...

Tam olarak ne kadar kan kaybettim bilmiyorum tek bildiğim soğuk, çok soğuk üşüyorum.

Louis'in Anlatımıyla;

Kollarımın arasında adeta kan gölü vardı, nabzını kontrol ettiğimde nabzı yavaşlamıştı.Bir umut bilinci kapanmamıştır diye seslendim. Nastya! Nastya beni duyabiliyor musun? Duysa bile cevap verecek güçte olmazdı, yinede denemekten zarar gelmez. Nastya'yı kucağıma aldığım anda lanet olası beynim geçmişi önüme koydu. Düşünmemeye çalıştım, binadan çıkıp arabaya doğru her attığım adımımda Nastya ile küçükken sevdiğimiz bazı insanların gözümüzün önünde öldürüldüğü aklımdan çıkmıyor. Yine de düşünmemeye çalıştım, Nastya'yı arabanın arka dörtlüsüne uzanır vaziyette yerleştirdim.

Arabayı oldukça hızlı kullanmaya çalıştım, bir elim direksiyonda diğer elim bileğinde nabzını ölçüyor vaziyetteydi. Kalbinin daha da yavaş attığını fark ettim araba araba olmaktan çıkmıştı siz deyin uçak ben diyeyim jet!
...

Nastya aynı küçüklüğümüzde ki gibi kucağımdaydı küçükken bayıldığında eve kadar taşır baş ucunda ayılmasını beklerdim, şimdiyse yine kucağımda ama bu kez baygın halde değil kanlı, ölmeye yakın şekilde kucağımdaydı.
Acil servisteki hemşireler koşup sedye getirdiler Nastya'yı sedyeye bıraktığımda sanki bana "Neden bıraktın şerefsiz!" der gibi kaşlarını çattı, sedye benden uzaklaşmaya başladığında bir grup hemşire yanıma geldi aralarından esmer olanı konuşmaya başladı.

"Ameliyata girmeyecek misiniz bay Louis Kaine?" Ameliyata girmek? Ben?

"Ne için gireceğim?"

"İlahi Louis bey! Şaka gününüzde misiniz?"

"Kafam allak bullak netleştir şunu ne ameliyatı, ne girmesi?"

"Hocam siz Prof. Uzman Cerrah Louis Kaine değil misiniz?"

"Öyle miyim?"

"Hocam sevgiliniz ölmek üzere diye kafanız karıştı herhalde!" dedi ve uzaklaşmaya başladı. nE NASTYA'YA SEVGİLİM Mİ DEDİ O?

"Nastya sevgilim değil ki çocukluk arkadaşım, hey kime diyorum baksanıza!"

Ulan ben böyle hayatında, böyle yanlış anlaşılmanında a-

"Bay Louis acil Ameliyata bekleniyorsunuz!"

"Kimin ameliyatı?"

"Anastasia Marshall'ın ameliyatı."

"Tamamdır,durumu nedir?"

"Kurşun tam kalbinin ortasına saplanmış hocam. Zamanımız yok, dakikalarla yarışıyoruz!" dedi hemşire panikle o an ayaklarım sanki yere çakılmış gibi oldu. Zaman bir anlığına durdu hayır ölemezdi, ölmeyecekti. Gözlerimi bir anlığına kapattım nefesimi derin aldım.

"Ameliyathane ne durumda?"

"Hazırlıyoruz efendim!"

"Elinizi çabuk tutun!Anastasia Marshall o masadan sağ çıkacak. Ben izin vermediğim sürece kimse bu savaşı kaybedemez!" Koridorun ışıkları altında hızla yürürken yanımdaki asistanlarımdan biri fısıldadı,

"Hocam… kalbine saplanan kurşun çıkmazsa… şansı çok düşük."

Ne demek şansı küçük? Kendimi bir an durmuş buldum, gözlerimi kısarak ona baktım. "Benim ellerimde şansı değil, kaderi var. Anastasia’nın kaderi benim ellerimden geçecek. Ve ben onu ölüme teslim etmeyeceğim!"

Ameliyathanenin kapıları açıldığında içeriden gelen soğuk hava yüzüme vurdu. Masanın üstünde yatan Nastya'nın yüzü solgundu, nefesi ağırdı. Kalbine doğru uzanan kanlı bandaj, gerçeğin acımasızlığını fısıldıyordu. Maskemi taktım, eldivenlerimi giydim ve derin bir nefes aldım.
"Beni dinleyin! Bugün burada bir mucizeye tanıklık edeceğiz. Bu kadın ölmeyecek! Anastasia Marshall yaşayacak!"

