SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

11. bölüm / 18

11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ

01. TELEFONUN UCUNDAKİ SES
Kemal, yere düşen telefonuna bakıyordu.
Yıllardır öldüğünü sandığı kız kardeşinin sesini duymuştu.
— Abi…
O tek kelime, yirmi üç yıllık özlemi yeniden canlandırmıştı.
Kemal titreyen elleriyle telefonu yerden aldı.
— Sen… gerçekten sen misin?
Karşı taraftan ağlama sesi geldi.
— Benim abi. Benim.
Kemal'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Nerdesin sen? Neredeydin bunca yıl?
— Sana anlatacağım. Ama önce beni dinle. Mira'nın yanında Cavid varsa oradan uzaklaşın.
Kemal'in yüzü gerildi.
— Cavid burada değil.
— O zaman yakında olacak. Çünkü öğrendiği şeyi senin de öğrenmeni istemiyor.
— Hangi şeyi?
Kadın bir süre sustu.
Sonra fısıldadı:
— Deniz'in gerçek annesinin kim olduğunu.
Kemal'in gözleri fotoğrafa kaydı.
— Sen misin?
— Evet, abi. Deniz benim oğlum.
Kemal gözlerini kapattı.
— Allah'ım…
— Ama onu benden alan kişi Cavid değildi.
Kemal şaşkınlıkla sordu:
— Ne demek istiyorsun?
Kadının sesi titredi.
— Onu kendi isteğimle verdim.
Telefon kapandı.
02. MİRA'NIN SORULARI
Mira babasının karşısında durmuş, olanları anlamaya çalışıyordu.
— Baba, kimdi o kadın?
Kemal telefonunu cebine koydu.
— Kız kardeşim. Adı Elif.
— Sen onun öldüğünü mü sanıyordun?
Kemal başını salladı.
— Yıllar önce bir trafik kazasında öldüğü söylendi. Cenazesini bile göstermediler.
Alp araya girdi.
— Cavid'in işi olabilir mi?
Kemal düşünceli bir şekilde başını salladı.
— Büyük ihtimalle.
Mira fotoğrafı eline aldı.
— Peki Deniz'i neden Cavid'e verdi?
Kemal cevap vermekte zorlandı.
— Bunu ancak Elif anlatabilir.
Mira fotoğrafı masaya bıraktı.
— Ben artık bu evde kimsenin ne sakladığını düşünmek istemiyorum.
Alp ona yaklaştı.
— Biraz dinlen.
Mira başını iki yana salladı.
— Sen hep böyle söylüyorsun. Dinlen, bekle, sakin ol… Ama benim hayatımın bütün gerçekleri başkalarının elinde!
Alp sessiz kaldı.
Mira gözlerini ona çevirdi.
— Bir tek sen bana yalan söyleme, olur mu?
Alp hiç düşünmeden cevap verdi.
— Sana yalan söylemeyeceğim.
Mira başını salladı.
— Söz mü?
— Söz.
03. MERT'İN GEÇMİŞİ
Mert, konağın bahçesinde tek başına oturuyordu.
Elindeki fotoğrafı inceliyordu.
Fotoğraftaki kadın, annesiydi.
Yıllarca onu büyüten kişinin kim olduğunu bilmeden yaşamıştı. Cavid'e baba demiş, Murat'ın evinde kardeş gibi büyümüştü.
Şimdi öğrendiği her şey hayatını değiştiriyordu.
Mira yanına geldi.
— Yanına oturabilir miyim?
Mert fotoğrafı cebine koydu.
— Tabii.
Mira sessizce yanına oturdu.
— İyi misin?
Mert hafifçe güldü.
— Sence?
Mira başını eğdi.
— Ben de iyi değilim.
— Biliyorum.
Bir süre denizi izlediler.
Mert sonunda konuştu:
— Biliyor musun, çocukken hep bir gün gerçek ailemin beni bulacağını düşünürdüm.
Mira ona döndü.
— Şimdi buldular işte.
— Ama annem beni neden bıraktı, onu bilmiyorum.
Mira elini onun omzuna koydu.
— Belki de bir sebebi vardır.
Mert acı bir şekilde gülümsedi.
— Umarım.
Tam o sırada Alp bahçeye çıktı.
— Mert, seninle konuşmamız gerekiyor.
Mert ayağa kalktı.
— Yine mi?
— Evet. Bu kez kaçamayacaksın.
Mira da ayağa kalktı.
— Kavga etmeyeceksiniz, değil mi?
Alp ona baktı.
— Söz veremem.
Mert ilk kez hafifçe güldü.
— Merak etme Mira. Bu kez kaçmayacağım.
04. ALP'İN KARARI
Alp ve Mert çalışma odasına geçtiler.
Alp kapıyı kapattı.
— Bana her şeyi anlatmanı istiyorum.
Mert koltuğa oturdu.
