Ne ki

Mert eve dönerken bahçenin kenarında toprağın diğer yerlere göre daha koyu olduğunu fark etti.

Önce önemsemedi.

Sonra toprağın arasında küçük, düz bir taş gördü.

Taşın çevresindeki otlar ezilmişti.

Mert birkaç adım yaklaştı.

Toprağın altında bir şey vardı.

Eğilip eliyle toprağı biraz araladığında taşın tamamı ortaya çıktı. Üzerinde isim yoktu. Tarih yoktu. Sadece boş, eski bir mezar taşı vardı.

Mert'in içi sıkıldı.

Etrafına baktı.

Evine bu kadar yakın bir yerde böyle bir mezarın olduğunu hiç bilmiyordu.

Taşın hemen dibinde küçük bir kâğıt parçası duruyordu. Islanmış, kirlenmiş ve ortasından yırtılmıştı.

Mert kâğıdı dikkatlice aldı.

Üzerinde tek bir kelime okunuyordu:

“İMDAT”

Alt tarafı yırtılmıştı.

Mert kâğıdı çevirdi.

Yırtığın kenarında tek bir harf görünüyordu.

K

Bir süre öylece baktı.

Sonra kâğıdın alt kısmında, toprağın altında kalmış başka bir parça fark etti.

Onu da çıkardı.

İki parçayı yan yana getirdi.

Yırtık yerleri tam olarak birbirine uymuyordu ama birkaç harf daha ortaya çıkmıştı.

“... K ... ÖLDÜRDÜM.”

Mert'in eli titredi.

Kâğıda tekrar baktı.

Sonra mezar taşına.

İsimsizdi.

Kim olduğunu bilmiyordu.

Ama artık bunun sıradan bir mezar olmadığını anlamıştı.

Kâğıdı cebine koydu.

Tam ayağa kalkacağı sırada arkasından kuru bir dalın kırılma sesi geldi.

Mert hızla döndü.

Kimse yoktu.

Bahçenin diğer tarafına baktı.

Sessizlik vardı.

Sadece rüzgâr, mezarın üzerindeki otları hafifçe hareket ettiriyordu.

Mert eve doğru yürümeye başladı.

Fakat birkaç adım sonra durdu.

Cebindeki kâğıdı çıkardı.

İMDAT.

K...

ÖLDÜRDÜM.

Üç kelime.

Ama Mert'in aklında tek bir soru vardı:

“K” kimdi?

Ve daha kötüsü...

Bu kâğıdı kim yazmıştı?