SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

9. bölüm / 18

9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM

01. “MERHABA, KIZIM.”
Deniz fenerinin içindeki sessizlik, Cavid'in sesiyle bozulmuştu.
— Merhaba, kızım.
Mira olduğu yerde donup kaldı.
O iki kelime, sanki bütün geçmişini yerle bir etmişti.
Kızım…
Hayatında hiçbir zaman baba olarak görmediği bir adam, şimdi karşısında duruyor ve ona kızı diyordu.
— Bana kızım deme, dedi Mira.
Cavid hafifçe gülümsedi.
— Öfkelisin. Anlıyorum.
— Sen benim babam değilsin!
— Bunu nereden biliyorsun?
Mira'nın gözleri doldu.
— Çünkü benim babam Kemal Karahan!
Cavid başını yana eğdi.
— Kemal sana öyle mi söyledi?
Alp araya girdi.
— Yeter artık. Silahı indir.
Cavid gözlerini Alp'e çevirdi.
— Sen de annen gibi her şeye karışmayı seviyorsun.
Alp bir adım öne çıktı.
— Annemi bu işin içine katma.
— Neden? O da gerçekleri biliyor.
Leyla korkuyla konuştu:
— Cavid, yapma.
Cavid ona döndü.
— Yirmi üç yıl önce sustun Leyla. Şimdi konuşmaya mı karar verdin?
Leyla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben çocukları korumaya çalıştım.
Cavid güldü.
— Çocukları mı? Yoksa kendini mi?
Mira artık dayanamadı.
— Yeter! Bana gerçeği söyleyin!
Cavid gözlerini Mira'ya çevirdi.
— O zaman dinle. Senin doğduğun gece, herkesin hayatı değişti. Ama senin sandığın gibi bir bebek değişimi yaşanmadı.
Mira'nın kaşları çatıldı.
— Ne demek bu?
Cavid silahını aşağı indirdi.
— Hastane kayıtları değiştirildi. Çünkü bir çocuğun kimliğinin bilinmesini istemiyordum.
— Hangi çocuğun?
Cavid cevap vermeden önce Alp'e baktı.
— Senin.
Alp'in yüzü gerildi.
02. GEÇMİŞİN İÇİNDEKİ ÇOCUK
— Benim mi? diye sordu Alp.
Cavid başını salladı.
— Evet, Alp. Senin.
Alp annesine döndü.
— Anne, ne anlatıyor bu adam?
Leyla cevap veremedi.
Cavid konuşmaya devam etti:
— Senin doğduğun gece, Nermin bir erkek çocuk dünyaya getirdi. Leyla ise bir kız çocuğu. Fakat o gece hastanede yalnızca iki doğum yaşanmadı.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Üçüncü bir bebek mi vardı?
Cavid gülümsedi.
— İşte sonunda doğru soruyu sordun.
Alp'in bakışları sertleşti.
— Ne üçüncü bebeği?
— Benim çocuğum.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Senin çocuğun mu?
— Evet. Ama o çocuğu benden aldılar.
Leyla ağlayarak araya girdi:
— Çünkü sen onu bir mirasın anahtarı olarak görüyordun!
Cavid'in yüzü sertleşti.
— Kes sesini!
Mira geri çekildi.
— Yani benimle hiçbir kan bağın yok mu?
Cavid birkaç saniye sustu.
Sonra cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir Nermin, kucağında bir bebekle duruyordu. Yanında ise Cavid vardı.
— Bu fotoğraf doğumundan üç gün sonra çekildi, Mira.
Mira fotoğrafa baktı.
— Bu bebek kim?
— Sen.
— Yalan söylüyorsun!
— Keşke yalan olsaydı.
03. ALP'İN ÖFKESİ
Alp, Cavid'in karşısına dikildi.
— Bunca yıl neden sustun?
— Çünkü doğru zaman değildi.
— İnsanların hayatını mahvettin!
— Ben yalnızca ailemin geleceğini korudum.
Alp acı acı güldü.
— Aile mi? Senin aile dediğin şey, insanların hayatını kontrol etmekten ibaret.
Cavid silahını yeniden kaldırdı.
— Bana karşı gelme, Alp.
— Beni korkutamazsın.
— Seni büyüten adamın kim olduğunu unutma.
Alp'in gözleri doldu ama sesini sert tuttu.
— Murat benim babam olabilir ya da olmayabilir. Ama sen hiçbir zaman benim ailem olmadın.
Cavid'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Büyük konuşuyorsun.
— Çünkü artık senden korkmuyorum.
Mira, Alp'in kolunu tuttu.
— Alp, lütfen…
Alp ona baktı.
