SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

1. bölüm / 18

1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT

İSTANBUL — 19.30
Yağmur, İstanbul sokaklarını yavaş yavaş esir alırken Mira Karahan, odasının ortasında duran büyük valize bakıyordu.
Üç gündür aynı manzarayla karşı karşıyaydı.
Kıyafetler, kitaplar, fotoğraflar, küçük eşyalar...
Hayatının yirmi üç yılını geçirdiği evden ayrılmak üzereydi.
Ve açıkçası bunu hiç istemiyordu.
Yatağının kenarına oturup elindeki fotoğraf çerçevesine baktı. Fotoğrafta annesiyle birlikte gülümsüyordu.
Kapı hafifçe tıklandı.
Nermin: "Mira? Hazır mısın kızım?"
Mira derin bir nefes aldı.
Mira: "Hazırım anne."
Nermin kapıyı açıp içeri girdi. Kızının yanına oturdu.
Nermin: "Bana hâlâ kızgın mısın?"
Mira gözlerini annesine çevirdi.
Mira: "Kızgın değilim."
Nermin: "Mira..."
Mira: "Anne, sadece alışık olduğum hayatı bırakmak istemiyorum. Bu kadar."
Nermin kızının saçlarını okşadı.
Nermin: "Sana söz veriyorum, hiçbir şey değişmeyecek. Murat da seni kendi kızı gibi görecek."
Mira hafifçe gülümsedi.
Mira: "Umarım."
Nermin: "Hem belki yeni evimizi seversin. Çok güzel bir yer."
Mira: "Ev güzel olabilir ama benim odamın yerini tutamaz."
Nermin güldü.
Nermin: "İnatçı kızım benim."
Mira: "Bunu senden aldım."
İkisi de güldü.
Ama Mira'nın içindeki huzursuzluk hâlâ geçmemişti.
Çünkü yeni ev yalnızca yeni bir ev değildi.
Yeni bir aile demekti.
Ve o ailenin içinde tanımadığı bir adam vardı.
Alp Arslan.
Annesinin yeni eşinin oğlu.
Mira onun hakkında yalnızca birkaç şey biliyordu. Yirmi yedi yaşındaydı, büyük bir şirketin yönetiminde söz sahibiydi ve oldukça mesafeli bir adamdı.
Açıkçası tanışmak için pek de heyecanlı değildi.
DEMİR MALİKANESİ — 20.15
Siyah araç, yüksek demir kapılardan içeri girdiğinde Mira gözlerini camdan ayırmadı.
Karşısında devasa bir malikâne vardı.
Geniş bahçe, uzun ağaçlar, ışıklandırılmış taş yollar ve görkemli bir giriş...
Mira istemsizce dudaklarını araladı.
Mira: "Şaka yapıyorsun..."
Annesi gülümsedi.
Nermin: "Nasıl? Beğendin mi?"
Mira: "Anne, burası ev değil, saray."
Ön koltukta oturan Murat kahkaha attı.
Murat: "Beğenmene sevindim Mira. Artık burası senin de evin."
Mira başını salladı.
Mira: "Teşekkür ederim Murat Bey."
Murat: "Murat Bey mi? Artık bana Murat diyebilirsin."
Mira: "Alışmam biraz zaman alabilir."
Murat: "Hiç sorun değil kızım."
Araç durdu.
Şoför hemen inerek kapıyı açtı.
Mira çantasını alıp araçtan indi. Başını kaldırdığında malikânenin balkonlarından birinde duran birini fark etti.
Uzun boylu, siyah gömlekli bir adam...
Bir eli cebindeydi. Diğer eliyle telefonunu tutuyordu.
Adam aşağıya bakıyordu.
Mira'nın bakışları onunla buluştu.
Birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.
Sonra adam telefonunu cebine koyup balkondan uzaklaştı.
Mira kaşlarını çattı.
