İhanetin ilk tohumu

Güneşin tepede olduğu vakitlerde öğlen saatleriydi, ihanetin ilk tohumu daha ekilmemişti ama ekilmesi için kader kartlarını çoktan dağıtmıştı.

Orta çağlardan, kral ve kraliçelerin olduğu, saray soytarılarının cilt attığı o zamanlardan bahsediyorum sizlere.

Vampir topluluğunun kendi krallığını kurmaya başladığı zamanlar... eşitlik için değil, üstünlük için kan döktüğü zamanlardan.

Karanlık bir gecede, az nüfusa sahip vampir topluluğunun mesken saldığı küçük kasabada, isminin anlamı gibi kızıl sıcak ateşler etrafı yutmaya ant içmişti.

Ateş vampirleri öldürürdü ve bu yangın onlara karşı yapılmış bir cinayetti. O günü kasabada bir kaç sayıda vampir hayatta kalmıştı. İlk hedefleri savaş içerisinde oldukları varlıklar, insanlar olmuştu.

Bazıları kan diye bağırırken, bazıları önce konuşmanın daha doğru olduğunu savunuyordu.

İnsan kanı dökülmedi ama saf kan adında bir katliam başladı.

Yangını çıkaran insan değildi, cadı mı? Hayır, onlarda değildi. Peki kim mi?

Bir vampirdi

Kendi türlerinden biriydi...

Günler geçiyor farklı farklı bölgelerden yangın haberleri alıyorlardı, artık kaos çıkmıştı. Kendi türünü öldürmek için yola çıktılar, farklı alanlara bölgelere dağıldılar.

Çok bir zaman geçmemişti ki bunu yapan vampir bulundu. İlk andan ölüm hükmünü vermek yerine izlemeyi seçtiler. Yanında her zaman bir kadın ile geziyor ve beslenme ihtiyyacını bu kadın karşılıyordu.

Başta her şey normal görünüyordu, ta ki o geceye kadar.

Kanlı dolunayın siyah gökyüzü ile birleştiği gece, katil vampir ve yancısı saklandığı yerden çıktılar. Her şeyden habersiz bir başka kasabayı yakmak için yola çıkmışlardı lakin arkalarından onu takip eden türlerinden haberleri dahi yoktu.

Beyazlara bürünen siyah saçlı kadın dört-beş çadırın olduğu o alandan biraz uzakta durdu, önce bir süre orada yaşayan vampirleri izledi gözlerinde kibir ve tarif edilemez bir heyecan vardı, daha sonra yanında ona mühürlü olan vampire baktı.

Bir lütuf gibi bileğini uzattı genç vampire, dudakları düz bir çizgi halindeydi gözleri karadeliği anımsatacak kadar siyah ve boştu.

Vampir sanki bir hipnozun etkisindeymiş gibi ona uzanan bileği kavradı, önce ısıracağı tene bir öpücük kondurdu daha sonra dişlerini tenine geçirerek damarlarında akan kanla beslenmeye başladı.

Kız diğer boşta olan elini, vampirin saçlarında gezdirmeye, şefkatle okşamaya başlamıştı.

"Benim için" diye fısıldadı kadın "Benim için ne yaparsın?" Sesi davetkar bir fısıltıdan ibaretdi.

İnsandı ama şehvet iblisinden bir farkı yoktu.

Genç vampir dişlerini kadının teninden geri çekti, gözlerinde ki hayranlık yüz kilometreden görünebilirdi. "Ne isterseniz"

Genç kız istediğini elde etmişcesine sinsi ifadeyle gülümsedi, başı dikleşti ve sahte şefkatini bir kenara bırakıp, ruhunda yatan asıl karanlık canavarı uyandırdı.

"Yak burayı" yüzü gibi sesinin de buzdan farkı yoktu. Daha sonra muhteşem oyunculuğuyla yüzünü masum bir ifadeye bürüdü, alt dudağını biraz öne çıkararak hafifce büzdü "Çok üşüyorum"

"Leydim" dedi genç vampir "Sizin için burayı değil, tüm dünyayı yakarım"

Kız naif bir kahkaha attı "dünya bize yuva olacak, hem ben dünyayı yakmanı isteyecek kadar kötü kalbe sahip miyim?"

Genç vampir hipnozun etkisiyle başını iki yana salladı. "Kanın bile safken, kalbin nasıl kötü olsun"

Aldığı cevaptan memnun olan genç kadın elini kaldırarak çadırları gösterdi, bu bir davetti, onu ısıtması için bir davet...

Meydan artık sessiz ve kimsesizdi. Genç vampir yavaş adımlarla meydana yaklaştı. Cebinden kibrit kutusunu çıkardı, içinden bir adet kibrit aldı ve onu kutunun kenarına sürttü yanan küçük ateş vampirin gözlerinde yansıdı.

Kibriti çadırın üzerine attı ve zaman kaybetmeden diğer kibritleri yakmaya başladı. Şimdi genç kadının siyah gözlerinde büyük alevler yansıyordu.

Kenardan olanları izleyen vampirler bu şeyin ne olduğuna anlam veremiyor, nasıl kadına itaat ettiğini ve bu kadar kör olduğunu anlayamıyorlardı.

Türleri tarafından uğradıkları ihanete öfkelenmişlerdi ama şimdi daha tehlikeli bir varlık ile karşılaşmışlardı. Öyle bir varlıktı ki, türünü aciz bir hale getirebiliyordu.

O gece, çadırlarda kimse yanmadı. Kadın kendinden beslenen vampirin saçlarını okşadığı sırada gözlerini meydandan ayırmıştı, diğer vampirler bu zamanı değerlendirerek çadırları boşaltmışlardı.

Ve iki genç o gece esir alınmıştı...

Erkek vampir zindana kapatılarak saf gümüşlerle zincirlere vurulmuştu, saf gümüş vampirleri öldürmezdi ama güçlerini zayıflatırdı.

Kadın mı?

Onun sadece çığlıkları zindanı esir almıştı. Isıtılmış demir parçalarını tenine bastırarak işkence veriyolardı. Uzun siyah saçları kesilmiş, mükemmel beyaz vücudu yaralar içindeydi.

Genç vampir tüm gücüyle "Leydim" diye bağırıyordu. Duyduğu her çığlık, cansız kalbine ok gibi saplanıyor acı içinde kıvrandırıyordu.

Yediği hain damgası umurunda değildi, onunla konuşan türleri kadının onu hipnoz ettiğini kendine mühürlediğini söylüyorlardı ama asla onlara inanmıyordu.

"Aşk" diyordu "Buna aşk diyorlar" diye tekrar ediyordu.

O gece kadını konuşturamamışlardı, açtıkları yaralar hızlıca iyileşmiyordu. Atan kalbini, damarlarından akan kanın sesini duyuyorlardı. İnsandan farkı yoktu ama üzerlerinde bir büyü etkisinin olduğuna inanıyorlardı.

Bu ihanetin ilk tohumuydu
Kadının öldüğü
Vampirin kendi türüne savaş açtığı ilk tohum...