…

Louis’in sözleri üzerine Cem birkaç saniye sessiz kaldı. Haklıydı. Anastasia bu gece yanında kimseyi istememişti ve Cem ne kadar kalmak istese de onun kararına karşı çıkamazdı. Başını öne eğip derin bir nefes aldı. Tam o sırada dış kapının açıldığını duydular. Marcus başını kaldırdı, Asya yerinden doğruldu. Ayak sesleri koridorda birkaç saniye yankılandıktan sonra Meryem Hanımağa salona girdi. Meryem Hanımağa içeri girer girmez önce oğluna, sonra salondaki dağınıklığa baktı. Masanın üzerindeki fincanlar, kenara çekilmiş sandalyeler, yarım bırakılmış çiçekler ve açılmış çikolata kutusu birkaç saniye boyunca bakışlarında kaldı. Yüzünde küçümseyen bir ifade oluştu.
“Bu evde ne yaşandı böyle?” diye sordu. Marcus cevap verecek gibi oldu ama Cem ondan önce ayağa kalktı.
“Anne, şimdi sırası değil.” Meryem Hanımağa oğluna döndü. “Bana cevap verecek kimse yok mu?” Cem’in yüzü gerilmişti. “Anastasia hastanede. Hepimizin aklı ondayken sence sırasımı anne?” Meryem Hanımağa’nın bakışları sertleşti. “Senin aklın ne zamandan beri yabancıları düşünüyor?” Cem bir adım ona doğru yaklaştı. “Anastasia yabancı değil.” Asya ikisinin arasındaki havayı hissedince ayağa kalktı ama Marcus koluna hafifçe dokunup onu durdurdu. Meryem Hanımağa ise oğlunun gözlerinin içine bakmaya devam etti.
“Sen yine aynı şeyi yapıyorsun.”
Cem kaşlarını çattı. “Neyi?”
“Onu korumayı.” Cem’in yüzündeki ifade bir anda değişti. Meryem Hanımağa bunu gördü ve sesini biraz daha alçalttı. “Daha önce de böyleydin. Karşına ne koyarsam koyayım dönüp ona baktın. Sonra neler olduğunu hepimiz gördük.”
Cem’in çenesi kasıldı. “Geçmişi konuşmayacağım seninle.” Meryem Hanımağa başını hafifçe eğdi. “Ben de geçmişi konuşmuyorum oğlum.”
Birkaç saniye sustu. “Sadece bazı şeylerin tekrar etmesini istemiyorum.” Cem ona doğru bir adım daha attı. “Tehdit mi ediyorsun?”
Meryem Hanımağa’nın yüzünde çok hafif, soğuk bir tebessüm oluştu. “Sen nasıl anlıyorsan öyle anla.”Cem’in bakışları sertleşti. “Anastasia’ya yaklaşmayacaksın.”
“Benim ona yaklaşmam gerekmiyor.” Bu cümle Cem’in bütün dikkatini topladı.

“Ne demek istiyorsun?” Meryem Hanımağa çantasını eline aldı. “Hiçbir şey. Sen zaten bazı şeyleri benden daha iyi anlayacak yaştasın.” Birkaç saniye gözlerini oğlundan ayırmadı. “Ben sana sadece bir şeyi hatırlatıyorum. Bir insanı koruduğunu sanarken onu daha büyük bir şeyin içine sokabilirsin.”

Cem’in sesi sertleşti. “Anastasia’nın başına bir şey gelmesine izin vermem.”
Meryem Hanımağa’nın gözlerinde o tanıdık sertlik belirdi. “Her zaman öyle söyledin.” Cem’in yüzü gerildi. Meryem Hanımağa bu kez hiçbir şey söylemedi, yüzünde memnun olmuş bir tebessüm belirdi. Sadece oğluna baktı ama o bakışta herkesin anlamayacağı, Cem’in çok iyi bildiği bir anlam vardı. Yıllar önce yaptığı bir seçim, Anastasia’nın hayatında açtığı yara ve şimdi yeniden önüne koyduğu belirsiz bir tehdit…
“Anne, bu kez asla.” Meryem Hanımağa başını hafifçe salladı. “Senden izin alacağımı mı sanıyorsun?”
“Bir daha onun hayatına dokunursan karşında beni bulursun.”
Meryem Hanımağa kapıya doğru yürüdü. “Ben de zaten bunu söylüyorum.”
Cem arkasından baktı. “Neyi?” Meryem Hanımağa kapının önünde durdu. Başını çevirip oğluna son kez baktı.
“Bu kez kimi karşına aldığını iyi düşün.” Kapıyı açtı ve çıktı. Evde birkaç saniye kimse konuşmadı Cem olduğu yerde durmuştu. Meryem Hanımağa’nın son cümlesi kafasının içinde dönüp duruyordu. Marcus yanına geldiğinde yüzüne baktı. “Cem…”
Cem başını kaldırdı. “Toparlanın.” Asya şaşkınlıkla ona baktı. “Ne?”
“Toparlanın, hastaneye gidiyoruz.” Louis saatine baktı. “Ama Anastasia sizi odasına istemedi.”
“İçeri girmeyeceğiz.” Marcus bir şey söylemek istedi. Cem devam etti. “Kimse odasına girmeyecek. Sadece orada olacağız.”
Asya başını salladı. “Tamam.” Birkaç dakika içinde salonun ortasındaki dağınıklık toparlandı. Masadaki fincanlar mutfağa taşındı, çikolatalar kapatıldı, sandalyeler yerlerine çekildi. Marcus vazodaki çiçeklere son kez baktı ve onları düzeltip bıraktı. Birkaç saat önce bu evde isteme için hazırlanan her şey şimdi sessizce yerlerine dönüyordu.

