SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

10. bölüm / 18

10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA

01. KONAĞA DÖNÜŞ
Mira, Alp ve Mert arabaya bindikleri gibi konağa doğru yola çıktılar.
Mira'nın elleri titriyordu. Telefon hâlâ kulağındaydı.
— Murat Bey, lütfen bana annemin iyi olduğunu söyleyin.
Murat'ın sesi telaşlıydı.
— Mira, annen iyi. Ama burada işler karışık.
— Kemal de orada mı?
— Evet.
Mira gözlerini kapattı.
Yirmi üç yıl boyunca bir fotoğrafına bakarak büyüdüğü adam, şimdi birkaç kilometre uzağındaydı.
— Onu görmek istiyorum.
Alp direksiyona daha sıkı sarıldı.
— Mira, sakin ol.
— Nasıl sakin olayım Alp? Babam hayatta! Bunca yıl beni terk etmediğini söylüyor. Şimdi onu göreceğim!
Alp ona kısa bir bakış attı.
— Biliyorum. Sadece dikkatli olmanı istiyorum.
Mira başını cama çevirdi.
— Ben artık dikkatli olmaktan yoruldum.
02. YİRMİ ÜÇ YILLIK HASRET
Demir Konağı'nın kapıları açıldığında Mira arabadan neredeyse koşarak indi.
Salona girdiğinde ilk gördüğü kişi annesi oldu.
— Anne!
Nermin ayağa kalktı.
— Mira!
İkisi birbirine sarıldı.
Mira annesinin omzuna başını yasladı.
— Beni bir daha böyle korkutma.
Nermin kızının saçlarını okşadı.
— Affet beni, kızım.
Mira gözyaşları içinde geri çekildi.
— Babam nerede?
Nermin'in bakışları salonun diğer ucuna kaydı.
Pencerenin yanında, siyah bir gömlek giymiş, saçlarına biraz ak düşmüş bir adam duruyordu.
Mira'nın nefesi kesildi.
Adam yavaşça döndü.
Göz göze geldiler.
Kemal Karahan.
Mira birkaç saniye yerinden kıpırdayamadı.
Kemal'in gözleri doldu.
— Mira…
Mira'nın dudakları titredi.
— Baba?
Kemal bir adım attı.
— Kızım…
Mira koşarak ona sarıldı.
Kemal kızını iki kolunun arasına aldı. Yüzünü saçlarına yasladı.
— Affet beni, kızım. Seni bırakmak istemedim.
Mira hıçkırarak ağlıyordu.
— Ben seni hep bekledim…
— Biliyorum.
— Her doğum günümde kapıya baktım. Belki gelirsin diye…
Kemal gözlerini kapattı.
— Keşke o günlerin hiçbirini kaçırmasaydım.
Mira babasının göğsüne daha sıkı sarıldı.
— Artık gitme.
Kemal kızının yüzünü iki eli arasına aldı.
— Bu kez hiçbir yere gitmeyeceğim.
03. ALP VE KEMAL
Alp birkaç adım geride durmuş, onları izliyordu.
Kemal gözlerini ona çevirdi.
— Alp Arslan.
Alp başını hafifçe salladı.
— Kemal Bey.
Kemal ona yaklaştı.
— Beni hatırlıyor musun?
Alp bir süre düşündü.
— Çok az.
— O gece beni kurtarmıştın.
Alp'in yüzü ciddileşti.
— Ben sadece bir çocuktum.
Kemal hafifçe gülümsedi.
— Bazen bir çocuğun cesareti, koca bir adamın korkusundan daha büyüktür.
Alp bakışlarını kaçırdı.
— O gece ne olduğunu hatırlamıyorum.
Kemal omzuna dokundu.
— Hatırlayacaksın.
Mira ikisinin konuşmasını izliyordu.
Kemal bir anda Alp'e dönerek sordu:
— Kızıma iyi bakıyor musun?
Alp kısa bir an Mira'ya baktı.
— Elimden geleni yapıyorum.
Kemal'in yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.
— O zaman sana teşekkür ederim.
Mira utangaç bir şekilde araya girdi.
— Baba, daha yeni geldin. Hemen sorguya mı başladın?
Kemal güldü.
— Bir babanın hakkı değil mi?
Alp'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
Ama o gülümseme uzun sürmedi.
Çünkü salonun kapısında Cavid belirmişti.
04. CAVİD'İN DÖNÜŞÜ
Cavid alkışlayarak içeri girdi.
— Ne kadar duygusal bir kavuşma…
Murat ayağa kalktı.
— Cavid, buraya nasıl girdin?
