KARANLIK SINIRLAR

Ellerim hala havada asılıydı, parmak uçlarımdan yayılan o karıncalanma hissi damarlarımda zehirli bir sarmaşık gibi dolanıyordu. Az önce... az önce o askeri öldürmüştüm. Sadece zihnimle, bir irade dalgasıyla bir insanın yaşamına son vermiştim. Gözlerimin önünde yere yığılışını, boynunun o tuhaf, cansız bükülüşünü unutamıyordum. İçimdeki o yabancı gücün ilk kez bu kadar vahşi bir şekilde dışarı vurması, kendi bedenimden bile korkmama neden oluyordu.
Henry, acı içinde bacağını tutarak yerde sürünüyordu. Bakışları... o bakışları asla unutmayacaktım. Dehşet, hayranlık ve derin bir şokla bana bakıyordu. Bir canavar görmüş gibiydi.
"Bana... bana ne yaptın sen?" diye inledi, sesi titriyordu.
Cevap vermedim. Kendimi toparlamaya çalışarak ona doğru yaklaştım. Bacağından akan kan toprağı siyaha boyuyordu. Eğilip kolunu omzuma attım. Ağırlığını üzerime verdiğinde dizlerim bir an için titredi ama kendimi zorladım. Onu yavaşça yerden kaldırdım.
"Yürümen gerek," diye fısıldadım, sesim bir yabancınki kadar soğuk çıkıyordu. "Eğer burada kalırsan, diğerleri geldiğinde ikimizi de öldürürler.
"Yol boyunca her adımımız bir işkenceydi. Henry sürekli bana yan gözle bakıyor, her hareketimden irkiliyordu. Omzumdaki eli, sanki bir ateşe dokunuyormuş gibi gergin duruyordu.
"Sen... sen insansın, değil mi?" diye sordu, nefesi kesik kesik çıkıyordu. "Az önce havayı büküp o adamın boynunu...
"Sus," dedim, onu kulübenin kapısına doğru çekiştirerek. "Konuşma. Sadece adım at.
"Kulübeye girdiğimizde onu eski yatağa bıraktım. Henry hala şoktaydı, gözleri odanın içinde geziniyor, sanki her gölgenin altından bir büyü çıkacakmış gibi ürkek hareketler yapıyordu.
"Senin kim olduğunu biliyorum," dedi birden, sesi kulübenin sessizliğinde yankılandı. "Senin gibi olanlar hakkında söylentiler duymuştum ama bunların sadece çocuk masalları olduğunu sanıyordum.
"Sırtımı ona dönüp yarayı sarmak için bezleri hazırlamaya başladım. Ellerim hala o askerin ölümünün ağırlığıyla titriyordu. "Masal değilmiş, değil mi?" dedim, sesimdeki titremeyi saklayarak.
"Korkuyorsun," dedi Henry, şaşırtıcı bir farkındalıkla. "Beni kurtardığın için değil. Az önce yaptığın şeyden korkuyorsun."
Ona döndüm. Gözlerinde, bir prensin hükmeden bakışları yerine, ilk kez bir insanın savunmasızlığını gördüm. "Senin saraylarındaki yasalara göre bir katilim ben," dedim, iğneyi yarasına doğru yaklaştırırken. "Senin dünyanda yerim yok. Bugün seni kurtarmış olmam, yarın beni darağacına göndermeyeceğin anlamına gelmiyor.
"Henry derin bir nefes aldı, bacağındaki acıya rağmen başını bana doğru çevirdi. "Belki de," dedi fısıltıyla. "Ama şu an, hayatımı sana borçluyum. Ve senin gibi bir 'canavarın' ellerinde can çekişmektense, bu sırla yaşamayı tercih ederim.
"Elimdeki bezi sertçe yaraya bastırdım. "Masallar seni gerçek hayatta korumaz, Prens," diye tersledim onu. "Çirkin olduğumu mu düşünüyorsun? Ya da yaşlı mı? Belki de bu gücün bedeli görünüşümün ötesindedir."Henry acıyla nefesini tuttu ama gözlerini benden ayırmadı. "Hayır, kastettiğim bu değildi," dedi, sesi ciddiyetini koruyarak. "Sadece... çok gençsin. Ve dürüst olmak gerekirse, sen... sen..."
Duraksadı. Kelimeleri boğazında düğümlendi, bakışları yüzümde bir anlığına gezindi ama o yabancı, soğuk ifade tekrar yüzüne yerleşti. O an, bir kadına bakmıyordu; bir bilmeceye, belki de bir tehdide bakıyordu. Cümlesini tamamlamadı; sadece az önce şahit olduğu o korkunç güçle, karşısındaki bu genç kızın tezatlığı arasında sıkışıp kalmış gibiydi.
"Sen," diye düzeltti kendini, sesi biraz daha soğumuştu. "Bir cadı gibi görünmüyorsun. Ama bir katil gibi davranabiliyorsun. Hangisi gerçek?"
Ona sırtımı döndüm. Ellerimdeki titremeyi gizlemek için kumaşları sertçe çekiştirdim. "Hangisinin senin için daha tehlikeli olduğunu düşünüyorsan, ona inan," dedim buz gibi bir sesle. "Bana gelince... Ben sadece, o meydanda senin gibi birini kurtarmak uğruna masumiyetini feda etmiş biriyim. O askeri öldürürken hissettiğim o... o soğuk güç, hâlâ parmak uçlarımda."
Henry sessizleşti. Yarasına pansuman yaparken odaya çöken sessizlikte sadece dışarıdaki rüzgârın sesini duyabiliyorduk. O, benim kim olduğumu çözmeye çalışıyor; ben ise o askerin gözlerindeki son bakışı zihnimden silmeye çalışıyordum.
"Sana adımı sormayacağım," dedi Henry, sesi bu kez daha kısık ve tedirgindi. "Çünkü kim olduğunu öğrenmek, seninle ilgili bir şeyi değiştirmeyecek. Sadece... neden yaptın? Neden bir prensi, kendi yasalarından bile daha çok tehlikeye atacak bir şey yaptın?"
Ona doğru döndüm. "Çünkü o çocuk, senin yasalarından daha önemliydi," dedim sertçe. "Ama o an, o adamı öldürürken... bir anlığına kendimi çok güçlü hissettim. İşte asıl korkutucu olan da bu, Prens. Gücümün tadına bakmak, o anki öfkemi doyurmak... o çocuktan ziyade, kendi karanlığımdan korkuyorum.
"Henry bir an bana baktı; şaşkınlık ve korkunun harmanlandığı o bakış, aramızdaki mesafeyi daha da belirginleştiriyordu. "Sen," dedi fısıltıyla, "o kadar çok şey saklıyorsun ki, gerçek olanın ne olduğunu bile ayırt edemiyorum."
"Öyleyse arama," dedim iğneyi kenara fırlatarak. "Çünkü aradığın cevaplar, bu kulübeden sağ çıkmanı sağlamayacak.
Henry’yi yatağa bırakıp arkamı döndüğüm an, içimde buz gibi bir sızı yayıldı. Manevi annem. Yardım dağıtmak için kasabanın diğer ucuna gitmişti. Zihnimin derinliklerinde, sanki uzaklardan gelen boğuk bir çığlık gibi, anlamlandıramadığım bir huzursuzluk dalgası çarptı zihnime.