Bir anlığına gözlerindeki öfke yerini endişeye bıraktı.
— İyi misin?
Mira başını salladı.
— Değilim.
Alp elini onun elinin üzerine koydu.
— Buradan çıkacağız.
Cavid bu görüntüyü izlerken alaycı bir sesle konuştu:
— Ne kadar da güzel. Birbirinizi koruyorsunuz.
Alp ona döndü.
— Bunun seni ilgilendiren bir tarafı yok.
Cavid güldü.
— Henüz yok.
04. LEYLA'NIN SAKLADIĞI BELGE
Cavid bir anlığına dışarıdan gelen sese döndü.
Leyla fırsattan yararlanarak çantasından küçük bir dosya çıkardı ve Mira'ya uzattı.
— Bunu al.
Mira dosyayı tuttu.
— Bu ne?
— Gerçek doğum kayıtları.
Cavid hızla onlara döndü.
— Leyla!
Leyla geri çekilmedi.
— Artık yeter!
Mira dosyayı açtı.
İlk sayfada kendi adı yazıyordu.
İkinci sayfada Alp'in adı.
Üçüncü sayfada ise başka bir isim vardı:
DENİZ SANCAKTAR.
Mira sayfaya dikkatle baktı.
— Deniz kim?
Cavid'in yüzü bir anda değişti.
Alp dosyayı Mira'nın elinden aldı.
— Bu isim nereden çıktı?
Leyla'nın sesi titredi.
— Cavid'in yıllardır aradığı çocuk.
Mira şaşkınlıkla Cavid'e baktı.
— Senin çocuğun?
Leyla başını salladı.
— Evet. Ama Deniz'in kim olduğunu kimse bilmiyor.
Cavid ilk kez gerçekten korkmuş görünüyordu.
— Dosyayı bana verin.
Alp dosyayı arkasına sakladı.
— Önce Deniz'in kim olduğunu söyle.
Cavid'in bakışları karardı.
— Deniz…
Bir an sustu.
— Sizin düşündüğünüzden çok daha yakınınızda.
05. KONAĞA DÖNÜŞ
O gece deniz fenerinden çıkmayı başardılar.
Alp, Mira ve Leyla birlikte konağa döndüler.
Murat salonda onları bekliyordu.
Alp içeri girer girmez konuştu:
— Cavid'in çocuğu varmış.
Murat'ın yüzü soldu.
— Ne?
Alp dosyayı masaya bıraktı.
— Deniz Sancaktar.
Murat dosyaya baktı.
Ellerinin titremesi Mira'nın gözünden kaçmadı.
— Sen bu ismi biliyorsun, dedi Mira.
Murat başını kaldırdı.
— Evet.
— Kim bu Deniz?
Murat cevap vermekte zorlandı.
— Yirmi üç yıl önce doğan üçüncü çocuk.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Nerede?
Murat gözlerini kapattı.
— Onu yıllarca aradık.
Alp öfkeyle masaya vurdu.
— Kim olduğunu soruyorum!
Murat sonunda konuştu:
— Deniz, bu evde büyüdü.
Mira'nın bakışları salonda dolaştı.
— Bu evde mi?
Murat başını salladı.
— Evet.
Tam o sırada merdivenlerden ayak sesleri duyuldu.
Herkes yukarı baktı.
Bir adam merdivenlerden yavaşça iniyordu.
Mert.
Mira'nın gözleri büyüdü.
— Mert?
Mert durdu.
Alp'in yüzü gerildi.
— Sakın…
Mert gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Artık saklamanın anlamı yok.
Murat başını eğdi.
— Oğlum…
Mert acı bir gülümsemeyle konuştu:
— Evet. Sonunda söyleyebildin.
06. MERT'İN İTİRAFI
Mira olduğu yerde kaldı.
— Sen… Deniz misin?
Mert başını salladı.
— Gerçek adım Deniz Sancaktar.
Alp ona doğru yürüdü.
— Bize yıllarca yalan söyledin.
— Ben de yıllarca kim olduğumu bilmeden yaşadım.
— Ne zamandır biliyorsun?
— On dört yaşımdan beri.
Alp'in yüzü öfkeyle gerildi.
— Ve hiçbir şey söylemedin?
Mert'in gözleri doldu.
— Çünkü Cavid beni tehdit etti. Eğer konuşursam seni ve Murat'ı yok edeceğini söyledi.
Murat araya girdi.
— Seni korumak istedim.
Mert ona döndü.
— Beni korumak mı? Yoksa kendi suçlarını saklamak mı?
Murat sustu.
Mira yavaşça Mert'e yaklaştı.
