GÖLGELERİN VE SESSİZLİĞİN RENGİ

İnsanlar, rengin bir günah olduğuna inanırlar. Benim dünyamda ise renk, sadece bir lanetin izdüşümüdür. Aynadaki yansımama baktığımda, doğanın bir hatasından ziyade, imkansız bir birleşimin sonucunu görüyorum. Belime kadar dökülen, kışın ilk karından bile daha beyaz saçlarım; sanki damarlarımda kan yerine zehir akıyormuş gibi parlayan o mor gözlerim... Altın Saray’ın yasaları, bizim gibi olanlar için tek bir kelimeyi fısıldar: İdam.
Manevi annem Elara, her sabah saçlarımı sıkıca örerken parmaklarının titrediğini hissederdim. "Sakla onları Lexi," derdi, gözlerindeki endişeyi gizlemeye çalışarak. "Farklı olanı, bilmedikleri için yok etmek isterler.
Evimiz, ormanın derinliklerinde, insanların ayak basmaya korktuğu kadim ağaçların arasındaydı. Babam bir köylü, annem ise güçlerinden vazgeçmiş bir cadıydı. Ama bu yasak aşkın meyvesi olarak ben, dış dünyaya "şeytan" olarak takdim edilmiştim. Elara beni kucağına alıp o köyden kaçırdığında henüz bebektim. O günden beri dünyam, bu loş kulübenin duvarları ve ormanın tekinsiz uğultusundan ibaretti.
Sabahlar, Elara'nın şifalı otları kaynatırken çıkan o keskin, acı kokusuyla başlardı. Hayatımız bir döngüden ibaretti: Odun topla, suyu getir, güçlerini gizle, saklan. Güçlerim, ruhumun derinliklerinde uyuyan bir volkan gibiydi. Bazen sadece bir zihin kıvılcımıyla masadaki bir vazoyu havaya kaldırabiliyordum. Telekinezi... Benim için nefes almak kadar doğal, ama her kullanışımda ruhumdan bir parça koparan ağır bir yüktü. Elara, güçlerimi kullanmamı her zaman yasaklardı. "Güç, dikkat çeker Lexi. Dikkat ise ölümü getirir.
"Ormanın derinliklerinde zaman, saatlerin tıkırtısıyla değil, ışığın ağaç yaprakları arasındaki dansıyla akardı. Bugün ise gökyüzü alışılmadık bir şekilde kurşuni bir griye boyanmıştı. Orman, derin bir nefes alıp tutmuş gibiydi; kuşların cıvıltısı bile kesilmiş, sadece ağaçların hışırtısı kalmıştı.
Elimdeki mor enerji bulutları, parmak uçlarımın arasında küçük birer yıldız kümesi gibi oynaşıyordu. Bu gücü kontrol etmek, bir nehir yatağını ellerimle değiştirmeye çalışmak gibiydi. Gözlerimi kıstım ve zihnimdeki o görünmez bağları zorlayarak yerdeki kurumuş bir yaprağı havaya kaldırdım. Yaprak havada asılı kaldı. Titredi, bir anlığına mor bir hareyle çevrelendi ve sonra... çat diye parçalanıp küle dönüştü.
"Yine zorladın," dedi Elara, kulübenin kapısından çıkarken. Sesi rüzgârın uğultusuna karışıyordu. Elinde tuttuğu eski, derisi yıpranmış bir kitabın sayfalarını çevirirken bakışları üzerimdeydi. "Güç sabır ister Lexi, öfke değil. Kendini tüketiyorsun.
"Sabır, dışarıda dünya yıkılırken işe yaramıyor Elara," diye mırıldandım, parmak uçlarımdaki sızıyı ovuşturarak.
"Dışarısı zaten hiçbir zaman bizim için huzurlu olmadı," dedi ve yanıma gelip oturdu. Gözleri ufuk çizgisine kilitlenmişti. "Köyden gelen haberler her geçen gün daha da karanlıklaşıyor. Altın Saray’ın sınırlarında asker hareketliliği artmış. Cadı avcılarının hikayeleri... sadece birer masal değil artık. Onlar, geçmişin kanlı defterlerini yeniden açıyorlar.
Evi terk etmemem konusundaki kesin tembihlere rağmen, o akşamüstü içimdeki huzursuzluk beni yerimden kaldırdı. Elara uyuduğunda, pelerinimi sırtıma attım ve ormanın yasaklı bölgesindeki uçurumun kenarına, o kadim kayalıklara doğru tırmandım. Burası, krallığın sınırlarını kuşbakışı görebildiğim tek yerdi. Uzaklarda, Altın Saray’ın görkemli kuleleri bulutların arasında, yasak bir düş gibi parlıyordu.
İşte tam o sırada rüzgâr yön değiştirdi ve beraberinde o korkunç kokuyu getirdi: Metalin metale çarpma sesi, atların kişnemesi ve çok uzaktan gelen bastırılmış bir emir çığlığı.
Gözlerimi kıstım. Aşağıdaki vadide küçük bir süvari birliği devriye geziyordu. Hepsi ağır zırhlıydı, hepsi krallığın soğuk disipliniyle hareket ediyordu. Ancak içlerinde biri vardı ki diğerlerinden ayrılıyordu. Altın sarısı saçları uzaktan bile güneşin solgun ışığını yakalıyor, zırhı her hareketinde gümüş bir tepsi gibi parlıyordu. O, Altın Saray’ın Prens Henry’siydi. Onu ilk kez bu kadar yakınımda, gerçek bir hayatta, omuzlarına yüklenmiş o ağır sorumlulukla görürken buldum.
Bir prensin bu kadar "canlı" ve "gerçek" olması, zihnimdeki o efsanevi düşman imajını bir anlığına sarstı. O, krallığın düzenini temsil ediyordu; ben ise o düzenin yok etmek için yemin ettiği her şeyi.
O an, vadiden yukarıya, tam bulunduğum yere doğru bir bakış fırlattı. Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu. Beni görmemişti ama bakışlarındaki o ciddiyet ve etrafına saçtığı otorite tüylerimi diken diken etti. Elimi kalbime götürdüm; içimden bir ses, o an hissettiğim bu gerilimin daha büyük bir yıkımın habercisi olduğunu fısıldıyordu.
Fırtına yaklaşıyordu. Ve ben, o fırtınanın tam merkezinde duruyordum.