Cem montunu aldı. Kapıya yönelmeden önce bir kez daha salonun içine baktı. Gözleri masadaki kahve fincanlarından birine takıldı. Marcus da baktı.
“Gelecek,” dedi Marcus. Cem başını salladı.
“Biliyorum.” Asya kapıyı açtı, Louis dışarı çıktı. Marcus Cem’in yanında durdu.
“Bu sefer hızlı sürmek yok.” Cem ona baktı, Marcus kaşını kaldırdı. “Ne olur ne olmaz.”
Cem başını iki yana salladı. “Tamam.”
Dördü birlikte evden çıktı.
Cem arabaya bindiğinde bu kez acele etmedi. Marcus ön koltuğa geçerken arka tarafta Asya ile Louis yerlerini aldı. Motoru çalıştırıp hastaneye doğru hareket ettiğinde gözleri sık sık yola, ardından da dikiz aynasına kayıyordu. Meryem Hanımağa’nın söyledikleri hâlâ aklındaydı. Özellikle son cümlesi. Bu kez kimi karşına aldığını iyi düşün. Annesini yıllardır tanıyordu. Onun ne zaman yalnızca konuştuğunu, ne zaman bir şeylerin arkasında durduğunu ayırt edebilecek kadar iyi tanıyordu. Fakat bu kez ne yapmayı planladığını bilmiyordu Bildiği tek şey, Anastasia’nın yeniden onun yüzünden zarar görmesine izin vermeyeceğiydi Marcus, Cem’in dalgınlığını fark edip koltuğunda biraz doğruldu.

“Annenin söylediklerini düşünüyorsun, değil mi?” Cem gözlerini yoldan ayırmadı. “Başka ne düşüneceğim?” Marcus bir süre sustu, sonra konuştu. “Bak, Meryem teyzeyi ben de tanıyorum. Ama şu an önceliğimiz o değil. Önce Anastasia’nın yanına gidiyoruz.” Cem başını salladı. Asya da arka koltuktan kardeşine baktı. “Marcus doğru söylüyor. Annemle sonra konuşursun.” Cem kısa bir nefes verdi. “Onunla konuşacak bir şeyim kalmadı.” Louis, Asya’nın yanından öne doğru hafifçe eğildi. “Bence bu gece hiçbir şeyi çözmeye çalışma. Zaten yeterince şey yaşadın.” Cem cevap vermedi. Hastanenin binası uzaktan görünmeye başladığında ayağını gazdan biraz çekti.

Cem arabayı girişe yakın bir yere park etti, dördü birlikte koridorun başına geldiklerinde Cem’in adımları kendiliğinden yavaşladı. Birkaç saat önce ayrıldığı odanın kapısı karşısındaydı. İçeride Anastasia, Lara ve Valeria vardı, Cem kapıya doğru bir adım attı ancak durdu Anastasia’nın kendilerine söylediklerini hatırlamıştı. O gece yalnızca kızını ve kardeşini yanında istemişti. Bu kararına saygı duyacaktı Marcus yanına gelip kapıya baktı. “Girmiyoruz, değil mi?” Cem başını iki yana salladı. “Hayır. İstediği gibi olsun.” Asya kapının önünde biraz durdu, sonra yanındaki sandalyelerden birine oturdu. “En azından burada olduğumuzu bilsin.” Louis de karşılarına geçti. “Hemşireden son durumunu öğrenebiliriz.” Cem hayatında duyduğu en doğru, mantıklı bir şeyi duymuş gibi hemen koridordan geçen hemşireye yöneldi.Anastasia’nın gece boyunca takip edildiğini, sabah yeniden kontrol edileceğini öğrendikten sonra teşekkür edip yanlarına döndü. Marcus başıyla boş koltuğu gösterdi. “Otur artık. Kapının önünde beklemekle Anastasia abla seni içeri kabul etmeyecek.” Cem hiçbir tepki vermeden oturdu.
…
Zaman ilerledikçe koridorun hareketliliği azaldı. Marcus birkaç kez telefonuna baktı, Asya başını koltuğun arkasına yaslayarak gözlerini dinlendirdi. Louis ise sabah yapılacak kontrollerle ilgili hemşireden aldığı bilgileri not ediyordu. Cem’in dikkati bir türlü dağılmıyordu. Kapı her açıldığında başını kaldırıyor, içeri giren ya da çıkan kişiye bakıyordu. Bir ara Marcus ona dönüp, “Biraz gözlerini kapat bari,” dedi. Cem başını iki yana salladı. “Uyumayacağım.” Marcus derin bir nefes alarak arkasına yaslandı. “Peki. Ben uyursam beni kaldırırsın.” Asya gülümseyerek Marcus’a baktı. “Sen zaten ayakta uyuyorsun.” Marcus gözlerini ona çevirdi. “İnsan bir kere de destek olur Asya abla ya!” Louis’in dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi Cem de konuşmalarını dinlerken başını öne eğdi birkaç dakikalığına da olsa evdeki eski hâllerine dönmüşlerdi.