SINIRDAKİ GÖLGELER

Ormandaki hava, savaşın yaklaştığını fısıldıyordu. Artık kulübeden çıktığımda duyduğum tek şey kuş cıvıltıları değil; uzaklardan gelen demir tekerlek sesleri ve atların ritmik nal vuruşlarıydı. Doğa bile bu huzursuzluğa ayak uydurmuştu; orman her zamankinden daha sessizdi, sanki ağaçlar yaklaşan felaketi beklemek için nefesini tutmuştu. Köy meydanındaki o neşeli pazar yeri gitmiş, yerini derin bir endişeye ve tekinsiz bir sessizliğe bırakmıştı. Havada, yaklaşan büyük bir yangının getirdiği o keskin, metalik koku vardı.
Elara, sabahın erken saatlerinde köyden dönen bir oduncudan aldığı haberle içeri girdiğinde yüzünde her zamankinden daha derin çizgiler vardı. Kapıyı hızla kapattı, ağır sürgüyü çekti ve pencerelerin perdelerini sıkıca kapattı. "Sınır hattı yarılmış Lexi," dedi, sesi titriyordu. "Askerler artık köy meydanlarında devriye geziyor. Savaş artık sadece bir söylenti değil, kapımızın eşiğindeki o korkunç misafir.
Savaş, bizim için sadece toprak kaybı demek değildi; "farklı" olanın, kaotik bir ortamda ilk kurban edileceği anlamına geliyordu. Eğer bir asker evimize girerse, mor gözlerimi ya da annemin kitaplarını görmeleri, bizi hiçbir yargılama olmaksızın ölüme sürüklerdi.
"Mahzene inmeliyiz," dedi Elara, mutfak masasının altındaki ahşap kapağı işaret ederek. "Dışarısı artık bir mezbaha.
Mahzenin nemli, loş atmosferine indiğimizde, dışarının o tekinsiz sessizliği yerini ağır bir bekleyişe bıraktı. Üst kattaki evin tanıdık sesleri bile artık yabancı geliyordu. Bir süre sonra uzaklardan gelen o tiz uğultu, rüzgârın sesini bastırdı. Ardından köyün olduğu yönden yükselen alevlerin kırmızısı, havalandırma boşluğundan içeri sızan gri ışığı kana buladı.
Savaş artık tam kalbimizdeydi.
Kulübenin bulunduğu vadiye doğru gelen sesler tüyler ürperticiydi; birbirine çarpan çeliklerin çınlaması, insanların çığlıkları ve atların kişnemeleri... Bir an, yukarıdaki yolda sert emir komut sesleri ve at nallarının ritmik vuruşları evimizin çok yakınında durdu. Birliğin komutanı olduğunu sandığım ses, gururlu ve genç bir tondaydı: "Buradaki hattı tutun! Arkadan gelecek piyadelere zaman kazandırmalıyız!
Prens Henry'nin sesiydi bu. Sadece birkaç metre üstümüzde, evimizin hemen önündeki yolda stratejik bir savunma hattı kuruyordu. Elara ile göz göze geldik. O, mahzenin kapısındaki küçük aralıktan dışarıyı izlemeye çalışıyordu ama Prens'i görmemiz imkansızdı; sadece sesini duyabiliyorduk. O, krallığını korumak için dışarıdaki bu kaosun içinde savaşa yön verirken, biz yerin altında, bu adamın yarattığı o stratejik siperliğin gölgesinde saklanıyorduk.
Dışarıdaki savaşın kaosu evimizin her duvarını sarsıyordu. Bir asker kapımıza doğru yürüdüğünde nefesimi tuttum. Kalbim, mahzenin sessizliğinde gök gürültüsü gibi atıyordu.