...

Ameliyathane sessizleşti. Herkesin gözleri Loui’nin elindeydi. Monitörden çıkan "bip… bip…" sesleri, ölümle yaşam arasındaki ince çizgiyi işaret ediyordu. Nastya’nın kalbi yavaşlamaya başlamıştı.

"Neşter!" dedi Loui kararlı bir sesle.
Alet hemşiresi titreyen elleriyle uzattı. Loui’nin bakışları çelik gibiydi, hiçbir tereddüt yoktu.İlk kesiyi attığında odada keskin bir kan kokusu yayıldı.
"Asistan, kalp perikardını aç! Çabuk!"
Nastya'nın kalbi açığa çıktığında, herkes bir an nefesini tuttu. Kurşun tam kalbinin ortasında, adeta onun yaşamını mühürlemişti.

"Tanrım…" diye fısıldadı genç bir stajyer. Loui, başını kaldırmadan sertçe cevap verdi,
"Tanrı’yı beklemeye vaktimiz yok. Bugün kaderi biz yazacağız! Beni dikkatle dinleyin, en ufak tek bir yanlış hareket istemiyorum Anastasia’yı kaybederiz."

O an monitörün sesi hızlandı,
Bip… bip… bip…
Kalbi giderek daha zayıf atıyordu.

"Şok cihazını hazır tutun!"dedi Loui.
Ellerini sabitleyerek kurşunu çıkarmaya çalıştı. Ancak kurşun öylesine derine girmişti ki kalp dokusunu parçalamak üzereydi.
Tam o sırada monitörden uzun bir ses yükseldi,
Biiiiiiiiiiiiip…

Kalbi durmuştu.

Asistan bağırdı,"Kalbi durdu hocam!"

"Kalp masajına başlayın!"diye gürledi Loui. Ameliyathane telaşla harekete geçti. Loui ellerini kalbin üzerine koyup masaj yaparken dişlerini sıktı.
"Hayır… ölemezsin! Söz verdin Nastya, sen sözlerini tutarsın..."

"Şok 200 joule, hazır olun!"

"Hazır hocam!"

"Şokla!"

Anastasia’nın bedeni elektrikle sarsıldı. Monitör hala tek bir uzun ses çıkarıyordu.
"Cevap yok…"dedi hemşire kısık sesle
Loui öfkeyle yumruğunu masaya vurdu.

"Tekrar! 250 joule!"

"Şokla!"

Vücut bir kez daha titredi. Ama hala ritim yoktu. Zaman ağırlaşmış gibiydi. Ameliyathanedekiler gözlerini monitörden ayıramıyordu. Loui’nin alnından ter süzülüyordu, maskesinin altında nefesi titriyordu. İçinden fısıldadı "Hayır,bu son olmayacak. Sende küçüklüğümüz gibi kayıp gitmeyeceksin izin vermiyorum Nasty..."

"Asistan, adrenalin hazırlayın!"

"Hazır hocam!"

''Verin!"

İlaç enjekte edildi, Loui kalp masajına devam etti. Ama monitör hala inatla susuyordu. Dakikalar geçiyor, hiçbir yanıt alamıyorlardı.Genç stajyerin gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Hocam... Sanırım öld-" cümleyi tamamlamasına izin vermedi Loui.

"Sus!"diye kükredi.

"Pes etmiyoruz! Nastya’yı kaybetmeyeceğiz!"

"Şok 300 joule, hazır olun!"

"Hazır!"

"Şokla!"

Bir kez daha vücut sarsıldı. Monitör bir an sessiz kaldı, sonra zayıf dalgalar belirdi.
"Ritim geliyor… geliyor…"dedi asistan.
Ama dalgalar hemen kayboldu. Yine uzun bir biiiiiiip yayıldı ameliyathane donup kaldı, umutsuzluk çökmüştü. Loui’nin gözlerinde öfke, çaresizlik ve kırık bir acı parladı dizlerinin bağı çözülecek gibiydi. Loui’nin elleri hala Nastya'nın göğsünün üzerinde, masaj yapar haldeydi. Avuçlarının altında hayatın kırıntılarını arıyordu ama kalp, her çağrısına inatla sessiz kalıyordu. Ter maskesinin içini ıslatmıştı nefesi kısa, kesik ve titrek çıkıyordu.

"Asistan… tekrar adrenalin!"

