Gönül Yakınlıkları kitap kapağı

28. bölüm / 49

Dördüncü Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 49Şu an: Dördüncü Bölüm
  1. 1 Birinci Kısım — Birinci Bölüm1.673 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm2.225 kelime
  3. 3 Üçüncü Bölüm1.358 kelime
  4. 4 Müdire’nin notu159 kelime
  5. 5 Yardımcının ek yazısı449 kelime
  6. 6 Dördüncü Bölüm2.597 kelime
  7. 7 Beşinci Bölüm — Müdire’nin Mektubu108 kelime
  8. 8 Yardımcının Mektubu848 kelime
  9. 9 Altıncı Bölüm1.911 kelime
  10. 10 Yedinci Bölüm1.507 kelime
  11. 11 Sekizinci Bölüm769 kelime
  12. 12 Dokuzuncu Bölüm2.007 kelime
  13. 13 Onuncu Bölüm2.314 kelime
  14. 14 On Birinci Bölüm1.149 kelime
  15. 15 On İkinci Bölüm1.223 kelime
  16. 16 On Üçüncü Bölüm1.345 kelime
  17. 17 On Dördüncü Bölüm630 kelime
  18. 18 On Beşinci Bölüm1.304 kelime
  19. 19 On Altıncı Bölüm950 kelime
  20. 20 Eduard’dan Charlotte’a329 kelime
  21. 21 On Yedinci Bölüm1.593 kelime
  22. 22 On Sekizinci Bölüm1.952 kelime
  23. 23 İkinci Kısım — Birinci Bölüm1.350 kelime
  24. 24 İkinci Bölüm733 kelime
  25. 25 Ottilie’nin günlüğünden346 kelime
  26. 26 Üçüncü Bölüm993 kelime
  27. 27 Ottilie’nin Günlüğünden342 kelime
  28. 28 Dördüncü Bölüm1.849 kelime · Okuduğun bölüm
  29. 29 Ottilie’nin Günlüğünden338 kelime
  30. 30 Beşinci Bölüm2.551 kelime
  31. 31 Ottilie’nin Günlüğünden526 kelime
  32. 32 Altıncı Bölüm1.734 kelime
  33. 33 Yedinci Bölüm2.285 kelime
  34. 34 Ottilie’nin günlüğünden340 kelime
  35. 35 Sekizinci Bölüm1.428 kelime
  36. 36 Dokuzuncu Bölüm665 kelime
  37. 37 Ottilie’nin Günlüğünden360 kelime
  38. 38 Onuncu Bölüm1.746 kelime
  39. 39 Tuhaf Komşu Çocuklar — Novella1.904 kelime
  40. 40 On Birinci Bölüm963 kelime
  41. 41 On İkinci Bölüm1.522 kelime
  42. 42 On Üçüncü Bölüm1.468 kelime
  43. 43 On Dördüncü Bölüm1.330 kelime
  44. 44 On Beşinci Bölüm1.694 kelime
  45. 45 On Altıncı Bölüm414 kelime
  46. 46 Eduard’dan Ottilie’ye657 kelime
  47. 47 On Yedinci Bölüm458 kelime
  48. 48 Ottilie’den dostlarına798 kelime
  49. 49 On Sekizinci Bölüm2.721 kelime

Dördüncü Bölüm
Böyle olayların, bu dayatılmış geçicilik ve yok oluş duygusunun ardından, Eduard’ın değişken savaş talihini göze aldığı haberi Ottilie’yi ne tuhaf biçimde sarsmış olmalı! Bu haberi alırken aklına gelmesi gereken düşüncelerin hiçbirinden kaçamadı. Neyse ki insan ancak belli bir ölçüde mutsuzluğa dayanabilir; bu sınırın ötesi ya onu yok eder ya da kayıtsız bırakır. Korkuyla umudun bir olduğu, birbirini karşılıklı olarak etkisizleştirip karanlık bir hissizliğe karıştığı durumlar vardır. Yoksa uzaktaki en sevgililerimizin her an tehlikede olduğunu bilip yine de gündelik, sıradan yaşamımızı nasıl sürdürürdük?

Sanki iyi bir ruh Ottilie’yi gözetmişti: yalnız ve işsiz güçsüz içine kapanıp kaybolacak gibi göründüğü bu sessizliğin ortasına bir anda başıbozuk bir ordu getirdi. Bu ordu, dışarıdan ona yapacak yeterince iş verip onu kendi içine kapanmaktan çıkarırken, aynı zamanda içinde kendi gücüne dair bir duygu uyandırdı.

