-7.BÖLÜM-Bir Şey Olacakmış Gibi

Cebime telefonu koyduktan sonra bahçedeki sessizlik tekrar çöktü.
Az önce Pelin'le konuşurken birkaç dakikalığına herşeyi unutmuş gibiydim. Ama konuşma bitince gerçeklik tekrar omuzlarıma çökmüştü.
Abim masanın ustündeki silah çantasını kapatıyordu. Bir süre onu izledim. Sonra istemeden konuştum.
"Sen hiç sıkılmıyor musun?"
Kaşları hafifçe çatıldı." Neyden?"
"Böyle yaşamaktan."
Elindeki hareket durdu. Bahçede rüzgar hafifçe geçti.
"Alışıyorsun," dedi sonunda.
Başımı hemen salladım." Hayır, siz hep bunu söylüyorsunuz ama bence alışmıyorsunuz. Sadece normalmiş gibi davranıyorsunuz."
Abim bana baktı. Uzun uzun. Sanki ne cevap vereceğini düşünüyordu. Sonra çantayı masaya bırakıp bana döndü.
"Bazen," dedi sakin bir sesle, " normal hayatın nasıl birşey olduğunu unutuyorsun."
Bu cümle içime kötü oturdu. Çünkü bunu söylerken gerçekten ciddi görünüyordu.
"Ben unutmak istemiyorum, " dedim sessizce.
"İstemeyeceksin zaten."
"Ya unutursam?"
Bu sefer cevap vermedi hemen. Gözlerini kısa süreliğine yere indirdi. Sonra yavaşça:
"O zaman ben hatırlatırım."
İstemeden güldüm." Bu aşırı korumacı bir cümleydi."
"Çünkü korumacıyım."
"Fark ettim."
Bu sefer kısa bir sessizlik oldu. Sonra ben tekrar konuştum.
"Babam neden böyle?"
Soru ağzımdan çıkar çıkmaz abimin yüzü değişti. Sanki bu sorunun cevabını vermekten nefret ediyormuş gibi.
" Babam,"dedi yavaşça." İnsanlara duygularını göstermeyi zayıflık sanıyor."
" Bana bakışı zaten," dedim duraksayarak, "sanki hayal kırıklığıymışım gibi."
Bu cümleyi söylemek bile canımı acıttı.
Abim anında bana baktı." Öyle düşünme," dedi.
"Ama öyle hissettiriyor." Sustum. Sonra daha düşük bir sesle devam ettim." Dün gece bana baktığında... sanki yanlış bir şey yapmışım gibiydi."
Abimin çevresi hafifçe verildi." Babamın problemi bu," dedi sakin kalmaya çalışarak." Korumayı bilmiyor sadece kontrol etmeyi biliyor."
Bahçedeki sessizlik ağırlaştı. Ben yere bakarken gözlerim dolmaya başladı.
"Ben gerçekten bu kadar sorun mu çıkarıyorum?" diye sordum istemedi.
Bu soruyu sorar sormaz pişman oldum. Çünkü sesin düşüncemden daha kırık çıkmıştı.
Abim birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra yanıma gelip önünde durdu.
" Kafanı kaldır."
Yavaş ona baktım. Yüzündeki ifade ilk kez tamamen yumuşamıştı.
" Sen bu evdeki en normal şeysin,"dedi net bir şekilde.
Boğazım düğümlendi." Abi-"
" Ciddiyim,"dedi sözümü keserek." Bu ailede hâlâ iyi kalabilen tek kişi sensin."
Gözlerin dolarken kısa bir nefes verdim." Çok kötü bir iltifat bu arada."
İlk kez hafifçe güldü." Evet. Ama doğru."
Sonra elini başımın üstüne koyup saçlarımı hafifçe karıştırdı. Çocukken yaptığı gibi. Ve nedense... o an kendimi biraz daha güvende hissettim.
Abimin son söylediği sözden sonra ikimiz de bir süre konuşmadık.
Bahçedeki sessizlik ağırlaştı. Güneş yavaş yavaş batmaya başlıyor, gölgeler uzuyordu. Ben üzerimde duran kahve kupasına boş boş bakıyordum. Aklım sürekli okuldaydı. Pelin şu an ne yapıyor? Dersler nasıl geçmişti?
İç çekerek sandalyeye yaslandım" Canım sıkılıyor."
Abim hafifçe kaşını kaldırdı." Fark ettim."
" Hayır,gerçekten sıkılıyor."
" Biraz daha belli et istersen."
Gözlemi devirdim." Dalga geçiyorsun."
" Biraz."
Dudaklarımı büzdüm." Eskiden böyle değildin."
" Eskiden sen de bu kadar söylenmiyordun."
" Çünkü eskiden hayatım daha normaldi."
Bu cümle ile birlikte ikimizin de yüzündeki ifade değişti. Sessizlik geri döndü. Tam o sırada evin kapısı açıldı. İkimize dönüp baktık. Annem elinde bir tepside dışarı çıkıyordu. Yüzünde her zamanki o sakin ifade vardı.
Tepsiyi masaya bıraktı.
"Ekinleri sabahtan beri buradasınız."
"Eğitim yapıyorduk," dedi abim.
Annem gözlerini bana çevirdi." Yoruldun mu?"
"Çok."
Hiç düşünmeden cevap vermiştim.
Annem hafifçe gülümsedi." Belli oluyor."
Sonra saçlarımı düzeltti. Çocukluğumdan beri bunu yapardı.
Ne zaman üzülsem...Ne zaman moralim bozulsa...Hep aynı hareket.
Boğazım düğümlendi.
Annem bunu fark etmiş gibi yüzüme baktı.“İyi misin?”
Bu soru o kadar basitti ki.Ama cevabı değildi.
Başımı eğdim.“Bilmiyorum.”
Annemin yüzündeki gülümseme silindi.Sandalyeyi çekip yanıma oturdu.
“Ne düşünüyorsun?”
Birkaç saniye sustum.Sonra fısıldar gibi konuştum.“Her şey çok hızlı değişti.”Annem sessizce dinledi.“Bir hafta önce tek derdim sınavlardı.”Gözlerim dolmaya başlamıştı.“Şimdi ise sürekli bir şey olacakmış gibi hissediyorum.”
Annem yavaşça elimi tuttu.“Bazen korkmak normaldir.”
“Ben korkmak istemiyorum.”
“Kimse istemez.”
Sesindeki sakinlik içimi biraz rahatlatsa da düğüm çözülmüyordu.
“Ya bir şey olursa?”
Bu kez annem cevap vermeden önce abime baktı.
Sonra tekrar bana döndü.
“Olmasına izin vermeyeceğiz.”
Yanımdan gelen sandalye sesiyle başımı çevirdim.
Abim ayağa kalkmıştı.
“Bir yere mi gidiyorsun?” diye sordum.
“Toplantım var.”
Kaşlarım çatıldı.“Ne toplantısı?”
Birkaç saniye sustu.“İş toplantısı.”
“Yalan söylüyorsun.”
Annem istemsizce başını eğdi.
Abim ise bana baktı.
“Bu kadar belli mi oluyor?”
“Evet.”
İlk kez yüzünde çok hafif bir gülümseme oluştu.
Ama hemen kayboldu.