Cavid alaycı bir gülümsemeyle cevap verdi.
— Bu evin kapıları bana hiçbir zaman kapalı olmadı, kardeşim.
Kemal, Mira'yı arkasına aldı.
— Ona yaklaşma.
Cavid başını yana eğdi.
— Hâlâ kahramanlık oynuyorsun, Kemal?
— Bu kez kaybedecek hiçbir şeyim yok.
— Yanılıyorsun. Hâlâ kaybedecek çok şeyin var.
Cavid gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Mesela kızın.
Mira öne çıktı.
— Ben kimsenin tehdidi değilim.
Cavid güldü.
— Sen kendini hâlâ bu hikâyenin masum kahramanı sanıyorsun.
Alp araya girdi.
— Yeter. Bu evde bir daha Mira'yı tehdit edersen karşında beni bulursun.
Cavid ona baktı.
— Seninle sonra hesaplaşacağız, Alp.
Alp hiç geri adım atmadı.
— İstediğin zaman.
Murat güvenlik görevlilerine seslendi.
— Cavid'i dışarı çıkarın.
Cavid kapıya doğru yürürken durdu.
Kemal'e döndü.
— Yarın her şeyi anlatacağım.
Kemal'in yüzü gerildi.
— Ne anlatacaksın?
Cavid gülümsedi.
— Mira'nın gerçek annesinin kim olduğunu.
Ve kapıdan çıktı.
05. ANNENİN SIRRI
Salonda derin bir sessizlik oluştu.
Mira yavaşça Nermin'e döndü.
— Anne…
Nermin gözlerini kaçırdı.
— Mira, şimdi değil.
— Hayır. Şimdi.
Kemal araya girdi.
— Nermin, artık saklamanın anlamı yok.
Nermin'in gözleri doldu.
— Ben seni kaybetmekten korktum.
Mira'nın sesi titredi.
— Beni kim doğurdu?
Nermin bir süre konuşamadı.
Sonra kızının ellerini tuttu.
— Mira, seni ben büyüttüm. İlk adımlarını ben izledim. Hastalandığında sabaha kadar başında bekledim. İlk kelimeni ben duydum.
— Anne, bunu biliyorum.
— Seni doğurmuş olmamışım, ne fark eder? Sen benim kızımsın.
Mira'nın gözleri doldu.
— Peki biyolojik annem kim?
Nermin başını kaldırdı.
— Leyla Arslan.
Mira'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Alp'in annesi mi?
Alp de şaşkınlıkla annesine baktı.
— Bu doğru mu?
Kemal başını salladı.
— Evet. Leyla, Mira'yı doğurdu. Ben de Mira'nın biyolojik babasıyım.
Mira bir adım geri çekildi.
— Yani Leyla benim annem…
Kemal başını salladı.
— Ama Nermin de senin annen. Bunu asla unutma.
Mira annesine sarıldı.
— Ben seni hiçbir yere bırakmam.
Nermin ağlayarak kızına sarıldı.
Alp onları izlerken gözlerini yere indirdi.
Kendi ailesinin geçmişi, her geçen dakika daha da karanlıklaşıyordu.
06. ALP'İN HATIRLADIĞI GECE
Gece ilerlemişti.
Mira, bahçede tek başına oturuyordu.
Alp yanına geldi.
— Üşüyeceksin.
Mira gülümsedi.
— Senin de ilk cümlen hep bu.
Alp ceketini çıkarıp omuzlarına bıraktı.
— Çünkü hep üşüyorsun.
Mira başını kaldırdı.
— Alp, sence hayatımız ne zaman normale dönecek?
Alp yanına oturdu.
— Bilmiyorum.
— Her gün yeni bir sır öğreniyorum. Artık hangisine inanacağımı şaşırdım.
Alp bir süre sessiz kaldı.
Sonra konuştu:
— Sana bir şey söylemem gerekiyor.
Mira ona döndü.
— Ne?
— Kemal'in mektubunda yazanları okuduğumdan beri bir şeyler hatırlıyorum.
Mira heyecanlandı.
— Ne hatırlıyorsun?
Alp gözlerini uzaklara dikti.
— Yağmurlu bir geceydi. Babam beni arabadan indirmişti. Bir adam yerde yatıyordu. Elinde kan vardı.
— Kemal mi?
Alp başını salladı.
— Evet. Ona yardım etmek istedim. Ama babam beni uzaklaştırdı.
Mira nefesini tuttu.
— Sonra?
— Sonra babam bana bir şey söyledi.
— Ne söyledi?