Charlotte’un kızı Luciane, yatılı okuldan çıkıp sosyeteye adım atalı, teyzesinin evinde kalabalık bir çevreyle kuşatılalı pek olmamıştı ki, başkalarını hoşnut etme çabası gerçekten beğeni uyandırdı. Çok geçmeden genç ve son derece zengin bir adam onu elde etmeye karşı şiddetli bir istek duydu. Hatırı sayılır serveti, her şeyin en iyisine sahip olma hakkını ona veriyordu; kusursuz bir eşten başka eksiği yokmuş gibi görünüyordu, öyle ki dünya sahip olduğu öteki şeyler gibi bu kusursuz eş için de onu kıskanacaktı.

Charlotte’a şimdilik pek çok iş çıkaran bu aile meselesiydi: Eduard’dan daha çok haber alma çabası dışında, bütün düşünme gücünü ve yazışmalarını buna ayırıyordu. Bu yüzden Ottilie son zamanlarda her zamankinden daha sık yalnız kalıyordu. Luciane’nin gelişini biliyordu ve evde gereken hazırlıkları yapmıştı; ama ziyaretin bu kadar yakında olacağı düşünülmemişti. Önceden yazışıp anlaşmak, ayrıntıları belirlemek gerekiyordu; derken fırtına bir anda şatonun ve Ottilie’nin üzerine çöktü.

Hizmetçiler ve uşaklar, bavul ve sandıklarla dolu sedyelerle çıkageldi; evde iki, hatta üç ayrı hanenin yaşadığını sanabilirdiniz. Ama konukların kendileri daha yeni görünüyordu: büyük teyze Luciane ve birkaç arkadaşıyla, damat adayı da yanında birileriyle gelmişti. Giriş holü çantalar, yol torbaları ve başka deri kaplarla doldu. Sayısız küçük sandık ve kutu güçlükle ayrıştırıldı. Eşya taşımak bitmek bilmiyordu. Bu arada şiddetli yağmur bastırdı ve türlü sıkıntı çıkardı. Ottilie bu taşkın koşuşturmayı sakin bir çalışkanlıkla karşıladı; becerisi en parlak hâliyle ortaya çıktı. Kısa sürede her şeyi yerleştirip düzene koymuştu. Herkes için bir yer bulunmuş, herkes kendi tarzına göre rahat etmişti. Kimse kendi işini kendi görmesine engel olmadığından herkes iyi hizmet aldığını sanıyordu.

Çok yorucu bir yolculuğun ardından herkes biraz dinlenmek istiyordu. Damat adayı kayınvalidesine yaklaşıp sevgisini ve iyi niyetini belirtmek istiyordu; ama Luciane duramıyordu. Sonunda ata binebilmiş olmanın mutluluğuna erişmişti. Damat adayının güzel atları vardı; hemen atlara binilmeliydi. Hava, rüzgâr, yağmur ve fırtına hesaba katılmıyordu; sanki insan yalnızca ıslanmak ve yeniden kurulanmak için yaşıyordu. Yürüyüşe çıkmak isterse ne giydiğini, ayağında ne olduğunu sormuyordu; hakkında çok şey duyduğu arazileri görmek istiyordu. Atla gezilemeyen yerleri koşarak dolaşıyordu. Kısa sürede her şeyi görüp yargısını vermişti. Bu kadar hızlı hareket eden birine karşı çıkmak kolay değildi. Topluluğun epeyce çektiği vardı; en çok da yıkama, ütüleme, söküp yeniden dikme işlerini yetiştiremeyen hizmetçi kızların.

Evi ve çevresini keşfedip bitirir bitirmez, civardaki herkesi ziyaret etmesi gerektiğini düşündü. Atla ve arabayla çok hızlı gidildiği için civar oldukça geniş bir alana yayılıyordu. Şato karşı ziyaretlerle dolup taştı. Kimse birbirini kaçırmasın diye kısa süre sonra belli günler belirlendi.

