…

Sabah, eve yavaşça girdi.
Perdelerin arasından sızan ışık önce sehpanın üzerindeki boş fincanlara değdi. Sonra koltuğun kenarına, en sonunda da Lara’nın dağılmış saçlarına dokundu. Gece boyunca sessiz kalan ev, sabahın o ince ve yumuşak hareketiyle yeniden nefes almaya başlamış gibiydi.
Mutfaktan hafif bir tıkırtı duyuldu.
Anastasia erkenden uyanmıştı.
Saçlarını gevşek bir şekilde toplamış, mutfakta kahve makinesinin yanında durmuştu. Elinde tuttuğu kupayı hâlâ doldurmamıştı. Sanki günün başlamasına birkaç saniye daha izin vermek ister gibi pencereye bakıyordu.
Sokak yeni uyanıyordu.
Bir fırın arabası yavaşça geçti. Uzakta bir kapının kapanma sesi duyuldu. Sabahın o tanıdık, sakin hareketleri evin içine kadar ulaşmıştı.
Arkadan ayak sesleri geldi.

“Sabah insanı değildin sen.”Cem’in sesi hâlâ uykuluydu.
Anastasia başını çevirip kapıya baktı. Cem kapı eşiğine yaslanmış duruyordu. Saçları dağılmıştı, gözleri yarı açıktı ve hâlâ uykunun ağırlığını taşıyordu.
“Bazen insan değişir,” dedi Anastasia sakin bir sesle.
Cem mutfağa doğru yürüdü. Kahve makinesine kısa bir bakış attı.
“Bu makine geceyi de sabahı da kurtarıyor.”
Anastasia hafifçe gülümsedi.
“Hayatı kurtaran şeyler genelde küçük olur.”
Cem kupalardan birini aldı ve kahve doldurdu.
“Gece… sarıldığımız dakikalar gerçek miydi?”
Anastasia bir an durdu.
Kupanın içindeki kahveyi yavaşça karıştırdı.
“Evet,” dedi kısa bir cevapla.
Cem başını salladı.
“İyi.”
O anda salondan yüksek bir ses duyuldu.
“Günaydın dünyaaa!”
Valeria’nın enerjik sesi evin her köşesinde yankılandı.
Marcus’un homurtusu hemen ardından geldi.”Bu ses gürültüsüyle uyandırılmak insan haklarına haykırı!” Valeria gözlerini devirdi.” Ne yani sen ne demeye çalışıyorsun Marcus?” Marcus küçük bir duraksama yaşadı,”Sabah sabah o güzelim sesin ile bağırma demeye çalışıyorum.”

Lara battaniyeye sarılmış halde salona sürünerek geldi.
“Sabah mı oldu gerçekten?”
Louis balkondan içeri girerken elindeki kupayı kaldırdı.
“Elimde rapor var.”
Valeria kaşını kaldırdı.
“Yıldız raporu mu?”
Louis son derece ciddi bir ifadeyle başını salladı.
“Evet. Gökyüzü hâlâ yerinde.”
Marcus kahkahayı patlattı.
Ev birkaç dakika içinde tamamen dolmuştu.
Lara mutfağa girip sandalyeye oturdu ve masaya başını koydu.
“Ben kahvaltı istiyorum.”
Valeria ellerini çırptı.
“Harika! Hemen kahvaltı yapıp hazırlanalım. Çünkü bugün alışveriş var.”
Lara başını kaldırdı.
“Ne alışverişi?”
Valeria dramatik bir şekilde doğruldu.
“Düğün alışverişi.”
Salonda bir saniyelik sessizlik oluştu.
Marcus yavaşça Cem’e döndü.
“Ben kaçıyorum.”
Cem başını salladı.
“Ben de.”
Valeria parmağını kaldırdı.
“Kimse kaçmıyor.”
Anastasia kahvesinden bir yudum aldı.
“Valeria…”
Valeria sözünü kesti.
“Hayır.”
Koltuğun önüne geçip hepsine baktı.
“Bu evde dört gün sonra bir düğün olacaksa hazırlık yapılacak.”
Lara’nın gözleri kocaman açılmıştı.
“Düğün mü?”
Marcus ellerini iki yana açtı.
“Bir saniye… bunu hâlâ yüksek sesle söylememiştik.”
Valeria omuz silkti.
“Şimdi söyledim.”
Louis sakince konuştu.
“Ben sadece kahve içiyordum böyle bir itirafa hazır değildim…”
Cem başını eğip gülmemeye çalıştı.
Valeria parmaklarıyla saymaya başladı.
“Alışverişe kimler geliyor söyleyeyim mi?”
Marcus hemen karşı çıktı.
“Ben gelmiyorum.”
“Sen geliyorsun.”
“Niye?”
Valeria gülümsedi.
“Poşet taşıyacaksın.”
Marcus başını duvara yasladı.
“Ben damat mıyım yoksa hamal mı?”
Valeria göz kırptı.
“İkisi de.”
Lara heyecanla sandalyede zıpladı.
“Ben gelinliği görmek istiyorum!”
Marcus itiraz etti.
“Gelinliği düğünden önce görmek uğursuzluk değil mi?”
Valeria gözlerini devirdi.
“Marcus, bu batıl inançlar yüzünden üç gün kala gelinlik seçmeyeceğiz.”
Anastasia gülmemek için dudaklarını kapattı.
Cem ona doğru eğildi.
“Operasyonlar bundan daha kolaydı.”
Anastasia fısıldadı.
“Kesinlikle.”
Valeria odasına doğru yürüdü.
“Herkes kahvaltı yapıp hazırlansın.”

