Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

39. bölüm / 49

Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime · Okuduğun bölüm
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Tuhaf Komşu Çocuklar

Novella
Saygın ailelerden bir oğlanla bir kız, ileride eş olabilecekleri yaşa geldiklerinde evlenmeleri umuduyla, bu hoş beklenti içinde birlikte büyütüldü; her iki tarafın anne babası da gelecekte kurulacak bu birlikten mutluluk duyuyordu. Ama kısa süre içinde, iki üstün yaradılış arasında tuhaf bir düşmanlık belirdi ve niyetin boşa çıkacağı anlaşıldı. Belki de birbirlerine fazla benziyorlardı. İkisi de kendi içine dönük, ne istediği açık, kararlarında kararlıydı; arkadaşlarının her biri tarafından ayrı ayrı sevilip sayılıyorlardı. Bir araya geldiklerinde hep karşı karşıya geliyor, tek başlarınayken hep bir şeyler kuruyor, karşılaştıklarında ise sırayla birbirlerinin kurduklarını yıkıyorlardı. Aynı hedefe yönelerek yarışmıyor, ama aynı amaç uğruna sürekli çatışıyorlardı. Her bakımdan iyi huylu ve sevimliydiler; birbirleriyle ilişkilerinde ise ancak o zaman nefret eder, hatta kötüleşirlerdi.

Bu tuhaf ilişki çocukça oyunlarda da, yaşları ilerledikçe de kendini gösterdi. Oğlan çocuklarının savaş oyunu oynayıp taraflara ayrılarak birbirlerine karşı çarpışmalarına benzer biçimde, bir gün dikbaşlı ve cesur kız ordulardan birinin başına geçti ve ötekine öyle bir güç ve öfkeyle saldırdı ki, tek başına karşısında duran hasmı yiğitçe direnip sonunda onu silahsızlandırarak esir almasaydı, ordusu utanç verici bir yenilgiyle kaçacaktı. Ama kız o sırada bile öyle şiddetle direndi ki, gözlerini korumak ve düşmanını etkisiz kılmak için, oğlan ipek boyunbağını çıkarıp kızın ellerini arkasından bağlamak zorunda kaldı.

Kız bunu ona hiç bağışlamadı; hatta anne babaları bu tuhaf tutkuları çoktan beri gözettiğinden, oğlana zarar vermek için gizlice öyle düzenler kurup girişimlerde bulundu ki, anne babalar birbirleriyle konuşup bu iki düşman yaradılışlı çocuğu ayırmaya ve o güzel gelecek umutlarından vazgeçmeye karar verdiler.

Oğlan yeni koşullarında kısa sürede öne çıktı. Her türden eğitim onda karşılık buluyordu. Hamileri ve kendi eğilimi onu askerlik mesleğine yöneltti. Bulunduğu her yerde sevilip sayıldı. Sağlam yaradılışı sanki yalnızca başkalarının esenliği ve rahatı için çalışıyordu; o da içinde, bunun açıkça farkında olmadan, doğanın kendisine biçtiği tek hasmı yitirmiş olmaktan dolayı gerçekten mutluydu.

Kız ise birdenbire değişik bir döneme girdi. Yaşı, gelişen eğitimi ve hepsinden çok da içindeki belli belirsiz duygu, onu şimdiye dek oğlanlarla birlikte oynadığı sert oyunlardan uzaklaştırdı. Genel olarak bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordu; çevresinde nefretini hak edecek kimse yoktu. Henüz sevebileceği birine de rastlamamıştı.

Eski komşu hasmından daha yaşlı, mevki sahibi, varlıklı ve nüfuzlu, toplumda sevilen, kadınların aradığı genç bir adam bütün ilgisini kıza yöneltti. Bir dostun, bir âşığın, bir hizmetkârın kendisi için çabalaması ilk kez oluyordu. Kendinden yaşça büyük, daha eğitimli, daha gösterişli ve daha talepkâr pek çok kadının arasından onu seçmesi kızın hoşuna gitti. Israrcı olmadan sürdürdüğü ilgisi, çeşitli tatsız olaylarda gösterdiği sadık desteği, anne babasına açıkladığı ama sakin ve yalnızca umut besleyen kur yapışı—kız henüz çok gençti—onu adama ısındırdı. Alışkanlık ve artık herkesin bildiği kabul edilen toplumsal koşullar da buna katkıda bulundu. O kadar sık nişanlı diye anılmıştı ki sonunda kendisi de öyle olduğuna inandı. Uzun zamandır nişanlısı sayılan adamla yüzüklerini değiştirirken ne kendisi ne de başkası, daha bir sınamadan geçmesi gerektiğini düşündü.

