-19. BÖLÜM - Uyandığımda

Kulaklarıma önce düzensiz sesler geldi.Bir cihazın ritmik uyarısı...Fısıldaşmalar...Camın ardından gelen hafif yağmur sesi...Sonra ağır ağır gözlerimi aralamaya çalıştım.
Her şey bulanıktı.Tavan...Lamba...Perde...
Başımın içi hâlâ zonkluyordu.Nefes alırken göğsüm sıkışıyor, en küçük hareket bile bütün vücudumu yoruyordu.
"...Su..."Sesim o kadar kısıktı ki ben bile zor duydum.
Yatağımın yanında oturan annem bir anda doğruldu."Güneş?"Gözleri dolmuştu.Benim uyandığımı görünce bir an konuşamadı.Sonra hemen yanıma eğildi."Canım... Beni duyabiliyor musun? Bana bak. Kendini nasıl hissediyorsun? Başın dönüyor mu? Nefes alabiliyor musun? Bir yerin ağrıyor mu?"
Soruları peş peşe geliyordu.
Dudaklarımı güçlükle araladım."Anne..."
Elimi kaldırmaya çalıştım.Ama kolum havaya bile kalkmadan tekrar yatağa düştü.
Annem hemen elimi tuttu."Hiç zorlama kendini. Doktor birkaç gün boyunca tamamen dinlenmen gerektiğini söyledi. Ateşin yeni düşmeye başladı. Vücudun hâlâ çok güçsüz."
Gözlerimi odanın içinde gezdirdim."...Abi?"
Annem gülümsedi."Bir saniye bile yanından ayrılmadı."
Kapı tam o anda açıldı.
İçeri abim girdi.Elinde kahve bardağı vardı.Beni gözlerim açık görünce olduğu yerde durdu.Bardağı neredeyse elinden düşürecekti.
"...Uyandın."Sesinde öyle belirgin bir rahatlama vardı ki...Sanki günlerdir ilk kez nefes alıyordu.Yanıma geldi.Sandalyeyi çekip oturdu.Uzun süre hiçbir şey söylemedi.Sadece bana baktı.Sonra hafifçe gülümsedi."Bir daha böyle korkutursan..."Sesi yarıda kaldı.Başını eğdi." ...Gerisini söylemeyeceğim."
Yorgun da olsam gülümsemeye çalıştım."Niye?"
"Çünkü kızacak gücüm kalmadı."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra derin bir nefes verdi."İki kez bayıldın."
Başımı hafifçe çevirdim."...Gerçekten mi?"
"Evet."Sesi bu kez daha ciddiydi."İlkinde hepimiz çok korktuk. İkincisinde doktor bile tekrar bilincinin ne zaman açılacağını söyleyemedi. Saatlerce başında bekledik."
Suçlu hissederek gözlerimi kaçırdım."Özür dilerim."
Abim kaşlarını çattı."Neden özür diliyorsun?"
"Sizi korkuttum."
Elimi biraz daha sıkı tuttu."Güneş... Bir insan hastalandığı için özür dilemez."
"Ama..."
"Hayır."Sözümü yumuşak ama net bir şekilde kesti."Son günlerde yaşadığın şeylerin yarısını çoğu insan kaldıramazdı. Sen yine de ayakta kalmaya çalıştın. Kendini bu kadar suçlamayı bırak."
Boğazım düğümlendi.Sessizce başımı salladım.
...
Kapı yeniden açıldı.
Bu kez içeri babam girdi.Odaya girer girmez herkes istemsizce sustu.
Babam ağır adımlarla yatağımın yanına kadar geldi.
Yüzündeki ifade her zamanki gibi sakindi.Ama gözlerinin altındaki yorgunluk ilk kez bu kadar belirgindi.
Bana birkaç saniye baktı."Uyandın."
"Evet."Sadece bunu söyleyebildim.
Babam derin bir nefes aldı."Doktor durumunun düzeldiğini söyledi."
Başımı hafifçe salladım.
"O kadar."
O yine birkaç saniye sustu.Sonra beklemediğim kadar uzun konuştu.
"Dün gece sana kızdığım için bugün pişmanlık duyacağımı düşünmezdim."
Odadaki herkes şaşkınlıkla ona baktı.
Babam devam etti."Disiplin benim için her zaman önemliydi. Çünkü bu ailede hata yapmanın bedeli ağırdır."Bakışları kısa süreliğine yere kaydı."Ama bazen..."İlk kez cümleyi kurarken zorlandı."...bazen insan, karşısındakinin de bir sınırı olduğunu unutuyor."
Sessizlik oluştu.
Ben hayatımda ilk kez babamın böyle konuştuğunu duyuyordum.
"Sen güçsüz olduğun için değil..."Sesi oldukça sakindi."...kendini çok zorladığın için bu hale geldin."
Gözlerim dolmaya başladı."Baba..."
O ise yine eski ifadesine döndü."Dersler bir yere kaçmaz."
Kaşlarım hafifçe çatıldı."Ne demek istiyorsun?"
"İyileşene kadar okula gitmeyeceksin."
İçim sıkıldı." Ama—"
Bu kez sözümü kesmedi.Sabırla konuşmaya devam etti."Bu kez ceza olarak söylemiyorum."İlk kez sesi yumuşadı."Bu bir baba olarak verdiğim karar."
O cümle beni susturdu.Çünkü...Hayatımda ilk kez bana emir veren biri gibi değil...Gerçekten babam gibi konuşmuştu.
Tam o sırada kapı çalındı.
Koruma içeri girdi."Efendim."
Babam döndü."Ne oldu?"
Koruma kısa bir an duraksadı.Sonra ciddi bir ifadeyle konuştu."Dış kapıda isimsiz bir paket bulundu."
Odadaki hava bir anda değişti.
Babamın yüzündeki yumuşak ifade tamamen kayboldu."Kontrol edildi mi?"
"Evet efendim."
"İçinde ne var?"
Koruma yavaşça cevap verdi."...Sadece tek bir siyah zarf."
Babamın bakışları sertleşti."Üzerinde ne yazıyor?"
Koruma bu kez doğrudan bana baktı."Zarfın üzerinde sadece şu yazıyor..."
Koridor bir anda sessizleşti.
'Güneş Yalçın'a. Sadece Kendisi Açacak.'
Odanın içindeki herkes donup kaldı. Gözlerim istemsizce babama kaydı.
İçimde tek bir düşünce vardı.
Ayaz... gelmiş miydi?

≈≈≈
Bölümü okurken keyif almışsınızdır umarım. Yazım hatalarım varsa eğer sizden özür dilerim. Bölüm hakkında yorum atmayı ve beğenmeyi unutmayın.