Annemle yıllar sonra konuşabilmiştim,annem yaşıyordu...

Herkese selam! Ben Lara Arvas bugün kendimi size tanıtıyım istedim, on yedi
yaşındayım ben İzmir’de babam ve amcalarımla yaşıyorum. Annem ben
küçükken ortadan kaybolmuş, aslında çok güzel bir kadındır kendisi ama neden
kaybolduğu hakkında pek bir bilgim yok çünkü babam ve amcalarım annem
hakkında konuşmama müsaade etmiyorlar ama bilmiyorlar ki annem ortaya bir
çıksa nasıl tüm acılarımın, üzüntülerimin dineceğini…
Ben küçükken babam ve amcalarım bana silah kullanmayı öğrettiler, tabi dövüş
sanatlarını da neden öğrettiniz diye sorduğumda ise on sekiz yaşıma geldiğimde
anlayacakmışım akıllarında ne var acaba?
Biliyor musunuz bu hayatta ki en güzel şey MAKARNA bayılıyorum!
Kim sevmez ki sevmeyen var mı? Ben ve Medeni amcam makarnanın
bağımlısıyız. Makarnanın her türlü çeşidine âşığız resmen salçalı, kremalı,
peynirli ve daha birçok çeşidi. Her gün yiyebiliriz hem de hiç bıkmadan, e tabi
Amir amcam ve babam bazen bize kızıyorlar

“Yine mi makarna bıkmadınız mı
yahu? Mideniz hep makarnayla dolu.”

böyle söylenip dururlar acaba abartıyor
muyuz ki? Bence hiçte abartmıyoruz ama neyse.
Her ne kadar annem konusunda üzgün olsam da üzgünlüğüme yenik düşmeyip
annemi araştırıyorum, ama hiçbir şey bulamıyorum. Neden bulamıyorum ki
dünya yarıldı içine girdi sanki gerçi babam her zaman “Bir nedeni vardı gitmesi
gerekti, ben annen gitmesin diye uğraştım ama dinlemedi bende sustum annen
gitti belki ama sen varsın güzel kızım, biliyor musun annenin ortaya çıkıp
gelmesini o kadar çok istiyorum ki! Sadece belli etmemeye çalışıyorum keşke
çıkıp gelse, sarılsak, sen, annen, ben film izlesek, ailece etkinlik yapsak…” der
ama sonrasında ise “Boş konuştuğum farkındayım senide üzdüm takma sen bu
dediklerimi.” der ve beni yanaklarımdan öpüp odamdan çıkar bu babamla benim
günlük rutinimiz gibi düşünün, annem hakkında konuşuruz sonra hiçbir şey
olmamış gibi hayata devam ederiz.

“Herkese günaydııınnn!” bağırarak mutfağa indim babam çoktan masaya oturmuş telefonu ile
uğraşıyordu, Medeni amcam kahvaltıyı hazırlıyor bir yandan da flört ettiği kızla konuşuyor,
Amir amcam ise koltukta oturup kendi fotoğraflarına bakınıyordu.
“Oooo amcacım yine döktürmüşsün bakıyorum, hem neden uyanmamı beklemedin ki ben
yapardım.”

“Senin kalkmanı bekleseydim açlıktan ölecektik uyuyan güzel.”

“Ya amca!”

“Tamam tamam hadi geç masaya.”

Hepimiz masaya geçtik, bir güzel kahvaltımızı ettik her şey çok güzel giderken babamın
telefonuna gözüm takıldı, yanlış görmediysem babam annemin fotoğraflarına bakıyor,
telefonu okşuyordu babamın dibine sokulup telefonu elinden çektim babam şaşkın şaşkın
bakıyordu telefonu alıp yerime geçtim, annemin fotoğraflarına baktım sonra babama telefonu
geri verip babama uzun uzun baktım annem hakkında tek kelime etmiyordu umursamıyor gibi
yapıyordu ama gözleri her şeyi açıklıyor. Oda özlemişti annemi biliyorum ama annemi
unutmak mı istiyor yoksa bilerek mi yapıyor bilmiyorum, babamın telefonu çalması ile
masadan kalkması bir oldu.
“Amcalarım! Bu saatte kim babamı arar biliyor musunuz?”

Uzun uzun birbirlerine bakıp durdular en sonunda Medeni amcam konuşmak üzere
dudaklarını araladı.