İşlerin ağır ağır ilerleyişi nişanla da hızlanmadı. Her iki taraf da her şeyin olduğu gibi sürmesine izin veriyor, birlikte yaşamaktan mutluluk duyuyor ve güzel mevsimi gelecekteki daha ciddi hayatlarının ilkbaharı olarak yaşamayı istiyordu.

Bu sırada uzakta olan genç, gelişiminin en parlak dönemine ulaşmış, hayatındaki yolun hak edilmiş bir basamağını çıkmıştı. İzin alıp ailesini ziyarete geldi. Güzel komşusuyla yeniden, son derece doğal ama tuhaf bir biçimde karşı karşıya geldi. Kız son zamanlarda yalnızca dostça, nişanlılığa özgü ailevi duygular beslemiş, çevresindeki her şeyle uyum içindeydi; mutlu olduğuna inanıyordu ve bir bakıma öyleydi. Ama şimdi, uzun zamandır ilk kez, karşısında bir şey belirmişti. Nefret edilecek bir şey değildi; artık nefret edemiyordu. Aslında içindeki değeri karanlıkça sezmekten ibaret olan çocuksu nefreti, şimdi sevinçli bir şaşkınlığa, hoş bir hayranlığa, memnuniyetle kabullenişe, yarı istekli yarı isteksiz ama kaçınılmaz bir yakınlaşmaya dönüşmüştü; bütün bunlar karşılıklıydı. Uzun ayrılık, uzun sohbetlere vesile oldu. O çocuksu akılsızlık bile artık daha olgun olanlara şakacı bir anı sundu. Sanki o alaycı nefreti dostça ve özenli davranışlarla bir nebze telafi etmek, geçmişteki şiddetli yanlış tanımanın artık açık bir kabullenişle karşılıksız kalmamasını sağlamak gerekiyordu.

Oğlanın tarafında her şey makul ve arzu edilir ölçüler içinde kaldı. Mevkisi, koşulları, çabaları ve hırsı onu öylesine meşgul ediyordu ki güzel nişanlının dostluğunu, kendisiyle ilgili bir anlam yüklemeden ve nişanlısından kıskanmadan, şükranla karşılanan hoş bir ek gibi rahatça kabul etti. Üstelik nişanlısıyla arası da çok iyiydi.

Kızda ise durum bambaşkaydı. Sanki bir rüyadan uyanmıştı. Genç komşusuyla mücadelesi ilk tutkusuydu; bu şiddetli mücadele, karşı koyma biçimine bürünmüş, sanki doğuştan gelen şiddetli bir eğilimden başka bir şey değildi. Anılarında onu hep sevmiş gibi görünüyordu. Elinde silahlarla düşmanca peşine düşüşüne gülümsedi; onu silahsızlandırdığı anı en hoş duyguyla hatırlamak istedi; ellerini bağladığında en büyük mutluluğu hissettiğine kendini inandırdı. Ona zarar vermek ve canını sıkmak için yaptığı her şey, yalnızca dikkatini kendine çekmenin masum yolları gibi görünüyordu. Ayrılmalarına lanet etti, içine düştüğü uykulu hâle hayıflandı; böylesine önemsiz bir nişanlıyı olmasına yol açan ağır, düşlere dalmış alışkanlığını kahretti. Değişmişti; nasıl bakarsanız bakın, hem ileriye hem geriye doğru, iki kez değişmişti.

Duygularını bütünüyle gizli tuttuğu için, biri bunları ortaya çıkarıp onunla paylaşabilseydi onu azarlamazdı; çünkü güzel nişanlının komşusuyla karşılaştırılmaya dayanamayacağı açıktı. Birine belli ölçüde güven duyulabiliyorsa öteki tam bir güven uyandırıyordu; biriyle birlikte olmak isteniyorsa öteki yol arkadaşı olsun diye arzuluyordu insan. Daha derin bir yakınlık ya da olağanüstü durumlar söz konusu olsa, biri hakkında kuşkuya düşebilir; ötekiyse tam bir güvence verirdi. Kadınlara bu tür ilişkilerde özel bir sezgi doğuştan verilmiştir; bunu geliştirmek için hem nedenleri hem fırsatları vardır.