— Cavid beni yıllarca kullandı. Bunu artık biliyorsun.
— Peki neden?
— Çünkü onun gerçek oğlu olduğumu düşünmemi istedi. Bana şirketleri, mirası, aileyi anlattı. Her şeyi benim üzerimden planladı.
Alp masaya yaslandı.
— Peki Deniz olduğunu öğrendiğinde?
— Beni tehdit etti. Annemin hâlâ hayatta olduğunu söylemedi. Onu bulursam ikimizi de öldüreceğini söyledi.
Alp'in çenesi gerildi.
— Bundan sonra seni koruyacağız.
Mert başını kaldırdı.
— Beni mi?
— Evet. Ne olursa olsun kardeşim olarak büyüdün.
Mert'in gözleri doldu.
— Ama kan bağıyla kardeşin değilim.
Alp birkaç saniye sustu.
Sonra Mert'in omzuna vurdu.
— Benim için yıllarca kardeşimdin. Bir belge bunu değiştirmez.
Mert başını eğdi.
— Teşekkür ederim abi.
Alp ilk kez ona içtenlikle gülümsedi.
— Ama bir daha benden bir şey saklarsan seni kendi ellerimle bulurum.
Mert güldü.
— Tamam, abi.
05. ELİF'İN DÖNÜŞÜ
Öğleden sonra konağın kapısında siyah bir araç durdu.
Güvenlik görevlisi Murat'ı aradı.
— Beyefendi, sizi görmek isteyen bir kadın var.
— Kimmiş?
— Elif Karahan.
Murat'ın elindeki bardak yere düştü.
— Ne?
Kadın arabadan indi.
Üzerinde krem rengi bir palto vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu. Yüzünde yılların yorgunluğu vardı.
Murat kapıya kadar ilerledi.
— Elif…
Kadın ona baktı.
— Merhaba, Murat.
Murat şaşkınlık içindeydi.
— Senin öldüğünü söylediler.
Elif acı acı güldü.
— Biliyorum. Bu hikâyeyi anlatan kişi de Cavid'di.
Tam o sırada Kemal kapıya çıktı.
Elif onu gördüğü anda gözyaşlarına boğuldu.
— Abi…
Kemal birkaç adımda kardeşine ulaştı.
İkisi birbirine sarıldı.
Kemal ağlayarak konuştu:
— Seni kaybettim sandım.
Elif kardeşinin sırtını okşadı.
— Ben de seni kaybettim sandım.
Mira kapının arkasında onları izliyordu.
Kemal geri çekildi.
— Elif, bu benim kızım Mira.
Elif gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Demek sen Mira'sın…
Mira hafifçe gülümsedi.
— Evet.
Elif ona yaklaştı.
— Seni ilk kez görüyorum ama sanki yıllardır tanıyorum.
Mira da ona sarıldı.
— Aileme hoş geldiniz.
Elif'in gözleri doldu.
— Keşke daha önce gelebilseydim.
06. DENİZ'İN GERÇEK HİKÂYESİ
Herkes salonda toplandı.
Elif koltuğa oturdu. Kemal karşısındaydı.
— Deniz'i neden Cavid'e verdin? diye sordu Kemal.
Elif derin bir nefes aldı.
— Çünkü o dönem çok gençtim. Cavid'le evliydim. Onun nasıl biri olduğunu henüz bilmiyordum.
Mert başını kaldırdı.
— Yani gerçekten annem misin?
Elif'in gözleri doldu.
— Evet, oğlum.
Mert'in dudakları titredi.
— Beni neden bıraktın?
Elif gözyaşlarını sildi.
— Cavid, sen doğduğunda bana bir teklif yaptı. Seni Demir ailesinin varisi olarak büyüteceğini söyledi. Ben de o dönem onun beni ve seni koruyacağına inandım.
Mert acı bir şekilde güldü.
— Beni korumak mı? Bütün hayatımı yalanlarla geçirdim.
Elif başını eğdi.
— Biliyorum. Affetmeni beklemiyorum.
Mert bir süre annesine baktı.
Sonra yavaşça sordu:
— Peki neden geri dönmedin?
Elif'in sesi titredi.
— Çünkü Cavid bana senin öldüğünü söyledi.
Salonda derin bir sessizlik oluştu.
Mert'in gözleri doldu.
— Ne?
— Seni bir daha göremeyeceğimi düşündüm. Sonra da kendimi kaybettim.
Mert ayağa kalktı.
— Ben yıllarca annemi aradım!
Elif ağlayarak ayağa kalktı.
— Biliyorum, oğlum.
Mert bir süre ona baktı.
Sonra annesine sarıldı.
Elif oğluna sıkıca sarıldı.
— Affet beni…
Mert gözlerini kapattı.
— Sana kızgınım anne. Ama seni tanımak istiyorum.
Elif ağlayarak başını salladı.