Charlotte teyze ve damat adayının temsilcisiyle aile içi koşulları belirlemeye çalışırken, Ottilie de yardımcılarıyla birlikte bu kalabalık geliş gidişlerde hiçbir şeyin eksik kalmamasını sağlıyordu; avcılar, bahçıvanlar, balıkçılar ve esnaf seferber edilmişti. Bu sırada Luciane, ardında uzun bir kuyruk bırakan alev alev bir kuyruklu yıldızın çekirdeği gibi görünüyordu. Sıradan misafir sohbetleri kısa sürede ona tatsız gelmeye başladı. Oyun masasındaki en yaşlı kişilere bile pek dinlenme fırsatı tanımıyordu. Biraz olsun hareket edebilen herkes — peki onun baştan çıkarıcı ısrarlarına kim direnebilirdi ki? — dansa olmasa bile canlı rehin, ceza ve şaşırtmacalı oyunlara katılmak zorundaydı. Sonrasında cezalardan kurtulma oyunu da dâhil, bütün bunlar onun kendisi düşünülerek düzenlenmiş olsa da, öte yandan hiç kimse, özellikle de hiçbir erkek, nasıl biri olursa olsun, eli boş dönmüyordu. Hatta doğum günlerini ve isim günlerini araştırıp kutlayarak nüfuzlu birkaç yaşlı kişiyi bütünüyle kendi tarafına çekmeyi başardı. Herkesi kendine ayrıcalıklı hissettirmekte öyle özel bir becerisi vardı ki herkes en çok kayrılanın kendisi olduğuna inanıyordu. Topluluktaki en yaşlı kişi bile bu zaafı en belirgin biçimde gösteriyordu.

Rütbesi, itibarı, ünü ya da başka bir özelliğiyle öne çıkan erkekleri kendine bağlamak, bilgelik ve sağduyuyu boşa çıkarmak, ağırbaşlı insanlarda bile kendi çılgın ve tuhaf doğasına ilgi uyandırmak planı gibi görünüyordu. Yine de gençler de paylarına düşeni alıyordu; her birinin, onu büyüleyip kendine bağladığı bir günü, bir saati vardı. Mimar da kısa sürede gözüne kestirdiklerinden olmuştu. Ancak adam, uzun siyah buklelerinin arasından öylesine rahat bakıyor, uzakta öylesine dosdoğru ve sakin duruyor, sorulara kısa ve aklı başında yanıtlar veriyor, başka bir şeye girişmeye de hiç niyetli görünmüyordu ki Luciane sonunda yarı öfkeli, yarı kurnaz bir tavırla onu günün kahramanı yapmaya ve böylece kendi çevresine katmaya karar verdi.

Bunca eşyayı boşuna getirmemişti; üstelik ardından daha fazlası da gelmişti. Giysilerde sonsuz çeşitlilik yaratmaya hazırlanmıştı. Gündüz üç dört kez giysi değiştirmekten, sabahından geceye kadar toplumda alışılmış gündelik kıyafetler giymekten keyif alıyorsa da aralarda gerçek bir kostümle; köylü kadın, balıkçı kadın, peri ve çiçekçi kız kılığında da ortaya çıkıyordu. Daha genç yüzü cüppesinin altından taptaze görünsün diye yaşlı kadın kılığına girmekten de kaçınmıyordu. Gerçekle hayali öyle birbirine karıştırıyordu ki insanlar kendilerini salon perisiyle akraba, hatta evlilik yoluyla hısım sanıyordu.

Bu kılık değiştirmeleri en çok farklı karakterleri canlandırdığı pandomim duruşları ve danslar için kullanıyordu. Maiyetinden bir beyefendi, hareketlerine piyanoda gereken birkaç notayla eşlik edecek şekilde hazırlanmıştı; kısa bir anlaşma yetiyor, hemen uyum içinde çalışıyorlardı.

Bir gün, hareketli bir balonun arasındaki molada, kendi gizli teşvikiyle doğaçlama biçimde böyle bir gösteri yapması istendi. Şaşırmış ve mahcup görünüyordu; alışkanlığının aksine uzun süre yalvarılmasına izin verdi. Kararsız görünerek seçimi başkalarına bıraktı, bir doğaçlamacı gibi konu önerisi istedi. Sonunda, anlaşmış olmaları muhtemel olan piyanist yardımcısı piyano başına oturup bir cenaze marşı çalmaya başladı ve onu, kusursuz biçimde çalıştığı Artemisia rolüne çağırdı. Biraz ısrara gerek duyduktan sonra kabul etti. Kısa süreliğine ortadan kayboldu; ölüler marşının hüzünlü, şefkatli ezgileri eşliğinde, kraliçe dul olarak ağır adımlarla göründü ve önünde bir kül kabı taşıyordu. Ardından büyük, siyah bir tahta getirildi; yanında da altın bir çizim kaleminin içinde güzelce yontulmuş bir parça tebeşir.