“Lara aslında bilmen gereken bir konu var.”

“Medeni bence erken bilmesi için bırakalım Yasin söylesin.”

“Ne oluyor Medeni amca neyi bilmem gerek, neden Medeni amcamı susturdun Amir amca?”

“Hiç Lara hiçbir şey yok!”

“Bir şey var Amir amca ve benden saklıyorsunuz!”

Amcalarıma bağırdıktan sonra masadan kalkıp koşarak odama gittim, bir süre odamdan
çıkmadım saatin kaç olduğu hakkında bir bilgimde yok. Ağlamaktan gözlerim ağrımaya
başladı tam gözlerim kapanacakken kapım çaldı.
“Gir” dedim yorgun ve bitkin sesimle. Gelen babamdı kapımı aralayıp bana baktı, odama
girdi yatağımın yanına gelip başımı okşadı.

“Neyin var kızım, neden ağlıyorsun?”

“KİMİN UMURUNDA BENİM AĞLAMAM HA?”

“Son kez soruyorum Lara neyin var?”

“Sabah telefonunun çalmasıyla çıkıp gittin, amcalarıma sorunca cevap alamadım Amir
amcam senin anlatacağını söyledi.”

“Hm evet benim anlatmam daha doğru olurdu iyi yapmışlar.”

“Baba artık anlatacak mısın?”

“Kızım bak annen sen 6 yaşındayken gitti…” nihayet babam konuşmaya başlamıştı göz
yaşlarımı silip babamı can kulağı ile dinlemeye başladım.

“Annen gittiğinden beri hayatıma başka kadın almadım da sevmedim de ama annenin beni
sevip sevmediğini bilemiyorum, sevseydi gelirdi gelmediğine göre sevmiyor hem artık hayata
devam etmemiz gerek dimi?” dediğinde hayatına birini aldığını anlamıştım ama belki yanlış
anlamış olabilirim diye sordum

“Yani hayatında biri mi var?” babam bana uzun uzun
baktıktan sonra sonun da dudaklarını araladı

“Evet hayatımda biri var.” dediğinde dünyam
başıma yıkılmıştı adeta üstüme kaynar su dökülmüştü, o an babama birçok şey söylemek
istedim ama ağzımdan sadece “Ne” kelimesi çıkmıştı, babam bana sarılmak için kollarını
açtığında kollarını itip koşarak odamdan çıktım. Merdivenlerden koşarken bir anda gözlerim
kararmaya başladı tek hatırladığım şey Medeni amcamın “Lara iyi misin?” demiş olmasıydı.

Medeninin Anlatımıyla;

Lara merdivende bayılmıştı, koşarak Lara’nın yanına gittim.
Lara’yı kucağıma alıp evden çıkıp arabaya geçtik, Yasin’in ya da Amirin gelmesini istemedim
Lara’yı iyi anlıyorum Yasin gelseydi onu istemeyecekti zaten Amir gelseydi onu da
istemeyecekti. Uzun bir trafikten sonra nihayet hastaneye geldik. Vah zavallı kuzucuğum
benim Yasin’i de anlamıyorum arkadaş sadece Lara onun benim babası olduğumu öğrenene
kadar sabretse ölür zaten! Her şeyi düzelteceğim.
Az bir zaman sonra hemşireler geldi, serum takıp ve defterlerine bir şeyler yazıp gittiler bir
anda telefonum çaldı ekranda kocaman YASİN yazısını gördüğümde iç çekip açtım;

“Efendim Yasin.”

“Lara nasıl?”

“Bilmiyorum serum takıp gittiler.”

“Bende geleceğim.”

“Hayır uyandığında seni yanında görmek istemeyebilir ve biliyor musun çokta haklı!”

“Medeni ikimizde çok iyi biliyoruz ki o aslında senin kızın!”

“Bak haklısın ama sen baya değiştin, olum bak kız benim kızım ama kızımı böyle üzmene
müsaade edemem kardeşim!”

“Küçükken bana neden baba dedi ki of.”

“Her şeyi öğrenecek ama daha zamanı var ve böyle odun olma iyi bir baba rolünü oyna.”

“Ne zamana kadar?”

“Karım gelene kadar!”

Yasin ile tartıştığımız esnada Lara’nın “Amcacım neden hastanedeyiz?” dediğini
duyduğumda telefonu Yasin’in yüzüne kapatıp Lara’nın yanına gittim.