Güzel nişanlı bu duyguları içinde ne kadar gizlice beslerse, kimse nişanlısının lehine söylenebilecek şeyleri dile getirmeye, koşulların ve görevin öğütlediği, buyurduğu, hatta değişmez zorunluluğun kesin olarak talep ettiği şeyleri söylemeye ne kadar az kalkışırsa, güzel yürek kendi taraflılığını o kadar besliyordu. Bir yandan dünya, ailesi, nişanlısı ve kendi sözü onu çözülemez biçimde bağlamışken, öte yandan yükselmekte olan genç adam duygularını, planlarını ve beklentilerini hiç gizlemiyor; kıza yalnızca sadık, üstelik şefkatli bile olmayan bir kardeş gibi davranıyor ve şimdi de hemen yola çıkmasından söz ediliyordu. Sanki bütün oyunları ve şiddetiyle eski çocuksu ruhu yeniden uyanıyor, hayatının daha ileri bir aşamasında öfkeyle harekete geçip daha büyük ve yıkıcı işler yapmaya hazırlanıyordu. Eskiden nefret ettiği, şimdi ise ölesiye sevdiği adamı ilgisizliğinden ötürü cezalandırmak ve ona sahip olamayacaksa bile hayalinde, pişmanlığında onunla sonsuza dek evlenmek için ölmeye karar verdi. Adam onun ölü suretinden kurtulamamalı; onun duygularını fark etmediği, araştırmadığı ve değerini bilmediği için kendini suçlamayı bırakmamalıydı.

Bu tuhaf çılgınlık onu her yerde izledi. Onu türlü kılıklara sokup gizledi. İnsanlara tuhaf görünse de içindeki gerçek nedeni fark edecek kadar dikkatli ya da akıllı kimse çıkmadı.

Bu sırada dostları, akrabaları ve tanıdıkları türlü şölenler düzenleyip yorulmuşlardı. Neredeyse her gün yeni ve beklenmedik bir eğlence tertip ediliyordu. Manzara içindeki güzel yerlerin hemen hepsi süslenmiş, neşeli konukları ağırlamaya hazırlanmıştı. Genç misafirimiz de ayrılmadan önce kendi payına düşeni yapmak istedi ve genç çifti yakın aile çevreleriyle birlikte bir tekne gezisine davet etti. Küçük bir salonla birkaç kamarası olan, karadaki rahatlığı suya taşımaya çalışan yatlardan biri, büyük, güzel ve özenle süslenmiş bir tekneye bindiler.

Müzik eşliğinde büyük nehirde ilerliyorlardı. Topluluk, sıcak günün saatlerinde zihinsel oyunlar ve şans oyunlarıyla eğlenmek için teknenin alt katındaki odalarda toplanmıştı. Hiçbir zaman boş duramayan genç ev sahibi, yanında uyuyakalmış yaşlı kaptanın yerini almak üzere dümene geçmişti. Uyanık dümencinin bütün dikkatini kullanması gerekiyordu; iki adanın nehir yatağını daralttığı ve alçak çakıllı kıyılarını bir sağa bir sola uzatarak tehlikeli bir geçit oluşturduğu yere yaklaşıyordu. Dikkatli ve keskin gözlü dümenci kaptanı uyandırmayı düşündü ama kendi başına başarabileceğine güvenip dar geçide doğru ilerledi. Tam o sırada güzel düşmanı güvertede belirdi; saçlarında çiçekten bir çelenk vardı. Çelengi çıkarıp dümenin başındaki adama fırlattı. “Bunu benden bir anı olarak al!” diye seslendi. “Dikkatimi dağıtma!” diye karşılık verdi adam, çelengi havada yakalayarak. “Bütün gücümü ve dikkatimi kullanmam gerek.” “Seni daha fazla rahatsız etmeyeceğim,” diye bağırdı kız. “Beni bir daha görmeyeceksin!” Bunu söyleyip teknenin baş tarafına koştu ve oradan suya atladı. Birkaç kişi, “Kurtarın! Kurtarın! Boğuluyor!” diye bağırdı. Adam korkunç bir şaşkınlık içindeydi. Gürültüyle yaşlı kaptan uyandı, dümenin başına geçmek istedi. Genç adam dümeni ona devretmek istediyse de kumandayı değiştirmeye vakit yoktu: tekne karaya oturdu. Tam o anda, hareketini engelleyen giysilerini üzerinden atıp suya daldı ve güzel düşmanının ardından yüzdü.

