KEMİKLERİN UYANIŞI

Henry kılıcını kınından çektiğinde, çeliğin sesi ormanın derin sessizliğini bir cam gibi kırdı. "Bu ses hayra alamet değil, Lexi!" diye bağırdı; bakışları ağaçların tepesindeki karanlığa kilitlenmişti. "Silahını hazır tut!"
Tam o anda, tepemizdeki dalların arasından kurumuş derilerin birbirine sürtünmesini andıran, boğuk ve hırıltılı bir ses yükseldi. Sanki yüzyıllardır kilitli kalan paslı bir mekanizma, korkunç bir gıcırtıyla zorlanarak harekete geçiyordu. Başımızı aynı anda yukarı çevirdik. Ağaçların arasından sarkan o iki beden, sanki görünmez bir el tarafından canlandırılıyormuş gibi sarsılmaya başladı. Kemiklerin birbirine çarpmasından çıkan kuru bir çatırtıyla başları hızla bize doğru döndü; boyunları kırık bir açıyla bükülürken eklemlerinden o ürkütücü, tok sesler yükseliyordu. Göz çukurlarından, rüzgârda dağılan zifiri karanlık bir sis sızıyor ve o boşluklarda sanki binlerce yıllık bir öfke yeniden nefes alıyordu. İskeletlerden birinin çenesi, kontrolsüz bir mekanizma gibi "tık" sesiyle sonuna kadar açıldı; o boşluktan yükselen hırıltı, ormanın uğultusunu bastıracak kadar keskin ve soğuktu.
Tepemizdeki bedenlerden sadece ikisi, sanki birileri tarafından aşağı itilmiş gibi büyük bir gürültüyle yere çakıldı. Kuru kemiklerin yere çarpışındaki o tok ses, kulaklarımda bir çan gibi çınladı. İskeletlerden birinin çenesi, sanki içindeki paslı bir mekanizma çalışıyormuş gibi korkunç bir "tık" sesiyle açıldı. Göz çukurlarından akan kara bir sis, rüzgârda dağılıyordu.
"Lanet olsun," diye mırıldandı Henry, savaş pozisyonunu alırken. "Sadece ikisi... Şimdilik."
Yaratıklar aynı anda saldırıya geçti. Henry, atılan ilk yaratığın darbesini kalkan gibi kullandığı kılıcıyla savurdu. Diğeri bana doğru atıldığında, içimdeki mor sisi bir dalga gibi dışarı vurdum. Mor sisin gücüyle havayı katı bir duvara dönüştürdüm; yaratığı havada yakalayıp uzağa fırlattım. Henry, kendi yaratığını sıkıştırıp kılıcıyla iskeletin göğsüne hamle yaptı. İskeletler, darbelerimiz altında birer cam gibi çatırdadı ve paramparça olup kemik yığınları halinde yere saçıldılar.
Tam nefes alacakken, ormanın o uğursuz fısıltısı daha da şiddetlendi. Tepemizdeki ağaçta, diğer üç iskeletin göz çukurlarında o kara sis aynı anda parlamaya başladı.
"Bittiğini sanma," dedi Henry. "Üçü birden iniyor!"
Üç iskelet, ağaç gövdesinden sanki birer canlı sarmaşık gibi yavaşça aşağı süzüldü. Bu kez stratejileri farklıydı; ikisi doğrudan bana, biri ise Henry'ye saldırdı. Henry kendi yaratığıyla boğuşurken, yaratık bir yumruk darbesiyle onu geri savurdu; Henry'nin yüzünde hafif bir çizik oluştu. "Lexi, ben bu taraftakini oyalıyorum, sen diğer ikisini hallet!" diye haykırdı.
İki iskelet üzerime atıldığında, mor sisi tüm bedenimden bir patlama gibi yaydım. Gücümle onları havada sabitlemeye çalıştım; zihnimin içinde bir duvarı omzumla itiyormuşum gibi dayanılmaz bir basınç vardı. Burnumdan gelen sızıyı görmezden gelerek mor sisin gücüyle onları birbirine çarptırdım.
Henry, diğer yaratığın pençesinden son anda sıyrıldı; yaratık onun omzuna ağır bir darbe indirmişti. Henry dizlerinin üzerine düşmek üzereyken toparlandı ve iskeletin bacaklarını biçti. O sırada ben, havada tuttuğum iki yaratığı mor sisin gücüyle tüm hızımla yere, toprağa gömdüm.
Henry, benim üzerimdeki baskıyı hafifletmek için hızla yardımıma koştu. O, kılıcıyla bir tanesini daha parçalara ayırırken, ben de son kalan yaratığı mor sisimle kavrayıp havada kıstırdım. Henry kılıcını savurdu ve iskelet paramparça olup diğerleri gibi kemik yığınları halinde yere serildi.
Orman tekrar sessizliğe büründü. Yaratıkların parçalanmış kemikleri, sanki hiç var olmamışlar gibi öylece yerde duruyordu.
Henry kılıcını kınına sokmadan önce ağır ağır nefes alarak bana baktı. Dizlerimin üzerine çökmüştüm, ellerim boşlukta titriyordu. Henry hızla yanıma geldi; elini nazikçe çeneme koyup başımı hafifçe kaldırdı, ardından parmak ucuyla burnumdan sızan kanı sildi.
"İyi misin, Lexi?" dedi. Sesinde bir savaşçıdan çok, bir dostun derin endişesi vardı. "O son hamlen... Eğer onu yapmasaydın, şu an ikimiz de o cesetlerin yanındaydık."
Derin bir nefes aldım ve ona hafifçe gülümsedim. "İyiyim," dedim. Sesim güven verici çıkmıştı ama içimde başka bir dünya vardı. Kemiklerimin sızladığını, mor sisin ruhumdan kopardığı her parçanın beni biraz daha tükettiğini hissedebiliyordum; bu dövüşten sağ çıkmıştım ama zihnim, yorgunluktan bir uçurumun kenarında sallanıyordu.
Başımı onun elinden kurtarıp yere serilmiş kemik yığınlarına doğru çevirdim; ellerimdeki o mor ışıltı yavaş yavaş soluyordu. "Bitmediğini biliyorum, Henry," dedim, gözlerim ormanın karanlık derinliklerine kayarken. "Bu orman sadece bizi test etmiyor... Bizi avlıyor."
Tam o sırada, yerdeki o hareketsiz kemik yığınlarından, derinden gelen ve yerin sarsılmasına neden olan boğuk bir inilti yükseldi. Henry hızla başını o tarafa çevirdi, kılıcının kabzasını tekrar kavradı. Yerdeki parçalanmış kemikler, sanki görünmez bir çekim gücüyle birbirine kenetlenmeye başladı. Çatırtılar eşliğinde yükselen şey artık bir yaratık değildi.
Bir düzine bedenin parçalarından doğmuş,doğanın asla yaratmaması gereken bir şeydi.
Yerden yükselirken çıkardığı o korkunç, mekanik hırıltıyla üzerimize doğru gölgesini yaydı. Orman, artık bir avlanma alanına değil, kaçışı olmayan bir mezbahaya dönmüştü.