"Hocam, iki doz verdik zaten…"

"Dedim ki verin!"diye kükredi Loui, ama sesi artık öfkeyle değil, çaresizlikle yankılanıyordu.Kalbe şok üstüne şok verilmişti, kaslar tükenmişti, damarlar yanıt vermiyordu. Göğüs kafesi defalarca elektrikle sarsılmıştı ama kalp, tüm ısrarlara rağmen sessiz kalmayı seçmişti.Genç stajyer, monitöre bakmaya dayanamayarak gözlerini yere indirdi. Dudaklarından fısıltıyla döküldü, "Artık dönmeyecek…"

Sözler havada asılı kaldı, ağır bir bıçak gibi Loui’nin kalbine saplandı.

"Kes sesini!"dedi Loui, ama kendi boğazı düğümlenmişti. Yumruğunu bir kez daha masaya vurdu, metalin soğuk yankısı odada çınladı.Dakikalar birbirini kovaladı. On beş dakika… yirmi dakika… Her yeni deneme, her şok, her masaj sadece Anastasia’nın cansız bedenini bir kez daha titretmekten öteye gitmiyordu. Monitör ise, umudun artık sadece bir yanılsama olduğunu haykırır gibiydi.

Loui’nin gözleri boşluğa kilitlendi. Elinden kayıp giden tek bir hayat değildi bu, kendi kalbinin yarısıydı. İçinde büyüyen çığlık, göğsünü parçalayacak gibiydi. Dakikalar, sanki sonsuz bir geceye dönüşmüştü. Ameliyathanenin duvarları daralıyor, hava ağırlaşıyor, her şey Loui’nin üzerine çöküyordu. Her şok, her ilaç, her baskı yalnızca Nastya’nın cansız bedeninde yankılanıyordu. Onun göz kapakları kapalı, dudakları solgun, teni giderek daha da beyazlıyordu.

"Hocam… artık yeter!" dedi hemşirelerden biri titreyen sesle.
O an Loui’nin yüreğine bir hançer saplandı. Yeter mi? diye düşündü. Bırakmak mı? Onu bu şekilde sessizliğe teslim etmek mi? Ama monitörün inatçı sesi, her şeyin cevabını haykırıyordu.Maskesinin arkasından boğuk bir fısıltı döküldü,
"Affet beni… Sana verdiğim sözü tutamadım. Seni koruyamadım…"

Ameliyathanede kimse konuşmaya cesaret edemedi. Yalnızca bir stajyerin sessizce dökülen gözyaşları, zemine düşen birkaç damla ile duyuldu. Bir an Loui, zamanın tamamen durduğunu hissetti. Sanki bütün evren, Nastya’nın kalbinin sessizliğine hapsolmuştu. Göğsünün içinde dayanılmaz bir acı vardı,nefes almak bile ona işkence gibi geliyordu. Ellerini kalbin üzerinden çektiğinde, içinden bir şeyin de kopup gittiğini hissetti.

"Kaybettik... ölüm saati 21:04" diye mırıldandı biri.

Sözler odada yankılandı. Umutsuzluğun mühürü vurulmuştu.
Loui bir an yerinde sendeledi. Maskesini yavaşça çıkardı, alnından süzülen ter damlalarıyla birlikte gözlerinden yaşlar akmaya başladı. O güçlü, sert, kararlı cerrah,o an yalnızca yıkılmış bir adamdı. Nastya’nın elini tuttu, soğumakta olan parmaklarını kendi avuçlarının içine aldı.

"Benimle kalman gerekiyordu… Bana söz vermiştin…" Monitör hala tek bir çizgideydi sessizlik çöktü. Herkes başını eğmişti, zaman artık tükenmişti. Herkes yavaşça çıkmaya hazırlanırken neredeyse duyulmayacak kadar hafif bir "bip" sesi yükseldi. Monitörde ince, kırılgan bir dalga belirdi.Hemşire gözlerini inanamazcasına açtı,"Hocam, bakın!"

Loui başını hızla kaldırdı. Monitörde titrek, zayıf ama gerçek bir ritim belirmişti. İnce bir çizgi kıpırdadı. Sonra bir daha... Bir daha…
Kalp çok yavaş, çok güçsüz, ama yeniden atıyordu. Ameliyathanede bir uğultu koptu. Gözyaşları bu kez umutla aktı. Loui, titreyen sesiyle
"İşte benim kızım! Pes etmez biliyordum bakın yakışıyor!"gözlerinden bu kez mutluluk yaşı akıyordu.