Mira (içinden): "Ne kadar da misafirperver..."
MALİKÂNE — SALON
İçeri girdiklerinde Mira ilk olarak salonun büyüklüğüne şaşırdı.
Yüksek tavanlar, büyük avizeler, mermer zeminler ve duvarlardaki tablolar...
Her şey fazlasıyla gösterişliydi.
Murat ceketini çıkarırken seslendi.
Murat: "Alp! Aşağı gelir misin?"
Cevap gelmedi.
Murat başını merdivenlere çevirdi.
Murat: "Alp!"
Üst kattan ağır adımlar duyuldu.
Mira başını kaldırdı.
Ve onu gördü.
Az önce balkonda duran adamdı.
Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Koyu renk pantolonu ve bileğindeki saatle oldukça ciddi görünüyordu.
Merdivenlerden inerken önce babasına baktı.
Sonra gözleri Mira'ya kaydı.
Alp: "Baba?"
Murat: "Gel oğlum. Seni tanıştırmak istiyorum."
Alp son basamağa indi.
Murat, Nermin'in elini tuttu.
Murat: "Bu Nermin. Artık eşim."
Alp kısa bir baş selamı verdi.
Alp: "Memnun oldum."
Nermin: "Ben de Alp. Annen senden çok bahsetti."
Alp hafifçe gülümsedi.
Ardından Murat devam etti.
Murat: "Bu da Mira. Nermin'in kızı. Artık kardeşin sayılır."
Alp'in bakışları yeniden Mira'ya döndü.
Mira da gözlerini kaçırmadan ona baktı.
Alp: "Merhaba."
Mira: "Merhaba."
Kısa bir sessizlik oldu.
Murat gülümseyerek ikisine baktı.
Murat: "Umarım güzel anlaşacaksınız."
Alp ellerini cebine soktu.
Alp: "Göreceğiz."
Mira'nın kaşları hafifçe çatıldı.
Mira: "Bence de göreceğiz."
Alp bir an ona baktı.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
Alp: "Sen hep böyle misin?"
Mira: "Nasıl?"
Alp: "İlk tanıştığın insanlara karşı fazla rahat."
Mira hafifçe güldü.
Mira: "Sen de hep böyle misin?"
Alp: "Nasıl?"
Mira: "İlk tanıştığın insanlara karşı fazla soğuk."
Murat araya girdi.
Murat: "Tamam, tamam. Daha ilk dakikadan tartışmaya başlamayın."
Nermin gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
Alp saatine baktı.
Alp: "Benim bir toplantım var. İyi akşamlar."
Mira arkasından bakarken alçak sesle konuştu.
Mira: "Ne kadar da sevimli."
Alp birkaç adım ilerledikten sonra durdu.
Başını hafifçe çevirerek Mira'ya baktı.
Alp: "Duydum."
Mira hiç istifini bozmadı.
Mira: "Duyman için söylemiştim zaten."
Alp'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Sonra hiçbir şey söylemeden yukarı çıktı.
21.00 — YEMEK ODASI
Büyük yemek masasının etrafında dört kişi oturuyordu.
Murat, Nermin, Mira ve Alp.
Alp'in masaya sonradan katılması Mira'nın pek hoşuna gitmemişti.
Çünkü adamın yüzünde hâlâ o ciddi ifade vardı.
Murat: "Mira, odanı beğendin mi?"
Mira: "Evet, çok güzel. Teşekkür ederim."
Nermin: "Ben de beğeneceğini söylemiştim."
Murat: "Alp, yarın Mira'ya evi gezdirirsin."
Alp çatalını tabağına bıraktı.
Alp: "Yarın yoğun olacağım."
Mira hemen araya girdi.
Mira: "Gerek yok zaten. Kendim gezebilirim."
Alp gözlerini ona çevirdi.
Alp: "Güzel. Çünkü ben de rehberlik yapmayı düşünmüyordum."
Mira: "İçim rahatladı."