Alp'in yüzü sertleşti.
— “Bu gece gördüğün hiçbir şeyi hatırlamayacaksın. Çünkü bir gün bu adamın kızı senin hayatına girecek.”
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Babamın kızı…
Alp başını salladı.
— Sanırım o gece senin hayatınla benim hayatım birbirine bağlandı.
Mira yavaşça elini onun elinin üzerine koydu.
— Belki de bütün bu olanlar boşuna değildir.
Alp ona baktı.
— Belki de.
İkisi de bir süre konuşmadı.
Ama o sessizlikte, söyleyemedikleri çok şey vardı.
07. MURAT'IN ODASINDAKİ KASET
Aynı saatlerde Murat çalışma odasında tek başına oturuyordu.
Önündeki masada eski bir kaset vardı.
Üzerinde şu yazıyordu:
3 MAYIS 2003 — GERÇEKLER
Murat kaseti eline aldı.
Kapı çaldı.
— Gir.
İçeri Leyla girdi.
Murat kaseti hemen çekmeceye koydu.
Leyla bunu fark etti.
— Hâlâ saklıyorsun.
Murat iç çekti.
— Bunu kimsenin duymasını istemiyorum.
— Artık çok geç, Murat.
— Leyla, eğer bu kaset ortaya çıkarsa…
— Ne olacak? Herkes senin ne yaptığını öğrenecek.
Murat ayağa kalktı.
— Ben o çocukları korumaya çalıştım!
Leyla acı bir şekilde güldü.
— Hayır. Sen kendi hayatını kurtarmaya çalıştın.
Murat'ın sesi yükseldi.
— O gece Cavid bir çocuğu öldürmek üzereydi!
Leyla dondu.
— Ne?
Murat gözlerini kapattı.
— Ben oraya gittiğimde her şey çoktan olmuştu.
Leyla yavaşça sordu:
— Hangi çocuk?
Murat cevap vermedi.
Leyla'nın gözleri doldu.
— Murat… Hangi çocuk?
Murat sonunda fısıldadı:
— Deniz.
08. KEMAL'İN SON UYARISI
Sabahın ilk ışıkları konağa vururken Mira odasında babasıyla konuşuyordu.
Kemal elinde küçük bir kutuyla içeri girdi.
— Sana bir şey getirdim.
Mira yatağından kalktı.
— Bu ne?
Kemal kutuyu ona uzattı.
Mira açtığında içinde küçük bir kolye gördü.
Gümüş bir kolyenin ucunda küçük bir ay figürü vardı.
Mira'nın gözleri doldu.
— Çok güzel…
Kemal gülümsedi.
— Sen doğduğunda bunu almıştım. Sana veremeden kaybolmak zorunda kaldım.
Mira kolyeyi avucunun içine aldı.
— Artık yanımda olacaksın, değil mi?
Kemal kızının alnından öptü.
— Söz veriyorum.
Tam o sırada kapı açıldı.
Alp içeri girdi.
— Kemal Bey, sizinle konuşmam gerekiyor.
Kemal'in yüzü ciddileşti.
— Ne oldu?
Alp elindeki telefonu uzattı.
Ekranda bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta Murat, Cavid ve genç bir kadın görünüyordu.
Kadının kucağında bir bebek vardı.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Deniz'in gerçek annesi.”
Kemal fotoğrafı görünce olduğu yerde kaldı.
Mira ona yaklaştı.
— Baba?
Kemal'in dudakları titredi.
— Bu fotoğrafı nereden buldun?
Alp cevap verdi:
— Murat'ın kasasından.
Kemal gözlerini fotoğraftan ayıramıyordu.
Mira yeniden sordu:
— Kadın kim?
Kemal yavaşça başını kaldırdı.
— Bu kadın…
Bir an durdu.
— Benim kız kardeşim.
Mira'nın gözleri büyüdü.
— Ne?!
Kemal'in sesi titredi.
— Ve Deniz, benim yeğenim.
Alp'in yüzü değişti.
— Yani Cavid'in oğlu…
Kemal başını salladı.
— Cavid'in büyüttüğü çocuk, aslında benim ailemin çocuğu.
Mira şaşkınlıkla fotoğrafa baktı.
Tam o sırada Kemal'in telefonu çaldı.
Arayan kişi kayıtlı değildi.
Kemal telefonu açtı.
Karşıdan gelen ses, yıllardır duymadığı bir sesti.
— Abi…
Kemal'in gözleri doldu.
— Sen…
Kadın ağlayarak konuştu:
— Ben yaşıyorum.
Kemal'in elinden telefon düştü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…