-9.BÖLÜM- Sadece Takip Değil

Gece tamamen çökmüştü.
Bahçedeki ışıklar yanıyor, evin içinde alışılmışın dışında bir sessizlik dolaşıyordu. Normalde bu kadar büyük bir evde mutlaka bir hareket olurdu. Birinin konuşması, bir kapının açılması, mutfaktan gelen sesler...
Ama bu gece farklıydı.Sanki herkes bir şey bekliyordu.Ben de.
Odamın penceresinin önünde durmuş, dışarıdaki siyah araçlara bakıyordum. Saat ilerledikçe içimdeki huzursuzluk azalmıyor, aksine büyüyordu.
Telefonumu elime aldım.Pelin'in mesajı vardı.
—"Yarın gerçekten gelecek misin?"
Mesaja birkaç saniye baktım.Ne yazacağımı bilmiyordum.Çünkü cevap basitti aslında.Gitmek istiyordum.Hem de çok.Ama istemekle yapmak arasında bazen koca bir dünya vardı.
Parmaklarım ekranda hareket etti.
–"Deneyeceğim."
Gönderdikten birkaç saniye sonra cevap geldi.
—"Bu senin klasik cevabın mı? Çünkü hiç güven vermiyor."
İstemeden gülümsedim.
Pelin'in bunu nasıl yaptığını bilmiyordum ama birkaç kelimeyle bile insanın içindeki ağırlığı azaltabiliyordu.
Tam cevap yazacakken aşağıdan gelen bir ses dikkatimi dağıttı.
Bir kapı açılmıştı.Sonra hızlı adımlar duyuldu.Kalbim istemsizce hızlandı.Pencereden dışarı baktım.Bahçedeki korumaların hareketlendiğini gördüm.Bir şey olmuştu.
Telefonumu masaya bırakıp kapıya yöneldim.Tam açacakken kapı çalındı.
"Gel."
Kapı açıldı.Adela içeri girdi.
Her zamanki gibi sakindi. Ama bu sefer yüzündeki ifade farklıydı. Daha ciddi.
"Hanımefendi."
Onun böyle hitap etmesi genelde önemli bir şey olduğu anlamına gelirdi.
"Ne oldu?"
Birkaç saniye sustu.
"Bay Alper geldi."
İçimdeki gerginlik biraz azaldı.
"Ağabeyim mi?"
Başını salladı.Ama yüzündeki ifade değişmedi."Yalnız değil."
Bu iki kelime odanın havasını değiştirmeye yetti.
"Neden?"
Adela gözlerini kaçırdı.
"Bilmem gereken bir şey mi?"
Bana baktı.Normalde fazla konuşmazdı. Hatta çoğu zaman ne düşündüğünü anlamak imkânsızdı.
Ama bu kez tereddüt etti.
"Hayır, hanımefendi."
Bu cevabın doğru olmadığını anlamıştım.Ama üstelemedim.Aşağı indiğimde salonun ışıkları açıktı.
Babam da oradaydı.Abimin yüzü her zamankinden daha sert görünüyordu.
Ama asıl dikkatimi çeken kişi karşısındaki adamdı.Siyah takım elbise giymişti.Yabancı biri gibi duruyordu.Ama herkes ona dikkat ediyordu.
Babam beni görünce kaşlarını çattı." Burada ne işin var?"
"Sesleri duydum."
"Odana dön."
Her zamanki sert tonu.Ama bu kez geri dönmedim.Çünkü ilk defa sadece korkmak istemiyordum.
"Ne oluyor?"
Salonda kısa bir sessizlik oldu.
Abim bana baktı.Bakışlarında hem kızgınlık hem endişe vardı.
"Güneş."Ses tonu uyarıcıydı.Ama ben yerimden kıpırdamadım.
Babam derin bir nefes aldı."Bu konuşmalar sana göre değil."
İçimde bir şey kırıldı.
"Benim hakkımda konuşuyorsunuz."
Kimse cevap vermedi.Ve bazen sessizlik, cevaptan daha çok şey anlatırdı.
Abim birkaç adım yaklaştı."Güneş, lütfen."
Onun sesindeki yumuşaklık beni durdurdu.Ama gitmedim.
Babam sonunda konuştu."Kuzgunlar sadece seni izlemiyor."
Bir an nefesim kesildi."Ne demek o?"
Babamın yüzü ifadesizdi."Onların amacı hiçbir zaman sadece seni takip etmek değildi."
Abimin çenesi sıkıldı.Sanki bu cümleyi duymak istememişti.
"Ne saklıyorsunuz?"
Bu kez sesim daha düşüktü.
Babam bana baktı.Uzun bir süre.Sonra söylediği şey, bütün gece boyunca hissettiğim huzursuzluğun nedenini açıkladı.
"Senin düşündüğünden daha büyük bir sorunun içindeyiz."
O an salondaki herkes sustu.Çünkü artık hiçbirimiz bunun sadece bir takip meselesi olmadığını biliyorduk.
Abim yanıma geldi."Güneş, yukarı çık."
Başımı salladım."Hayır."
Bana şaşkınlıkla baktı."Ne?"
"Her seferinde beni korumak için benden bir şeyler saklıyorsunuz."Sesim titriyordu ama devam ettim."Belki de artık bilmem gerekiyor."
Abim cevap vermedi.Babam ise ilk kez gerçekten yorgun görünüyordu.
"Yarın konuşacağız."
"Hayır."Bu kelimeyi söylediğimde herkes bana baktı."Bugün."
Babamın bakışları sertleşti.Ama geri adım atmadım.
Çünkü hayatım boyunca herkes benim için karar vermişti.Nereye gideceğim.Ne yapacağım.Neyi bilip bilmeyeceğim.
Ama artık değişen bir şey vardı.Ben korkuyordum.Evet.Ama ilk defa korkuma rağmen duruyordum.
Abim bana baktı.Sonra yavaşça başını eğdi.Sanki ilk kez gerçekten büyüdüğümü fark etmişti.
Babam koltuğa oturdu.
Derin bir nefes aldı."Tamam."
Tek kelime.Ama bu evde çok şey ifade ediyordu.
"Bilmek istiyorsan anlatacağım."
Kalbim hızlandı.
Çünkü bazen gerçekleri öğrenmek, bilinmezlikten daha korkutucuydu.
Babam ellerini birleştirdi.
"Yıllar önce Kuzgunlar ile bizim aile arasında başlayan bir savaş vardı."Salon sessizdi."Ve o savaşın nedeni..."Bir an durdu.Gözleri bana döndü."Senin doğduğun gece başladı."