“Nasıl oldun kuzum daha iyi misin?”

“Biraz iyi gibiyim ne oldu ki?”

“Merdivenden koşarken bayıldın, bende seni hastaneye getirdim.”

“Peki ya babam?”

“Gelmek istedi ama ben sen istemezsin diye gelmesini istemedim, bilmem doğru yapmış
mıyım?”

“En doğrusunu yapmışsın amcacım babamın yüzünü dahi görmek istemiyorum!”
“Abartma Lara o kadar da değil!”

“Yoo o kadar amca istemiyorum onu görmek, annem hayla seviyordur eminim ah bir çıkıp
gelse de babama haddini bir bildirse.”

“Aslında evet annen babanın hakkından gelir.”

“Amca annem hâlâ yaşıyor ise onu bulamaz mıyız?”

“Aslında…” Daha cümleme başlamadan Lara’nın bana yalvarır gözlerle baktığını gördüm.

“Aslında evet kuzucuğum annen yaşıyorsa anneni bulabilirim ama tek bir şartım var küçük
hanım.”

“Nedir şartın amcacım ne olursa olsun kabul ederim yeter ki annemle bir kez olsun
konuşabileyim.”

“Anneni bulursam babanın haberi olmayacak okey? Babana söylemezsen ikinizi
buluşturabilirim belki.”

“Süper bir şart bu! Tabi ki şartını kabul ediyorum amcacım.”

Bir gün sonra, Lara’nın anlatımıyla;

Hastaneden nihayet eve geldik babam benim ile konuşma zahmetine bile girmedi, belki de
annemi istediğim için nefret bile ediyordur bilemem. Ev çok sessizleşti ne babamla nede
amcalarımla konuşmuyordum Medeni amcam da dahil olmak üzere evdeki kimseyle
konuşacak mecalim yoktu. İki gün böyle geçtikten sonra odama Medeni amcam geldi, yanıma
oturup saçımı okşadı ve konuşmaya başladı;

“Biliyor musun Lara annen beni abisi gibi görürdü bende onu kardeşim gibi hatta kızım gibi
görürdüm.”

“Annem seni abisi olarak görüyor?”

“Doğrusunu söylemek gerekirse görmüyordu ben onun abisiyim oda kızım bu hep böyleydi,
beni güldürmeye çalışırdı ve başarırdı da e tabi bende onu güldürmeye çalışırdım.”

“Vay be! Amca şimdi bir şey soracağım.”

“Sor kuzum.”

“Şimdi annemle abi kardeşsiniz ya şimdi ben sana dayı mı diyeceğim?”

“Olur dayı de istersen.”

“Dayı demek daha samimi geliyor aslında.”

“Dayı de o zaman kuzucuğum.”

“Tamamdır dayıcım.” dediğimde yüzü gülmeye başlamıştı sanki ona hep dayı demememi
bekliyor gibiydi.

“Lara seninle bir şey konuşmaya gelmiştim aslında.”

“Buyur dayıcım konuşalım, annemden haber mi var? Yoksa başka bir şey mi?”

“Doğru bildin dayıcım annenden haber var!”

“Ne!”

“Anneni buldum tatlım hatta konuştum.”

“Dayı sen bir tanesin ya!”

“Öyleyimdir sağ ol konuştuğumuz gibi babana söylemek yok.”

“Tamam dayıcım söylemem de annemle bende konuşabilir miyim?”

“Tabi ki ama evde olmaz baban ve Amir amcan duyabilir onlar şimdilik bilmese daha iyi olur
o yüzden kalk hazırlan dışarı çıkıyoruz.”

“Tamam hemen hazırlanıyorum!”

Heyecandan elim ayağıma dolanmıştı hemen üstüme bir tişört bide şort giyip aşağıya indim
dayım beni bekliyordu. Evden çıkıp sahile gitme kararı aldığımızda evden biraz uzaklaşmıştık
dayım telefonunu çıkarıp bir numara yazıp bana verdi.
“Al bakalım konuş anneciğinle.”

“Çok teşekkür ederim dayıcım!”

Telefonu elime alıp sıkıca tutum ve kulağıma koydum telefon iki üç kez sonra nihayet açıldı.

“Annecim...” Dediğimde ağlamaklı bir şekilde annem yanıt verdi.
“Efendim güzel kızım.”

“Anne neden gittin, nerelerdeydin?”