Su, onu tanıyan ve nasıl davranacağını bilen için dost canlısı bir unsurdur. Su onu taşıdı; usta yüzücü de ona hükmetti. Az önce önünde sürüklenen güzele yetişmesi uzun sürmedi. Kızı yakaladı, kaldırıp taşıdı. Akıntı ikisini de şiddetle sürükledi; adaları, yani küçük nehir adacıklarını çok geride bırakıp nehrin yeniden geniş ve ağır ağır akmaya başladığı yere vardılar. Ancak o zaman kendine geldi, ilk saldıran tehlikenin yarattığı sersemlikten çıktı. O ana dek düşünmeden, yalnızca içgüdüyle hareket etmişti. Başını sudan çıkarıp etrafına baktı ve elinden geldiğince, nehre hoş ve elverişli bir noktadan uzanan, alçak ve çalılık bir kıyıya doğru yüzdü. Güzel ganimetini orada karaya çıkardı; ama kızda yaşam belirtisi yoktu. Çalıların arasından geçen ayak basılmış bir patika gözüne ilişince umutsuzluğa kapılmıştı. Değerli yükünü yeniden sırtlandı; az sonra tek başına duran bir eve rastlayıp oraya ulaştı. Evde iyi insanlar, genç bir karı koca vardı. Felaket ve sıkıntı hemen anlaşıldı. Biraz kendine geldikten sonra istediği ne varsa yerine getirildi. Aydınlık bir ateş yakıldı, yatağın üzerine yün battaniyeler serildi, ne kadar kürk, post ve ısıtacak şey varsa hemen getirildi. Burada kurtarma isteği bütün öteki düşüncelerin önüne geçti. Güzel, yarı katılaşmış, çıplak bedeni yeniden hayata döndürmek için hiçbir şey ihmal edilmedi. Başardılar. Kız gözlerini açtı, dostunu gördü ve göksel kollarını boynuna doladı. Uzun süre böyle kaldı; gözlerinden boşanan yaşlar iyileşmesini tamamladı. “Seni yeniden bulmuşken beni bırakacak mısın?” diye seslendi. “Asla,” diye bağırdı adam, “asla!” Ne söylediğini, ne yaptığını bilmiyordu. “Yalnız kendini yorma,” diye ekledi. “Kendini düşün; hem kendin hem benim için.”

Kız artık kendini düşünmeye başladı ve içinde bulunduğu durumu ancak o zaman fark etti. Sevgilisinin, kurtarıcısının önünde utanamazdı; ama kendine bakabilsin diye onu seve seve yanından gönderdi, çünkü adamın üstü başı hâlâ sırılsıklam ve su içindeydi.

Genç karı koca kendi aralarında konuştu; adam delikanlıya, kadınsa güzele, hâlâ sapasağlam duran ve tepeden tırnağa, iç çamaşırları da dâhil, bir çifti giydirecek düğün giysilerini önerdi. İki maceracı kısa sürede yalnızca giyinmekle kalmadı, kuşanıp süslendi de. Pek hoş görünüyorlardı. Yan yana geldiklerinde birbirlerine şaşkınlıkla baktılar; kılık değiştirmiş olmalarına yarı gülümseyerek, ama ölçüsüz bir tutkuyla birbirlerinin kollarına atıldılar. Gençliğin gücüyle aşkın canlılığı onları birkaç dakika içinde bütünüyle kendilerine getirdi; dansa çağırmak için yalnızca müzik eksikti.

Sudan karaya, ölümden yaşama, aile çevresinden yabanıl bir yere, umutsuzluktan sevince, kayıtsızlıktan yakınlığa, tutkuya erişmek; hem de bütün bunların bir anda olması… Bunu kavramaya insanın aklı yetmez; ya çatlar ya da allak bullak olur. Böyle bir şaşkınlığa dayanabilmek için en büyük işi yüreğin görmesi gerekir.

Birbirlerinde bütünüyle yitip gitmişlerdi; geride bıraktıklarının korku ve kaygılarını ancak bir süre sonra düşünebildiler. Hatta onlarla yeniden nasıl karşılaşacaklarını düşünmek bile ikisine korku ve kaygı veriyordu. “Kaçalım mı? Saklanalım mı?” dedi delikanlı. “Birlikte kalalım,” dedi kız, boynuna sarılarak.

Karaya vuran geminin hikâyesini onlardan öğrenen köylü, başka bir şey sormadan kıyıya koştu. Gemi sağ salim yaklaşıyordu; büyük güçlükle kurtarılmıştı. Kaybolanları yeniden bulma umuduyla, nereye gittiği belli olmayan bir yolculuğa çıkmışlardı. Köylü, bağırıp el kol hareketleriyle gemidekilerin dikkatini çekince, elverişli bir karaya çıkma yeri görünen noktaya koştu ve işaret edip seslenmeyi sürdürdü. Gemi kıyıya yöneldi. Karaya çıktıklarında karşılarına çıkan manzara neydi ama! Nişanlıların anne babaları önce kıyıya üşüştü; âşık damat neredeyse aklını yitirmişti. Sevgili çocuklarının kurtulduğunu duyar duymaz, çocuklar tuhaf kılıklarıyla çalılıktan çıkageldi. Ancak iyice yaklaştıklarında tanınabildiler. “Kimi görüyorum?” diye bağırdı anneler. “Ne görüyorum?” diye seslendi babalar. Kurtarılanlar önlerinde yere kapandı. “Çocuklarınız!” diye bağırdılar, “Bir çift.” “Bizi bağışlayın!” diye seslendi kız. “Bize hayır duanızı verin!” diye bağırdı delikanlı. Herkes şaşkınlıktan susup kalınca ikisi birden, “Bize hayır duanızı verin!” diye haykırdı. Üçüncü kez “Hayır duanızı!” diye seslendiler. Kim bunu esirgeyebilirdi ki!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…