-14.BÖLÜM-

Kapının kapanma sesi odada yankılandı.
Babamın ayak sesleri koridorda yavaş yavaş uzaklaşırken ben olduğum yerde kalmıştım.
Gözlerim hâlâ çekmecedeydi.Sanki mektup hâlâ elimdeymiş gibi hissediyordum.
Abim derin bir nefes verdi."Az kalsın yakalanıyordun."
Başımı ona çevirdim."Abi..."Sesim düşündüğümden daha kısıktı."Babam neden özellikle Ayaz'ın adını söyledi?"
Abimin yüzündeki ifade bir anda değişti.Bakışlarını benden kaçırdı.Cevap vermedi.
Bu sessizlik artık bana tanıdık gelmeye başlamıştı.Ne zaman biri sussa...Bir şey saklıyordu.
Yanına bir adım daha yaklaştım."Lütfen bu kez bana 'zamanı değil' deme."
"Ben..."
"Hayır."Sözünü nazik ama kararlı bir şekilde kestim."İlk kez senden hiçbir şeyi saklamamanı istiyorum. Bana çocuk gibi davranmayın artık. Çünkü ne kadar saklarsanız saklayın, gerçekler yine gelip beni buluyor."
Abim gözlerini kapattı. Ellerini cebine soktu.Uzun süre konuşmadı.
Sonunda ağır bir nefes verdi."...Ayaz bu evliliği istiyor."
O an...Sanki biri göğsüme yumruk atmış gibi nefesim kesildi.
Ne dediğini tam anlayamamıştım."...Ne?"
Abim gözlerini bu kez kaçırmadı."Ayaz Kuzgun bu evliliği kabul etti."
Başımı iki yana salladım."Hayır..." İstemeden geriye doğru bir adım attım."Olmaz."
"Keşke olmasaydı."
"Hayır!"Sesim odanın içinde yankılandı."Beni tanımıyor."Gözlerim dolmaya başlamıştı.
"Hayatında bir kez bile görmediği biriyle evlenmek istemesi normal değil."
Abim sessizce beni dinledi.Ben devam ettim.
"Bu nasıl mümkün olabilir? Ben onun kim olduğunu bile bilmiyorum. O da beni tanımıyor. İnsan tanımadığı biriyle neden evlenmek ister?"
Abim çenesini sıktı."Bilmiyorum."
"Biliyorsun."Sesim titreyerek konuştum."Gözlerinden anlıyorum."
Abim birkaç saniye boyunca sustu.Sonra yavaşça konuşmaya başladı.
"Kuzgun ailesinde çocuklar küçük yaştan itibaren aile için yaşamayı öğrenirler."
"Bu cevap değil."
"Biliyorum."
"Öyleyse gerçek cevap ne?"
Abim ağır ağır masaya yaslandı.
"Sana anlatacaklarım bu odadan çıkmayacak."
Başımı hiç düşünmeden salladım."Söz."
"Yaklaşık altı ay önce..."Sesi iyice alçaldı."...Kuzgunlardan ilk haber geldi."Kalbim yeniden hızlandı."Babam teklifi anında reddetti."
"Sonra?"
"Sonra ikinci bir haber geldi."Alper'in bakışları sertleşti."Bu kez gönderen kişi ailenin reisi değildi."
Kaşlarım çatıldı."Kimdi?"
"...Ayaz."
Şaşkınlıkla ona baktım."Ne?"
"Evet."
Abim yavaşça devam etti.
"Mektubu kendi yazmamıştı belki... Ama mesajı kendi göndermişti."
"Neydi o mesaj?"
Abim birkaç saniye sustu.Sanki o cümleyi tekrar etmek bile hoşuna gitmiyordu.Sonunda konuştu.
"'Güneş Yalçın ile evleneceğim.'"
Boğazım düğümlendi."Neden?"
"Bilmiyoruz."
"Buna inanmıyorum."
"Emin ol biz de inanmak istemedik."
Odanın içinde birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra tekrar konuştum.
"Beni hiç görmemiş."
"Evet."
"Benim nasıl biri olduğumu bilmiyor."
"Evet."
"Sesimi bile duymamış."
"Evet."
"Öyleyse neden?"
Alper başını iki yana salladı.
"İşte cevabını bulamadığımız soru da bu."
İçimde garip bir huzursuzluk büyüyordu.
Bu...
Bir aile anlaşması olmaktan çıkmıştı.
Bir adam...
Benimle evlenmek istediğini söylüyordu.
Üstelik beni tanımadan.
Bu düşünce bile ürkütücüydü.
Tam o sırada Alper tekrar konuştu.
"Bir şey daha var."
Başımı kaldırdım.
"Neymiş?"
Bu kez yüzü tamamen ciddileşti.
"Ayaz Kuzgun bugüne kadar istediği hiçbir şeyi kaybetmemiş."
İçimde kötü bir his oluştu.
"Yani?"
Alper gözlerimin içine baktı.
"Babamın asıl korkusu Kuzgun ailesi değil."
Kısa bir duraksadı.
"Asıl korkusu..."
Sesi daha da alçaldı.
"...Ayaz'ın seni gerçekten istemesi."