-11. BÖLÜM-

Odamın kapısını yavaşça kapattığım anda sırtımı kapıya yasladım.
Derin bir nefes aldım.Ama ciğerlerime dolan hava bile üzerimdeki ağırlığı hafifletmeye yetmiyordu.Babamın söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu.
"Senin doğduğun gece başladı."
"Normal bir hayat istiyorsan önce hayatta kalmayı öğrenmelisin."
Ve en çok da...Soruma cevap vermemişti.Beni gerçekten kızı olarak görüp görmediğini söylememişti.
Yatağıma oturdum. Ellerimi dizlerimin üzerine koyup bir süre öylece kaldım.Kapı hafifçe tıklandı.
"Gel."
Kapı açıldı.
Annem içeri girdi.Elinde her zamanki gibi sıcak papatya çayı vardı.Kapıyı sessizce kapattıktan sonra yanıma geldi ve bardağı komodinin üzerine bıraktı.
"Bunu içer misin? Biraz olsun rahatlatabilir. Bugün çok şey yaşadın. İnsan bazen yalnızca beden olarak değil, düşünceler yüzünden de yorulur."
Başımı salladım." Teşekkür ederim anne... Ama şu an çayın tadını bile alamayacak gibiyim. Sanki boğazım düğümlenmiş gibi hissediyorum."
Annem yatağın kenarına oturdu. Saçlarımı kulağımın arkasına doğru itti.Çocukluğumdan beri ne zaman üzülsem aynı hareketi yapardı.
"Ona söylediklerini kafanda tekrar tekrar kurma. Babanın kelimeleri her zaman düşündüğü gibi çıkmaz. Duygularını göstermekte iyi değildir."
İstemsizce güldüm."Anne... Bu artık bahaneye benzemeye başladı. Çocukluğumdan beri hep aynı şeyi duyuyorum. 'Baban aslında öyle demek istemedi.' 'Baban seni seviyor ama gösteremiyor.' Peki ben bunu ne zaman göreceğim? Ben onun sevgisini tahmin ederek mi yaşayacağım?"
Annem sustu. Yüzündeki ifade ağırlaştı.Haklı olduğumu biliyordu.
"Bazen..." dedi yavaşça, "insan geçmişinde öyle şeyler yaşar ki sevdiği insanları bile yanlış korumaya başlar. Babanın yaptığı birçok şeyi ben de doğru bulmuyorum. Ama seni sevmediğini de söyleyemem."
Gözlerimi ona çevirdim." Sevgi buysa ben anlamıyorum. Çünkü sevildiğimi hiç hissetmiyorum. Bana baktığında sanki hata yapmamı bekliyormuş gibi duruyor. Her konuşmamız emirlerle bitiyor. Hiçbir zaman 'Nasılsın Güneş?' diye sormuyor. Ben de isterdim... Bir gün bana sadece baba gibi davranmasını."
Annem gözlerini kapattı.Sanki bu sözler onu da yaralamıştı. Tam konuşacakken kapı yeniden çalındı.
Bu kez abimdiİçeri girdiğinde bizi görünce duraksadı.
"Rahatsız etmiyorumdur umarım. Konuşmanız bittiyse Güneş'le biraz yalnız konuşabilir miyim?"
Annem ayağa kalktı. İkimize sırayla baktı.
"Çok geç saate kadar oturmayın. İkinizin de dinlenmeye ihtiyacı var."
Kapı kapanınca odada kısa bir sessizlik oluştu.
Abim pencereye doğru yürüdü.Perdeyi hafifçe aralayıp bahçeye baktı. Koruma araçları hâlâ yerindeydi.
Derin bir nefes verdi.Sonra bana döndü." Az önce babama söylediklerin... Cesaret istiyordu. Ama zamanlama kötüydü."
Kaşlarımı çattım."Yani yine ben mi suçluyum?"
"Hayır."Hemen cevap verdi."Suçlu olduğunu söylemiyorum. Sadece babam böyle konuşmalarda daha da içine kapanıyor. Ne hissediyorsa tam tersini gösteriyor. O yüzden sana söyledikleri seni daha çok incitiyor."
Yatağın kenarından kalktım." Abi, sen gerçekten buna inanıyor musun? Çünkü ben artık inanamıyorum."