…

Bir saat sonra herkes kapının önündeydi.
Lara enerjiden patlıyordu.
“Alışveriş! Alışveriş!”
Marcus arabaya binmeden önce Cem’e döndü.
“Eğer gelinlik mağazasına girersek bayılacağım.”
Cem omzuna vurdu.
“Birşey yok,birşey yok sakin.”
Louis direksiyona geçti.
“Varış noktası?”
Valeria gururla söyledi.
“Alışveriş merkezi.”
Marcus başını koltuğa yasladı.
“Hayatımın en zor günü.”
“Abartma istersen.” dedi Louis
Araba yola çıktı.Sabah güneşi camdan içeri giriyor, şehir yavaş yavaş uyanıyordu.

…

Alışveriş merkezi kalabalıktı.
Kapılar açılır açılmaz Lara içeri koştu.
“Burası cennet!”
Valeria arkasından yürüdü.
“İlk durak: gelinlik mağazası.”
Marcus dramatik bir şekilde göğsünü tuttu.
“Ben burada öleceğim.”
Louis omzuna dokundu.
“Hayatta kalacaksın.”
Cem gülmemek için yüzünü çevirdi.
Anastasia etrafına baktı.
Yıllardır böyle sıradan bir gün yaşamamıştı.
Ne operasyon vardı.
Ne kaçış.
Sadece alışveriş.
Valeria bir vitrinin önünde durdu.
“İşte burası.”
Lara camın önüne yapıştı.
“Bakın!”
Vitrinde beyaz bir gelinlik duruyordu.
Valeria’nın gözleri parladı.
Marcus derin bir nefes aldı.
“Tamam sanırım cidden evleniyorum.”
Mağazaya girdiler.Marcus kabinlerin önündeki sandalyeye çöktü.
“Ben burada bekliyorum.”
Louis yanına oturdu.
“Ben de.”
Lara heyecandan zıplıyordu.
“Teyzem çıkınca fotoğraf çekeceğim!”
Perdenin arkasında birkaç dakika geçti.
Sonra perde açıldı.
Valeria dışarı çıktı.
Mağaza bir an sessizleşti.
Gelinlik zarifti. Uzun, kabarık ve ışık altında hafifçe parlıyordu.
Lara ağzını kapattı.
“Teyze bu ne güzellik!”
Marcus başını kaldırdı.
Bir saniye konuşamadı.
Sonra yavaşça ayağa kalktı.
“Tamam.”
Valeria kaşını kaldırdı.
“Tamam ne?”
Marcus gülümsedi.
“Evleniyoruz.”
Cem alkışladı.
“Sonunda kabul etti.”
Louis başını salladı.
“Bence de doğru seçim.”
Lara koşup Valeria’ya sarıldı.
“Çok güzelsin!”
Valeria aynaya baktı.
Sonra Marcus’a döndü.
“Gerçekten mi?”
Marcus başını salladı.
“Gerçekten.”
Anastasia arkada durup onları izliyordu.
Cem yanına geldi.
“Dört gün sonra düğün.”
Anastasia gülümsedi.
“Evet.”
Marcus Valeria’nın yanına yürüdü.
“Bunu alıyoruz.”
Valeria şaşırdı.
“Gerçekten mi?”
Marcus omuz silkti.
“Daha iyisini bulamayız.”
Lara alkışladı.
“Düğün! Düğün!”
Louis gülümsedi.
“Sanırım alışveriş yeni başlıyor.”
Valeria döndü.
“Evet.”
Marcus başını iki yana salladı.
“Bu gün çok uzun olacak.”
Cem Anastasia’ya eğildi.
“Bundan sonra kaçmak yok.”
Anastasia aynadaki yansımaya baktı, sonra ona.
“Bu kez kimse kaçmıyor çünkü düğün var.”
Ve alışveriş merkezi, kahkahalarla, poşetlerle ve dört gün sonra başlayacak yeni bir hayatın heyecanıyla dolmaya devam etti.

Marcus elleri yavaş yavaş alışveriş poşetleri ile dolmaya başlamıştı, Valeria’ya kabarık,şık, elmaslarla işlenmiş starplez gelinlik alınmıştı. Lara’ya Lacivert ve yeşilin eşsiz olduğu straplez mini bir elbise, Anastasia’ya gümüş kristallerle işlenmiş ışıltılı bir korse ile derin yırtmaçlı gece siyahı asil bir elbise, Marcus, Cem ve Louis’e birer şık takım elbise alındı. Marcus,Cem ve Louis alışveriş poşetlerini taşırken Valeria,Anastasia ve Alara önde ilerliyor mağazalara dikkatlice bakarak ilerliyorlardı.

“Bakın bir takıcı!” dedi Lara zafer kazanmış gibi. Marcus onaylamayan gözlerle Lara’ya bakıyordu Lara iki kolunu havaya kaldırarak, dudağını büzdü adeta ‘yapacak birşey yok’ der gibi..
Takıcıya girer girmez Valeria’nın kucağı doldu. Tokalar,taçlar gerekli gereksiz her şeyden fazlaca almıştı.

“Valeria bunlar fazla değil mi?” dedi Anastasia

“Ne olur ne olmaz ablacım, hazırlanırken kaybolur ne bileyim yetmez o yüzden fazlaca alıyorum.”

“Valeria sen sanki biraz stresli misin bebeğim?”

“Nereden anladın ablacığım?” Anastasia Valeria’nın kucağında tuttuğu eşyaları işaret etti.

“Kucağındakiler ve düşüncelerinden anladım hayatım.”

“O kadar belli oluyor mu ya?”

“Fazlasıyla belli oluyor.”

“Hayatımda ilk kez evleniyorum normal değil mi?”

“Herkes ilk kez evleniyor bebeğim.” Anastasia Valeria’nın bu haline gülmeye başlamıştı neyseki çok geçmeden takıcıdan çıkmayı başardılar.