— Peki benim babam kim?
Mert'in gözleri doldu.
— Kemal Karahan.
Mira şaşırdı.
— Ama Cavid…
— Cavid senin baban değil. Seni kendi planında kullanmak istedi. Kemal ise senin gerçek baban.
Mira derin bir nefes aldı.
— Peki neden herkes bana başka bir şey söylüyor?
Mert başını eğdi.
— Çünkü Kemal'in elinde, bütün bu yalanları ortaya çıkaracak bir belge var.
Alp sordu:
— Nerede?
Mert cebinden küçük bir anahtar çıkardı.
— Eski Karahan Köşkü'nde.
07. SON MEKTUP
Gece saat 02.15.
Mira, Alp ve Mert eski Karahan Köşkü'ne gitmek üzere hazırlandılar.
Leyla da onlarla gelmek istedi ama Murat onu durdurdu.
— Bu gece yeterince şey yaşadın.
Leyla ona sertçe baktı.
— Benim yüzümden yirmi üç yıl kaybettik, Murat. Artık susmayacağım.
Murat başını eğdi.
— Biliyorum.
Alp kapının önünde Mira'yı bekliyordu.
Mira yanına geldiğinde Alp gözlerini ona çevirdi.
— Korkuyor musun?
— Çok.
— Ben de.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Sen de mi korkarsın?
Alp hafifçe gülümsedi.
— Senin başına bir şey gelmesinden korkuyorum.
Mira gözlerini kaçırdı.
— Alp…
— Şimdi değil, Mira. Önce bu geceden sağ çıkalım.
Arabaya bindiler.
Eski köşkün kapısı anahtarla açıldı.
İçerisi toz içindeydi.
Mert onları bodrum katına götürdü. Eski bir dolabın arkasında küçük bir kasa vardı.
Anahtar kasaya uydu.
İçinden bir mektup ve eski bir ses kayıt cihazı çıktı.
Mira mektubu açtı.
“Sevgili kızım Mira,
Bu mektubu okuyorsan, gerçeklerin peşine düşmüşsün demektir.
Sana söyleyemediğim çok şey var.
Benim kaybolduğum gece yalnız değildim. Yanımda Murat vardı. Cavid de oradaydı. Fakat ikisinin de bilmediği bir şey vardı.
O gece beni kurtaran kişi…
Alp Arslan'dı.
Henüz on yaşındaydı. Korkmuştu ama yine de bana yardım etti.
Mira, Alp'e güvenebilirsin.
Çünkü o gece seni korumak için kendi ailesine karşı geldi.
Baban,
Kemal.”
Mira mektubu bitirdiğinde gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Alp'e döndü.
— Sen… babama yardım mı ettin?
Alp şaşkınlıkla başını salladı.
— Hatırlamıyorum.
Mert kayıt cihazını çalıştırdı.
Cızırtılı bir ses duyuldu.
Ardından Kemal'in sesi…
“Eğer bu kaydı dinliyorsanız, artık saklanmam için bir sebep kalmamış demektir.
Mira, kızım…
Ben hâlâ hayattayım.”
Mira'nın elindeki mektup yere düştü.
— Babam…
Kayıt devam etti.
“Yarın sabah saat on birde seni bekliyorum.
Ama yalnız gelme.
Çünkü yanındaki insanlardan biri, beni öldürmek için yıllardır fırsat kolluyor.”
Kayıt aniden durdu.
Mert'in telefonu çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Mert telefonu açtı.
— Alo?
Karşıdan gelen ses hepimizi susturdu.
— Deniz… O dosyayı bulduğunu biliyorum.
Mert'in yüzü bembeyaz oldu.
— Kimsin?
Karşıdaki adam güldü.
— Baban.
Mert'in gözleri doldu.
— Cavid?
— Hayır, oğlum.
Bir sessizlik oldu.
Ardından adam son cümlesini söyledi:
— Ben Kemal Karahan.
Telefon kapandı.
Mira yavaşça başını kaldırdı.
— Bu… babam mıydı?
Alp cevap veremedi.
Çünkü telefon yeniden çalmıştı.
Bu kez arayan kişi Murat Demir'di.
Alp telefonu açtı.
Murat'ın panik içindeki sesi duyuldu:
— Alp! Hemen oradan çıkın!
— Ne oldu?
— Cavid konağa geldi!
— Eee?
Murat'ın sesi titredi.
— Yanında Nermin var.
Mira telefonu Alp'in elinden aldı.
— Annem mi?!
Murat'ın son sözleri herkesin kanını dondurdu:
— Mira… Annenin yanında bir de Kemal var.
9. BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…