— Ben de seni tanımak istiyorum.
07. CAVİD'İN TEKLİFİ
Akşam saatlerinde Alp'in telefonu çaldı.
Arayan Cavid'di.
Alp telefonu açtı.
— Ne istiyorsun?
Cavid'in sakin sesi duyuldu.
— Bir anlaşma yapacağız.
— Seninle hiçbir anlaşmam yok.
— O zaman Mira'yı kaybetmeye hazır ol.
Alp'in yüzü bir anda değişti.
— Onun adını ağzına alma.
Cavid güldü.
— Kemal'in bütün belgeleri bende. Gerçekleri öğrenmek istiyorsanız bana geleceksiniz.
— Nerede?
— Yarın gece. Eski Demir Fabrikası.
Alp cevap vermedi.
Cavid son kez konuştu:
— Yalnız gel. Yoksa Nermin'i bir daha göremezsiniz.
Telefon kapandı.
Alp birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Tam o sırada Mira kapıda belirdi.
— Kimdi?
Alp telefonu cebine koydu.
— Kimse.
Mira kaşlarını çattı.
— Alp.
— Mira, şimdi değil.
— Bana söz vermiştin.
Alp gözlerini kapattı.
— Cavid aradı.
Mira'nın yüzü değişti.
— Ne istiyor?
— Beni görmek istiyor.
— Neden?
Alp bir süre sustu.
— Seni tehdit ediyor.
Mira'nın gözleri doldu.
— Yine benim yüzümden mi?
Alp ona yaklaştı.
— Hayır. Onun yüzünden.
Mira başını eğdi.
— Senin başına bir şey gelmesini istemiyorum.
Alp elini onun yanağına koydu.
— Ben de senin başına bir şey gelmesini istemiyorum.
İkisi birkaç saniye göz göze kaldı.
Alp elini yavaşça çekti.
— Sana bir şey olmasına izin vermeyeceğim.
08. YASAK DUYGULAR
Gece herkes odasına çekilmişti.
Mira balkonda oturuyordu.
Alp yanına geldi.
— Hâlâ uyumadın mı?
Mira gülümsedi.
— Sen de uyumamışsın.
— Benim uykum kaçtı.
— Neden?
Alp yanına oturdu.
— Düşünüyorum.
— Neyi?
Alp bir süre sustu.
— Bu evde herkesin bir sırrı var. Herkes birbirinden bir şey saklıyor. Ama ben artık bir kişiye güvenmek istiyorum.
Mira ona baktı.
— Kime?
Alp gözlerini Mira'dan ayırmadı.
— Sana.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Alp…
— Biliyorum. Söylememem gereken şeyler var.
Mira başını eğdi.
— Bizim aramızdaki her şey çok karışık.
Alp hafifçe güldü.
— Sen hayatıma girdiğinden beri hiçbir şey kolay olmadı zaten.
Mira da gülümsedi.
— Ben de senin hayatını mahvettim galiba.
Alp ona doğru eğildi.
— Hayır. Belki de ilk kez gerçekten yaşamamı sağladın.
Mira'nın gözleri doldu.
Tam o sırada Alp'in telefonu çaldı.
İkisi de birbirinden uzaklaştı.
Alp ekrana baktı.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtı.
“Yarın gece fabrikaya yalnız gel. Yoksa Mira'nın gerçek annesini sonsuza kadar kaybedersin.”
Alp'in yüzü sertleşti.
Mira mesajı gördü.
— Leyla mı?
Alp başını salladı.
— Evet.
09. SON FOTOĞRAF
Gece saat 03.00.
Cavid, karanlık bir odada oturuyordu.
Karşısındaki adam yüzünü gölgede saklıyordu.
Cavid masaya bir dosya bıraktı.
— Artık zamanı geldi.
Adam dosyayı açtı.
İçinden Mira'nın fotoğrafı çıktı.
— Kız büyümüş.
Cavid soğuk bir gülümsemeyle cevap verdi.
— Evet. Ve artık her şeyi öğrenmek üzere.
Adam fotoğrafı eline aldı.
— Kemal hâlâ onun yanında mı?
— Evet.
— O zaman önce Kemal'i ortadan kaldırmalıyız.
Cavid başını salladı.
— Hayır. Önce Alp'i.
Adam hafifçe güldü.
— Neden?
Cavid gözlerini fotoğraftan ayırmadan konuştu:
— Çünkü Alp, Mira'yı korumak için kendi hayatını bile feda eder.
Adam ayağa kalktı.
— O zaman ona en çok sevdiği şeyi kullandıracağız.
Cavid kaşlarını kaldırdı.
— Neyi?
Adam masaya başka bir fotoğraf bıraktı.
Fotoğrafta Alp ve Mira, bahçede yan yana oturuyorlardı.
Adam son cümlesini söyledi:
— Birbirlerini.
11. BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…