Bir Saniye

Işıklar söndüğü anda dünya yok oldu.

Bir saniye önce önümde duran yüzler kayboldu. Limanı yutan karanlık o kadar yoğundu ki kendi nefesimi bile görebilecekmişim gibi hissettim.

Sonra ilk silah sesi patladı.

BANG!

Refleksle yere çöktüm. Kurşun başımın üstünden geçip metal konteynere çarptı.

“Kapağa girin!” diye bağırdı Şahin.

Etraf bir anda cehenneme döndü. Mermiler havayı yarıyor, kıvılcımlar saçılıyor, bağrışmalar deniz sesine karışıyordu. Omzumla Bulut’a çarptım.

“Aras!” dedi sertçe ama titrediğinin oda farkında değildi. “Sol taraf!”

Silahımı karanlığa doğrultup iki el ateş ettim. Bir gölge yere düştü ama diğerleri hareket etmeye devam ediyordu.

Telsiz cızırdadı.

“Doğu hattı düştü!”

“Geri çekilin!”

Kimin konuştuğunu anlayamadım.

Kalbim deli gibi atıyordu ama zihnim tek bir şeyi arıyordu.

Sarp.

Kardeşimi.

Hayır…

Haini.

Dişlerimi sıktım. O kelimeyi düşünmek bile canımı yakıyordu.

Bir projektör kısa süreliğine yanıp söndü. O an onları gördüm.

Sahra birkaç metre ilerideydi. Yağmur onun yanında duruyordu. Sarp ise ikisinin önünde, silahını bize doğrultmuştu.

Göz göze geldik.

Zaman durdu.

Tetiğe bastım.

Aynı anda o da bastı.

İkimiz de son anda yana savrulduk. Kurşunlar boşluğu delip geçti.

“Aras, geri!” diye bağırdı Şahin.

Duvarın arkasına siper aldım. Nefesim düzensizdi.

Gerçekten bana ateş etti.

İçimde bir şey sessizce kırıldı.

Bulut yanımıza kaydı. Yüzü bembeyazdı.

“Yağmur…” dedi boğuk bir sesle. “Neden?”

Cevap veremedim. Çünkü ben de aynı soruyu düşünüyordum.

Şahin hızlıca şarjör değiştirdi.

“Çıkış hattını açmamız lazım. Burada kalırsak biteriz.”

Başımı salladım.

Tam o sırada karanlığın içinden Sahra’nın sesi yükseldi.

“Teslim olun.”

Sesi sakin, neredeyse yumuşaktı.

“Bugün ölmenizi istemiyorum.”

“Ne kadar düşüncelisin,” diye tısladı Şahin.

Yağmur devam etti:

“Silahlarınızı bırakın, kimse zarar görmeyecek.”

Bulut öfkeyle ayağa kalkacak gibi oldu.

“Yalancı!”

Onu kolundan tutup aşağı çektim.

“Deli misin?”

Bulut gözlerimin içine baktı.

“O beni kandırdı, Aras.”

İşte ilk kez gerçekten yıkıldığını gördüm.

Bir adamın sevdiği kadının düşman tarafında durduğunu görmesi…

Bu kurşundan daha ağırdı.

Karanlığın içinden ayak sesleri geldi. Sarp yaklaşmıştı.

“Aras,” dedi.

Sesindeki sakinlik beni daha çok öfkelendirdi.

“Sus.”

“Konuşmamız lazım.”

“Sen benimle konuşma hakkını kaybettin.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra alçak sesle şunu söyledi:

“Ben hiçbir zaman senin kadar değerli olmadım.”

Göğsüm sıkıştı.

Çocukluğumuz gözlerimin önünden geçti. Aynı odada uyuduğumuz geceler, birlikte koştuğumuz sokaklar, ilk görevimiz…

Hepsi bir anda uzaklaştı.

“Bu yüzden mi?” dedim. “Bizi sattın?”

“Beni önce siz sattınız.”

Sözleri bıçak gibiydi.

Şahin dişlerini sıktı.

“Aras, şimdi duygusal hesaplaşmanın zamanı değil.”

Haklıydı.

Ama ben kardeşimin sesini duydukça savaşmayı unutuyordum.

Bir anda sağ taraftan flaş bombası düştü.

Gözlerim beyaza boğuldu.

Kulaklarım çınladı.

Bulut’un bağırışını duydum.

Şahin’in ateş ettiğini duydum.

Ve ardından bir kadın çığlığı.

Yağmur.

Görüşüm bulanık halde ayağa kalktım. Sis dağılırken Yağmur’un yere düştüğünü gördüm. Omzundan kan sızıyordu.

Bulut hiç düşünmeden ona doğru koştu.

“Dur!” diye bağırdım.

Geç kalmıştım.

Sarp karanlıktan çıkıp Bulut’un önüne geçti. Silahını doğrulttu.

İkisi birkaç metre mesafede durdu.

Bulut’un sesi titriyordu.

“Çekil önümden.”

Sarp’ın yüzü taş gibiydi.

“Bir adım daha atarsan vururum.”

Bulut geri çekilmedi.

O an her şey yeniden yavaşladı.

Parmağım tetikteydi.

Sarp’ın parmağı da tetikteydi.

Aramızda sadece birkaç saniye vardı.

Ve ben yine kardeşimi vurmak zorunda kalabileceğimi hissettim.