir yer ortaya çıkmıştı.

En eski taşın bile hakkını vermişti. Taşlar, yaşlarına göre duvar boyunca dikilmiş, duvara yerleştirilmiş ya da başka biçimlerde konmuştu; kilisenin yüksek kaidesi de böylece çeşitlenip süslenmişti. Eduard küçük kapıdan içeri girince tuhaf bir şaşkınlık duydu; Charlotte’un elini sıktı ve gözlerinde bir damla yaş belirdi.

Ama bu gözyaşlarını hemen o tuhaf konuk dağıttı. Çünkü şatoda duramamış, köyün içinden mezarlık kapısına kadar dörtnala gelmiş, orada durup dostlarına seslenmişti: “Benimle dalga geçmiyorsunuz ya? Gerçekten acilse öğle yemeğine kadar kalırım. Beni oyalamayın! Bugün daha yapacak çok işim var.”

“Bunca zahmete girdiğine göre,” diye seslendi Eduard, “buraya kadar atını sür de ciddi bir yerde buluşalım. Charlotte’un bu yas yerini nasıl güzelleştirdiğini de gör!”

“Buraya,” diye seslendi atlı, “ne atla, ne arabayla, ne de yürüyerek gelirim. Buradakiler huzur içinde yatıyor; onlarla işim olmaz. Beni ancak bir gün ayaklarım önde taşırlarsa buraya gelmeye katlanırım. Öyleyse gerçekten ciddi mi?”

“Evet,” diye haykırdı Charlotte, “hem de çok ciddi! Yeni evli bizlerin başımıza dert açan, içinden çıkamadığımız bir durumla ilk karşılaşması bu.”

“Öyle görünmüyor,” diye karşılık verdi; “ama öyle olduğuna inanacağım. Beni kandırıyorsanız, bundan böyle sizi ortada bırakırım. Hemen peşimden gelin! Atımın dinlenmesi iyi olur.”

Üçü kısa süre sonra salonda buluştu; yemek getirildi, Mittler de o gün yaptıklarını ve yapmayı tasarladıklarını anlattı. Bu tuhaf adam eskiden din adamıydı. Görevinde yorulmak bilmez bir gayretle çalışırken, önce tek tek ev sakinleri, sonra bütün cemaatler ve birden çok mülk sahibi arasındaki aile içi ve komşuluk anlaşmazlıklarını yatıştırıp çözüme kavuşturmasıyla ün kazanmıştı. Görevde olduğu sürece hiçbir çift boşanmamış, oranın işleri ve davaları bölge yönetim kurullarını meşgul etmemişti. Hukuk bilgisinin ne kadar gerekli olduğunu erken fark etmişti. Bütün çalışmalarını bu alana yöneltmiş ve kısa sürede en yetenekli avukatlarla boy ölçüşebileceğini hissetmişti. Etki alanı şaşırtıcı biçimde genişlemişti. Aşağıdan başlayarak başardıklarını yukarıdan tamamlaması için onu başkente çağırmak üzereydiler ki önemli bir piyango ikramiyesi kazandı, orta büyüklükte bir mülk satın aldı, kiraya verdi ve burayı faaliyetlerinin merkezi yaptı. Hiçbir anlaşmazlığın çözüme, hiçbir yardımın gerekmeyeceği bir evde kalmamakta kararlıydı; ya da daha doğrusu, bu eski alışkanlığına ve eğilimine yine uyuyordu. İsimlerin anlamlarına batıl inançla bağlananlar, Mittler soyadının onu bütün bu görevlerin en tuhafına yönelttiğini ileri sürerdi.

Tatlılar sofraya konmuştu ki konuk, kahveden hemen sonra yola çıkması gerektiğini söyleyerek ev sahiplerini artık anlatacaklarını saklamamaları için ciddi ciddi uyardı. Eşler başlarından geçenleri uzun uzun anlattılar; ama Mittler işin özünü duyar duymaz keyifsizce masadan fırladı, pencereye koştu ve atının eyerlenmesini emretti.

“Ya beni tanımıyorsunuz,” diye haykırdı, “ya da beni görmüyorsunuz; yahut çok kötü niyetlisiniz. Burada bir anlaşmazlık mı var? Yardım mı gerekiyor? Benim dünyaya akıl vermek için geldiğimi mi sanıyorsunuz? Bir insanın yapabileceği en aptalca iş bu. Herkes kendi aklını kullansın, elinden başka türlüsü gelmeyeni yapsın. İyi sonuçlanırsa bilgeliğine ve talihine sevinsin; kötü biterse ben yardıma hazırım. Bir dertten kurtulmak isteyen ne istediğini hep bilir; elindekinden daha iyisini isteyen ise gözü kördür—evet, evet! Gülün bakalım—kör ebe oynuyor, belki bir şeye dokunur; ama neye? Ne istiyorsanız yapın, hiç fark etmez! Dostlarınızı yanınıza alın, almayın; hepsi bir. En akla yatkın işlerin başarısız olduğunu gördüm, en saçma olanlarınsa başarıya ulaştığını. Kafalarınızı boş yere yormayın; işler şu ya da bu şekilde kötüye giderse yine yormayın! Beni çağırmanız yeter, yardımınıza koşarım. O zamana kadar, hizmetkârınız!”