Murat derin bir nefes aldı.
Murat: "Siz ikiniz anlaşmak için özel çaba mı harcıyorsunuz?"
Nermin bu kez kahkaha attı.
Alp su bardağını eline aldı.
Alp: "Benim bir sorunum yok."
Mira gülümsedi.
Mira: "Benim de yok. Sadece bazı insanların kendilerini dünyanın sahibi sanmasına alışık değilim."
Alp bardağı masaya bıraktı.
Alp: "Bazı insanların da her şeye yorum yapmasına alışık değilim."
Mira: "Alışmaya başlayabilirsin."
Murat artık gülüyordu.
Murat: "Allah yardımcımız olsun."
23.40 — MİRA'NIN ODASI
Mira duştan çıkıp saçlarını havluyla kuruladı.
Üzerine rahat bir pijama takımı giymişti.
Telefonunu yatağın üzerine bırakarak pencereye yöneldi.
Bahçenin ışıkları hâlâ yanıyordu.
Bir süre dışarıyı izledi.
Sonra odasının kapısına doğru yürüdü. Su almak için aşağı inecekti.
Koridora çıktığında evin sessizliği dikkatini çekti.
Merdivenlere doğru ilerledi.
Tam aşağı inecekken çalışma odasının kapısının aralık olduğunu fark etti.
İçeriden bir erkek sesi geliyordu.
Alp'in sesiydi.
Mira istemeden yavaşladı.
Alp: "O konuyu bir daha benim yanımda açma."
Karşı taraftaki kişi bir şeyler söyledi.
Alp'in sesi sertleşti.
Alp: "Babam bu evliliği yaptı diye geçmişte yaşananlar silinmedi."
Mira kaşlarını çattı.
Alp: "Anladın mı? O kadın ve kızıyla ilgili hiçbir şey bilmek istemiyorum."
Mira olduğu yerde kaldı.
O kadın ve kızı...
Demek kendisinden bahsediyordu.
Tam uzaklaşacakken Alp'in sesi yeniden duyuldu.
Alp: "Özellikle Mira'nın bu evde ne kadar kalacağını kimse bilmiyor."
Mira'nın yüzündeki ifade değişti.
Bir süre kapıya baktı.
Sonra arkasını dönüp sessizce odasına yürüdü.
Kapısını kapattığında derin bir nefes aldı.
Mira: "Harika... Daha ilk günden kovulduk."
Yatağına oturdu.
Ama duyduğu son cümle aklından çıkmıyordu.
Geçmişte yaşananlar silinmedi.
Hangi geçmiş?
Alp neden annesiyle kendisi hakkında böyle konuşuyordu?
00.15 — ALP'İN ÇALIŞMA ODASI
Alp telefonunu masaya bıraktı.
Karşısındaki adamla konuşması bitmişti.
Tam bilgisayarını açacakken kapının hafifçe tıklandığını duydu.
Alp: "Gel."
Kapı açıldı.
İçeri babası girdi.
Murat: "Hâlâ ayakta mısın?"
Alp: "İşlerim var."
Murat karşısındaki koltuğa oturdu.
Murat: "Alp, senden bir şey isteyeceğim."
Alp gözlerini bilgisayarından ayırmadı.
Alp: "Dinliyorum."
Murat: "Mira ve annesi artık bu evin bir parçası. Onlara alışmanı istiyorum."
Alp sandalyesinde geriye yaslandı.
Alp: "Ben kimseye kötü davranmadım."
Murat: "Daha ilk akşam kızla tartıştın."
Alp: "O da az konuşmuyor."
Murat başını iki yana salladı.
Murat: "Alp, senden kardeşini sevmeni beklemiyorum. Ama ona saygı duymanı bekliyorum."
Alp'in yüzü bir anda ciddileşti.
Alp: "Kardeşim mi?"
Murat gözlerini oğluna çevirdi.