Luciane’nin kulağına bir şey fısıldadığı hayranlarından ve yaverlerinden biri, mimarı çağırmaya gitti. Onu zorlayıp adeta itekleyerek, bir mimar olarak Mausolos’un mezarını çizmesini, figüran değil, oyuna ciddi biçimde katılan biri olmasını sağlamalıydı. Mimar dışarıdan ne kadar mahcup görünse de — siyah, dar kesimli, modern sivil kıyafetiyle o tüller, krepeler, saçaklar, mine işlemeleri, püsküller ve taçların yanında tuhaf bir karşıtlık oluşturuyordu — hemen toparlandı; ama bu, onu daha da tuhaf gösterdi. Birkaç uşak çocuğun tuttuğu büyük tahtanın önünde son derece ciddi bir tavırla durdu ve büyük bir dikkatle, titizlikle bir mezar anıtı çizdi. Anıt, Karialı bir kraldan çok bir Lombard kralına yakışırdı; ama oranları öylesine güzeldi, parçaları öylesine ağırbaşlı, süslemeleri öylesine zekiceydi ki çizimin ortaya çıkışını keyifle izlediler ve tamamlandığında hayranlıkla seyrettiler.

Bütün bu süre boyunca kraliçeye neredeyse hiç dönüp bakmamış, tüm dikkatini işine vermişti. Sonunda önünde eğilip emirlerini yerine getirdiğini düşündüğünü belirtince, kraliçe urnayı hâlâ elinde tutarak bunun tepesinde, en yüksek noktada resmedilmesini istedi. İsteksizce de olsa yaptı; çünkü urna, tasarımının geri kalanıyla uyuşmuyordu. Luciane’ye gelince, sonunda sabırsızlığından kurtulmuştu; çünkü onun niyeti mimardan özenli bir çizim elde etmek değildi. Birkaç çizgiyle bir anıta benzeyen bir şey karalayıp kalan zamanı onunla geçirseydi, amacı ve istekleri bakımından daha uygun olurdu. Oysa mimarın tavrı onu büyük bir sıkıntıya soktu; acısı, talimatları ve imaları, ortaya çıkan işi beğenmesi arasında gidip gelmeye çalıştı, hatta onunla bir tür yakınlık kurabilmek için birkaç kez neredeyse adamı sürükledi; ama mimar fazlasıyla katı davrandığından, Luciane çok sık urnaya sığınmak, onu göğsüne bastırıp göğe bakmak zorunda kaldı. Böyle durumlar ister istemez giderek yoğunlaştı ve sonunda Karialı bir kraliçeden çok Efesli bir dul kadına benzemeye başladı. Gösteri bu yüzden uzayıp gitti; normalde sabrı tükenmeyen piyanist artık hangi tona geçeceğini bilemiyordu. Urnayı piramidin tepesinde görünce Tanrı’ya şükretti. Kraliçe teşekkür etmek isteyince de istemsizce neşeli bir ezgiye geçti. Böylece gösteri karakterini yitirdi ama topluluğun neşesi yerine geldi; herkes hemen ikiye ayrılıp kadının muhteşem ifadesine, mimarın da ustaca ve zarif çizimine hayranlığını göstermekle meşgul oldu.

Özellikle damat mimarla sohbete koyuldu. “Çizimin bu kadar geçici olmasına üzüldüm,” dedi. “En azından onu odama götürtmeme ve sizinle üzerine konuşmama izin verirsiniz.” “Hoşunuza gidecekse,” dedi mimar, “buna benzer yapılar ve anıtlar üzerine özenle hazırlanmış çizimlerimi size gösterebilirim; bu, yalnızca rastlantıyla ortaya çıkmış, gelip geçici bir taslak.”

Ottilie yakındaydı ve ikisinin yanına geldi. Mimara, “Baron’a koleksiyonunuzu fırsat bulduğunuzda göstermeyi ihmal etmeyin,” dedi. “Sanatın ve eski eserlerin dostudur; birbirinizi daha yakından tanımanızı isterim.”

Luciane yanlarına koşup geldi ve sordu: “Neyden söz ediliyor?”