Böyle deyip kahvesini beklemeden atına atladı.

“Görüyorsun,” dedi Charlotte, “birbirine böylesine yakın iki insan arasında denge yoksa üçüncü kişinin pek işe yaramadığını. Şu anda, mümkünse, öncekinden daha da şaşkın ve kararsızız.”

Yüzbaşı’nın mektubu, Eduard’ın son mektubuyla karşılıklı olarak hemen hemen aynı zamanda ulaşmasaydı, eşler bir süre daha kararsız kalabilirdi. Yüzbaşı, kendisine önerilen görevlerden birini, kendisine hiç de uygun düşmemesine rağmen kabul etmeye karar vermişti. Varlıklı ve nüfuzlu insanların can sıkıntısını paylaşacak, onu dağıtacağına duyulan güvenle yanlarında bulunacaktı.

Eduard durumun bütününü açıkça kavrıyor, hatta daha da keskin biçimde tasvir ediyordu. “Dostumuzun böyle bir durumda kalmasını mı istiyoruz?” diye haykırdı. “Bu kadar acımasız olamazsın, Charlotte!”

“Şu tuhaf adam, Mittler, sonunda haklı çıktı,” diye karşılık verdi Charlotte. “Böyle girişimlerin hepsi birer risk. Neler doğuracağını kimse önceden göremez. Yeni koşullar mutluluk da mutsuzluk da getirebilir; bunlarda kendimize ne övgü ne de suç yükleyebiliriz. Sana daha fazla karşı koyacak gücü kendimde bulamıyorum. Gel, deneyelim! Senden tek isteğim, bunu kısa süreli düşünmen. İzin ver de onun için şimdiye dek olduğundan daha etkin biçimde çalışayım; ona kendi mizacına uygun bir ölçüde doyum sağlayacak bir görev bulmak için nüfuzumu ve bağlantılarımı gayretle kullanıp harekete geçireyim.”

Eduard karısına en zarif biçimde içten teşekkürlerini sundu. Özgür ve neşeli bir ruh hâliyle dostuna önerilerini yazmak için hemen acele etti. Charlotte da mektubun sonuna kendi el yazısıyla onayını eklemek, dostça ricalarını Eduard’ınkilerle birleştirmek zorunda kaldı. Alışık olmadığından daha telaşlı bir hâli olsa da, akıcı kalemiyle nazik ve içten bir üslupla yazdı. Sonunda, başına pek seyrek gelen bir şey oldu: kâğıda mürekkep lekesi bulaştırdı. Bu onu kızdırdı; silmeye çalıştıkça leke büyüdü.

Eduard bu duruma takıldı ve mektupta hâlâ yer olduğundan ikinci bir not daha ekledi: Dostları, bu işaretlerden ne sabırsızlıkla beklendiğini anlamalı; mektubun yazılma hızına bakarak yolculuğunu da aynı hızla ayarlamalıydı.

Ulaktan mektup yola çıkmıştı; Eduard, teşekkürünü daha inandırıcı biçimde gösteremeyeceğini düşünüyordu. Bu yüzden Charlotte’tan Ottilie’yi de hemen yatılı okuldan aldırmasını tekrar tekrar istedi.

Charlotte biraz ertelemesini rica etti ve o akşam Eduard’da müzikli bir eğlenceye heves uyandırmayı başardı. Charlotte piyanoyu çok iyi çalıyordu; Eduard ise flütü o kadar rahat çalamıyordu. Zaman zaman çok uğraşmış olsa da böylesi bir yeteneği geliştirmek için gereken sabır ve sebat ona verilmemişti. Bu yüzden kendi partisini çok dengesiz çalıyor; kimi yerleri iyi, belki yalnızca fazla hızlı geçiyor, kimi yerlerdeyse eserlere aşina olmadığı için duraklıyordu. Başka biriyle bir düeti sonuna kadar çalması zor olurdu. Ama Charlotte ona ayak uydurmayı biliyordu: duruyor, sonra onun tarafından yeniden sürüklenmesine izin veriyordu. Böylece hem iyi bir orkestra şefinin hem de tek tek bölümler her zaman ritimde olmasa bile bütünde ölçüyü korumayı bilen akıllı bir ev hanımının ikili görevini yerine getiriyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…