Abim birkaç saniye sustu.Sonra yavaşça başını salladı."Hayır... Artık ben de emin değilim. Eskiden emindim. Sana büyüdüğünde her şeyin düzeleceğini söylerdim. Ama yıllar geçti. Babam değişmedi. Ben değiştim. Sen değiştin. Sadece o aynı kaldı."
Ondan böyle bir cümle duymayı beklemiyordum.
Şaşkınlıkla baktım."Sen... Hiç ona kızmıyor musun?"
Abim acı bir tebessüm etti."Kızıyorum. Hem de düşündüğünden daha fazla. Ama kızmak hiçbir şeyi değiştirmiyor. Çocukluğumdan beri onun onayını almaya çalıştım. Ne kadar başarılı olursam olayım hep eksik kaldım. Sonra bir gün şunu fark ettim..." Durdu.Gözlerini yere indirdi."Babamın beklentilerinin sonu yok."
Sessizce onu dinledim.
"İlk silahı tuttuğum günü hatırlıyorum. Ellerim titriyordu. O ise bana sadece 'Daha sıkı tut.' dedi. İlk görevime çıktığım günü hatırlıyorum. Eve sağ salim döndüm. Bana 'İyi iş çıkardın.' demedi. Sadece 'Bir dahaki sefere daha dikkatli ol.' dedi. Ben yıllarca onun gurur duyacağı bir evlat olmaya çalıştım."Boğazım düğümlendi.
"Oldun mu?"
Kısa bir kahkaha attı.Ama o kahkahada hiç neşe yoktu.
"Bilmiyorum. Çünkü hiçbir zaman söylemedi."
O an anladım.Babam sadece beni değil...Abimi de yıllardır aynı şekilde yaralıyordu.
Yavaşça ayağa kalkıp ağabeyime yaklaştım."Abi..."Başını kaldırdı."Sen de çok yorulmuşsun."
Bu cümleyi duyar duymaz gözlerinde kısa süreli bir şaşkınlık belirdi.Sonra hafifçe gülümsedi.
"İlk defa biri bana bunu söyledi."
Kollarımı açtım."Gel."
Şaşkınlıkla bana baktı." Ne yapıyorsun?"
"Sarılacağım."
"Daha demin sarıldık."
"Bir daha sarılacağım."
Başını iki yana salladı."Sen gerçekten garip birisin."
"Gel artık."
Gülümseyerek bana yaklaştı.Bu kez ben ona sarıldım.İlk başta kollarını kaldırmadı.Sonra yavaşça sırtıma koydu. Başını omzuma yasladı.Fısıltıyla konuştu.
"Biliyor musun... Bazen çok güçlü görünmek zorunda kalıyorum. Herkes benden bunu bekliyor. Babam, çalışanlar, korumalar... Hatta bazen annem bile. Ama bazen sadece yoruluyorum. Sürekli tetikte yaşamaktan, sürekli en kötüsünü düşünmekten gerçekten yoruluyorum."
Gözlerim doldu."Ben de korkuyorum abi. Ama sen yanımdayken daha az korkuyorum."
Abim hafifçe geri çekildi.Yüzü ciddi ama yumuşaktı.
"İşte bu yüzden seni korumaya çalışıyorum. Çünkü ben korkuya alıştım. Sen alışma istiyorum."
Tam o sırada koridordan hızlı ayak sesleri duyuldu. İkimiz de aynı anda kapıya baktık.Kapı sertçe çalındı.Tak...Tak...Tak...
Bu kez vuran kişi beklemiyordu.
Abimin yüzündeki ifade bir anda değişti.Koruyucu ağabey gitmiş...Yerine soğukkanlı biri gelmişti.
Kapıyı açar açmaz dışarıdaki koruma nefes nefeseydi."Efendim... Acil."
Abimin sesi bir anda sertleşti."Ne oldu? Sakin ol ve baştan anlat. Kim geldi, nerede gördünüz ve şu an durum tam olarak ne?"
Koruma derin bir nefes aldı."Kapının önüne isimsiz bir zarf bırakılmış. Güvenlik kameralarında bırakan kişinin yüzü görünmüyor. Ama zarfın üzerinde sadece tek bir kelime yazıyor."
Alper'in çenesi sıkıldı."Hangi kelime?"
Koruma yutkundu." Güneş."

≈≈≈

Yazım hatalarım varsa eğer sizden içtenlikle özür dilerim. Umarım okurken keyif almışsınızdır. Beğenmeyi ve yorum atmayı unutmayın. Bir sonraki bölüme kadar hoşçakalın.