Murat: "Evet. Artık öyle."
Alp birkaç saniye sustu.
Sonra başını çevirdi.
Alp: "İyi geceler baba."
Murat oğlunun yanından kalkarken durdu.
Murat: "Bir şey daha var."
Alp: "Ne?"
Murat: "Geçmişi artık geride bırak. Bu evde yeni bir hayat kuruyoruz."
Alp cevap vermedi.
Çünkü bazı geçmişler geride bırakılmayacak kadar derindi.
Ve bazı sırlar, yıllar geçse de insanın peşini bırakmıyordu.
01.03 — MİRA'NIN ODASI
Mira uyumaya çalışıyordu.
Fakat yabancı yatak, yabancı oda ve yabancı ev...
Hiçbirine alışamamıştı.
Tam gözlerini kapatmıştı ki telefonuna bir bildirim geldi.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtı.
Bilinmeyen Numara 01.03
Bu eve gelmen büyük bir hata, Mira Karahan.
Bilinmeyen numara
Mira'nın kaşları çatıldı.
Mesajı tekrar okudu.
Ardından hemen cevap yazdı.
Mira
Kimsin?
Bunu yakında öğreneceksin. Ama annene geçmişi sormamaya devam et.
Mira'nın parmakları telefonun üzerinde donup kaldı.
Annesi...
Geçmiş...
Ne oluyordu?
Tam yeniden mesaj yazacakken telefonuna bir bildirim daha geldi.
Bilinmeyen Numara
Özellikle Alp Arslan'dan uzak dur.
Mira yatağında doğruldu.
Gözleri mesajın üzerinde kaldı.
Mira (fısıldayarak): "Sen de kimsin be?"
Telefonu eline alıp Alp'in numarasını buldu. Murat akşam aile üyelerinin numaralarını göndermişti.
Bir süre düşündü.
Sonra mesaj yazdı.
Mira: "Uyuyor musun?"
Mesaj gönderildi.
Bir dakika...
İki dakika...
Tam telefonu bırakacakken ekran aydınlandı.
Alp: "Ne oldu?"
Mira kısa bir an duraksadı.
Mira: "Bir şey soracağım."
Alp: "Sor."
Mira: "Senin düşmanın çok mu?"
Mesajın karşı tarafa ulaştığı görüldü.
Bu kez cevap biraz gecikti.
Alp: "Neden sordun?"
Mira bilinmeyen numaradan gelen mesajın ekran görüntüsünü gönderdi.
Alp mesajı açtı.
Önce gönderen numaraya baktı.
Sonra yüzündeki ifade tamamen değişti.
Telefonunu kulağına götürdü.
Mira'nın telefonu çaldı.
Mira: "Alo?"
Alp'in sesi bu kez her zamankinden daha sertti.
Alp: "Kapını kilitle."
Mira şaşkınlıkla doğruldu.
Mira: "Ne?"
Alp: "Duydun beni. Kapını kilitle ve odandan çıkma."
Mira: "Alp, ne oluyor?"
Alp: "Mira, ilk defa söylediğim şeyi sorgulama. Kapını kilitle."
Telefon kapandı.
Mira birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Sonra yatağından kalkıp kapıya yürüdü.
Kilidi çevirdi.
Tam arkasını dönecekti ki...
Koridordan bir ses duyuldu.
Bir kapı açılmıştı.
Ardından ağır adımlar...
Mira nefesini tuttu.
Telefonu yeniden titredi.
Bu kez gelen mesaj Alp'tendi.
Alp Arslan
01.17
Sakın kapıyı açma. Ben geliyorum.
Mira kapıya baktı.
Ve ilk kez, bu evde yalnız olmadığını hissetti.
Çünkü Demir Malikânesi'nde herkesin sakladığı bir şey vardı.
Ve Mira Karahan, henüz hiçbir şeyden haberdar değildi.
1. BÖLÜM SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

36okunma 8beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…