Baron, “Beyefendinin sahip olduğu ve fırsat bulduğunda bize göstereceği bir sanat eseri koleksiyonundan,” diye karşılık verdi.

“Hemen getirsin öyleyse!” diye bağırdı Luciane. “Değil mi, hemen getirirsiniz?” diye ekledi, onu iki eliyle dostça tutarken tatlılıkla.

Mimar, “Şu an uygun bir zaman olmayabilir,” diye karşılık verdi.

“Ne!” diye buyurgan bir sesle haykırdı Luciane. “Kraliçenizin emrine itaat etmeyecek misiniz?” Ardından şakacı bir tavırla yalvarmaya koyuldu.

“İnat etmeyin,” dedi Ottilie yarı fısıltıyla.

Mimar eğilerek oradan ayrıldı; bu eğiliş ne evet ne de hayır anlamına geliyordu.

Mimar daha gider gitmez Luciane salonda bir süs köpeğinin peşinden koşmaya başladı. Annesine rastgele çarpınca, “Ah!” diye haykırdı, “ne kadar da mutsuzum! Maymunumu yanıma almadım; almamamı öğütlediler ama bu zevkten beni mahrum bırakan tek şey hizmetçilerimin rahatına düşkünlüğü. Onu yine de buraya getirteceğim; birini gönderip aldıracağım. Keşke yalnızca resmini görebilsem, o zaman bile sevinirdim. Ama onu mutlaka resmettireceğim ve yanı başımdan ayrılmayacak.”

Charlotte, “Belki sana teselli olabilirim,” dedi. “Kütüphaneden en tuhaf maymun resimleriyle dolu koca bir cilt getirttireyim.” Luciane sevinçten çığlık attı ve büyük boy kitap getirildi. Sanatçının daha da insanlaştırdığı bu iğrenç, insana benzeyen yaratıkların görüntüsü Luciane’yi çok sevindirdi. Ama her bir hayvanda tanıdık birinin benzerliğini bulmak onu büsbütün mutlu etti. “Şu amcalara benzemiyor mu?” diye merhametsizce bağırdı. “Şu da M— adlı tuhafiyeciye, öteki S— adlı papaza benziyor; bu da Şey—Şeyin ta kendisi. Aslında maymunlar gerçek Incroyable’ler; onları en iyi çevrelerden dışlayabilmeleri anlaşılır gibi değil.”

Bunları en seçkin topluluk içinde söyledi ama kimse gücenmedi. Zarafeti uğruna birçok şeyi hoş görmeye öyle alışılmıştı ki sonunda kabalıkları da hoş görülür olmuştu.

Ottilie ise bu sırada damatla sohbet ediyordu. Mimarın geri dönmesini umuyordu; onun daha ciddi ve zevkli koleksiyonları topluluğu maymunlardan kurtarabilirdi. Bu beklentiyle baronla konuşmuş ve dikkatini bazı şeylere çekmişti. Ne var ki mimar gelmedi. Sonunda geri döndüğünde yanında hiçbir şey getirmeden ve sanki aralarında hiçbir şey konuşulmamış gibi, topluluğun arasına karışıp kayboldu. Ottilie bir an —buna ne denir?— canı sıkılmış, kızmış, şaşırmış gibi oldu; mimara hatırını saydırmıştı, damadın kendi zevkine uygun, hoşça vakit geçirmesini istemişti; çünkü Luciane’ye sonsuz sevgisine rağmen onun davranışlarından mustarip görünüyordu.

Maymunların yerini hafif bir yemek aldı. Topluluk oyunları, hatta danslar, ardından da neşesi sönmüş bir halde uzun süre oturup yeniden canlanmaya çalışan eğlence, bu kez de her zamanki gibi gece yarısını çok geçti. Luciane artık sabah yataktan çıkamaz, akşam da yatağa giremez olmuştu.

Bu sıralarda Ottilie’nin günlüğünde olaylara daha seyrek, yaşamla ilgili ve yaşamdan çıkarılmış özdeyişlere ise daha sık rastlanıyor. Ancak bunların çoğu kendi düşüncelerinden doğmuş olamayacağına göre, ona bir defter verilmiş olması muhtemel; içinden kendine yakın bulduğu şeyleri kopyalamış olabilir. Daha içten bir ilgiyi yansıtan bazı kişisel notları, kırmızı iplik boyunca ayırt edilebilir.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…