-1.BÖLÜM-Başlangıç

Gözlerimi açtığımda pencereden süzülen güneş ışığı yüzüme vuruyordu. Bir anlığına her şey normalmiş gibi geldi. Ta ki kapımın hafifçe tıklanma sesiyle irkilene kadar.
"Hanımefendi... Uyanık mısın?" diye nazik bir ses duyuldu.
Bu sesi tanımamak imkansızdı. Gelen kesinlikle Adela'ydı. Benim kişisel yardımcım.
"Uyandım... Gelebilirsin," dedim.
Odamın kapısı hafifçe aralandı. Adela her zaman ki gibi sessizdi. Ayağa kalkıp lavaboya yöneldim. Soğuk su tenime değdiğinde kendime geldim. Aynadaki yansımama bakarken arkamda Adela'nın dolabı açıp kıyafetlerimi hazırladığını gördüm.
Adela'yla uzun zamandır birlikteyiz. Alman olmasına rağmen bana her zaman bir abla, hatta bir kardeş gibi davranır.
Hazırlanıp aşağıya indiğimizde ev yine her zamanki gibiydi. Büyük masa dolmuş herkes yerini almıştı. Tek tek selam verip yerime oturdum.
Ailecek yemek yemeyi seviyorum. Çünkü bu evde herkesin, aynı anda bir arada olduğu tek zamanlardan biri. Ama bugün içimde farklı bir hava vardı.
Yemeğimi hızlıca bitirdim. Çantamı kaptığım gibi dışarı çıktım.
Şoförümuz beni görünce hemen arabayı hazırladı. Kapıyı açmak üzereyken durdum.
"Bugün yürüyerek gitmek istiyorum," dedim.
Şoför bir an duraksadı. Yüzündeki saşkınlık açıkçası belliydi.
"Her hangi bir sorun mu var, küçük hanım?" diye sordu. Sesinde endişe vardı.
Başımı salladım." Hayır, sadece bugün hava çok güzel... Ve okulun ilk günü yürüyerek gitmek istiyorum. Bir sorun mu var ?"
Bir an düşündü. Gözleri sanki bir şeyden emin olmak istiyordu.
"Hayır... Ama babanızın bundan haberi var mı? Açıkçası biraz endişeliyim. Eğer isterseniz size eşlik edebilirim?"
"Eşlik etmene gerek yok ," dedim."Ayrıca babamın buna izin vermeyeceğini sende benim gibi çok iyi biliyorsun."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Sadece bugünlük," diye ekledim." Hem artık küçük değilim. Lütfen... Bu aramızda bir sır olarak kalsın."
Şoför tereddüt etti ama sonunda başını onaylar anlamında salladı.
O an içinde tuhaf bir özgürlük hissi yayıldı. Ve ilk adımımı attım.
Bugün farkli bir gün olacaktı.
Yürürken kendimi o kadar iyi hissediyordum ki bunu ara sıra yapmalıyım diye düşündüm. Üniversite çok yakın değildi ama otobüs ile gidiliyordu. Evden uzaklaşana kadar hiç kimseyle karşılaşmadım. Durağa varmak üzereydim, aramızda yaklaşık 10 dakika kadar bir mesafe vardı.
Arkamdan siyah bir araba yavaşça ilerliyordu. Ne kadar yürürsen yürüyeyim, sanki o kadar yaklaşıyordu. Birkaç dakika sonra artık emindim, araba beni takip ediyordu. Adımlarımı hızlandırdım. Kalbim daha hızlı atmaya başlamıştı. Sonunda durağı görebiliyordum. Bekleyen birkaç kişi vardı.
Bu kez koşarak durağa ulaştım. Soluklanmak için durduğunda araba artık yoktu. Derin bir nefes aldım ve otobüsü beklemeye başladım. Çok geçmeden geldi. Hemen bindim. Ama içerisi oldukça kalabalıktı, boş yer yoktu.
Bugün benim günüm değildi. Kenara çekilip cama yaslandım. Kulaklığımı taktım, dışarıyı izlemeye başladım. Bir süre sonra ineceğim durağa yaklaşınca kapıya doğru ilerledim. Kapı açıldığında kulaklık hala kulağımdaydı. Hızlıca indim ve dersim olan sınıfa doğru yürümeye başladım. Sınıfımın yerini biliyordum. Çünkü abim benim için çoktan öğrenmişti.
Merdivenlerden çıkarken dalgındım. Önüme bakmadığım için birine çarptım. Hafifçe sendeledim.
Elinde kitaplar ve dosyalar yere saçılmıştı. Hemen eğilip toplamaya başladım.
"Çok özür dilerim, dalgındım,"dedim.
"Sorun değil," dedi hafifçe gülümseyerek."İlk günün heyecanı sanırım."
Başımı salladım." Evet... Tıp fakültesinin ilk günü biraz heyecanlı geçiyor."
"Ben Pelin," dedi elini uzatarak."aynı sınıftaysak birlikte gidelim mi?"
"Memnun oldum, ben de Güneş. Tabii, birlikte gidelim.
Adımı duyunca şaşırdı. Ama bunu belli etmemeye çalıştı.
Amfiye doğru yürürken kalbim hızlı atıyordu. Büyük kapıdan içeri girdiğimizde yüzlerce öğrenci çoktan yerini almıştı. En arkada boş bir yer bulup oturduk. Tam o sırada hoca içeri girdi.
" Hoş geldiniz arkadaşlar,"dedi ciddi bir sesle." Artık tıp fakültesi öğrencisisiniz. Bu yol kolay olmayacak."
Sınıfta derin bir sessizlik oldu.
İlk dersimiz anatomiydi. Hoca insan vücudunun yapısından bahsetmeye başladı. Her kelimesine dikkatle dinliyordum. Not alıyor, dinlemeye çalışıyordum.
Yerime baktığında Pelin'in gözleri kapanmaya başlamıştı.
"Daha ilk dersten mi?"diye fısıldadım.
Hafifçe gülümsedi." Dün gece hiç uyumadım."
Kısa süre sonra gerçekten uyuya kaldı. Ders bittiğinde ona dokundum. Gözlerini araladı.
"Bitti mi?"diye mırıldandı.
"Evet," dedim."Ama bu daha başlangıç."
İkinci dersimiz histolojiydi. Mikroskop altında hücre yapılarını inceleyecektik. Laboratuvara girdiğimizde herkes heyecanlıydı. Pelin bu sefer uyanıktı. Ama biraz şaşkındı.
"Bu kadar şeyi nasıl ögreneceğiz?"dedi.
Derin bir nefes aldım." Sanırım... Birlikte çalışarak."

O gün dersler bittiğinde kapmüsün bahçesinde oturduk. Güneş batıyordu. Yorulmuştuk ama içimde garip bir mutluluk vardı.
" Biliyor musun?"dedi Pelin, " bu yıl zor olacak ama artık tek başıma değilim."
Gülümsedim." Evet... Birlikte başaracağız."
O an anladım ki, bu sadecebir okul değil... Bir yolculuktu. Ve biz daha en başındaydık.