Bölümler 18Şu an: 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
01. BİR MESAJ, BİN SORU
Eski deponun önünde gece soğuğu hissediliyordu.
Alp telefonunun ekranına bakıyordu.
“Hayır, Alp. Senin gerçek baban Kemal Karahan.”
Mesajı defalarca okudu.
Mira birkaç adım uzağında durmuş, onun yüzündeki değişimi izliyordu.
— Alp…
Alp cevap vermedi.
— Alp, bana bak.
Başını yavaşça kaldırdı.
— Bu doğru olamaz.
Mira'nın boğazı düğümlendi.
— Belki de yalan söylüyorlardır.
Alp acı bir gülümsemeyle telefonunu gösterdi.
— Bu evde herkesin başka bir kimliği var, Mira. Kimin kimin çocuğu olduğunu bile bilmiyoruz artık.
Mira ona yaklaştı.
— Bir mesaj yüzünden kendini kaybetme.
— Ya doğruysa?
Mira sustu.
Alp gözlerini ondan kaçırdı.
— Eğer Kemal benim babamsa…
Cümlesini tamamlayamadı.
Mira'nın gözleri doldu.
— Devam et.
Alp derin bir nefes aldı.
— O zaman seninle benim aramda kan bağı olabilir.
Mira'nın kalbi sıkıştı.
— Hayır…
— Mira, bunu öğrenmemiz gerekiyor.
— Öğreneceğiz. Ama daha sonuç belli değil.
Alp başını salladı.
— Eve gidelim.
02. KEMAL'İN ŞOKU
Demir Konağı'na döndüklerinde herkes salonda toplanmıştı.
Kemal, Nermin, Leyla, Elif, Murat ve Mert onları bekliyordu.
Mira içeri girer girmez babasına yöneldi.
— Baba, seninle konuşmamız gerekiyor.
Kemal ayağa kalktı.
— Ne oldu?
Alp telefonu masaya bıraktı.
Kemal mesajı okuduğunda yüzü değişti.
— Bunu kim gönderdi?
— Bilmiyorum, dedi Alp. Ama bana gerçek babamın sen olduğunu söylüyor.
Kemal yavaşça koltuğa oturdu.
Leyla'nın gözleri doldu.
— Hayır… Bu mümkün değil.
Alp ona döndü.
— Sen bir şey biliyorsun.
Leyla başını iki yana salladı.
— Alp, ben…
— Anne, artık yeter! Bana gerçekleri anlat!
Leyla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Senin baban Murat Demir.
Murat başını kaldırdı.
— Leyla…
Alp öfkeyle konuştu:
— O zaman bu mesaj neden geldi?
Kemal araya girdi.
— Çünkü biri bizi birbirimize düşürmeye çalışıyor.
Alp ona döndü.
— Peki sen ne biliyorsun?
Kemal bir süre sessiz kaldı.
Sonra yavaşça konuştu:
— Benim bildiğim tek şey, senin doğduğun gece hastanede bir belge hazırlandığı. O belgeyi yıllardır arıyorum.
— Neden?
Kemal gözlerini Murat'a çevirdi.
— Çünkü o belgeyi imzalayan kişi Murat'tı.
Herkes Murat'a döndü.
03. MURAT'IN İTİRAFI
Murat ayağa kalktı.
— Evet. O belgeyi ben imzaladım.
Alp'in yüzü gerildi.
— Ne yazıyordu?
Murat gözlerini kapattı.
— Hastanedeki çocukların kimlikleriyle ilgili bir kayıt düzeltmesi.
— Yani bebekleri mi değiştirdin?
— Hayır! Ben o gece yalnızca hastaneden çıkarılan bir bebeğin kaydını düzelttim.
Leyla gözyaşları içinde konuştu:
— Murat, artık anlat.
Murat başını eğdi.
— Cavid, kendi çocuğunun Demir ailesinin mirasçısı olmasını istiyordu. Bunun için hastane kayıtlarını değiştirmeye çalıştı. Ben bunu öğrendiğimde onu durdurmak istedim.
Mert öne çıktı.
— Ama beni durdurmadın. Beni yıllarca başka bir ailede büyüttünüz.
Murat ona baktı.
— Seni korumaya çalıştım.
Mert acı bir şekilde güldü.
— Herkesin ağzında aynı cümle var. Koruduk, sakladık, sustuk… Peki ya benim hayatım?
Murat cevap veremedi.
Alp yeniden konuştu:
— Benim babam kim?
Murat ona yaklaştı.
— Benim oğlumsun.
Alp geri çekildi.
— Bunu kanıtla.
Murat'ın gözleri doldu.
— Seni ilk kucağıma aldığım günü hatırlıyorum. İlk adımlarını, ilk kelimeni… Bunları bir belge silemez.
Alp bir süre ona baktı.
Sonra arkasını döndü.
— Ben artık hiçbir şeye inanmıyorum.
04. LEYLA'NIN SAKLADIĞI GERÇEK
Leyla, Alp'in peşinden gitmek istedi ama Nermin onu durdurdu.
— Artık ona her şeyi anlatmalısın.
Leyla gözlerini kapattı.
— Korkuyorum.
Nermin'in sesi sertleşti.
— Hepimiz korktuk. Ama çocuklarımızın hayatını bu korkularla mahvettik.
Kemal de ayağa kalktı.
— Leyla, benim de bilmem gereken şeyler var.
Leyla başını salladı.
— Yirmi üç yıl önce hastanede üç çocuk vardı. Mira, Alp ve Deniz.
Mira dikkatle dinliyordu.
— Bunu biliyoruz.
Leyla devam etti:
— Ama o gece hastanede bir de dördüncü dosya hazırlandı.
Alp kapının yanında durmuş, konuşmaları dinliyordu.
— Dördüncü çocuk mu vardı? diye sordu.
Leyla başını salladı.
— Hayır. Dördüncü dosya, aslında var olmayan bir çocuğa aitti.
Mira şaşırdı.
— Ne demek var olmayan?
— Cavid, mirasın paylaşımını değiştirmek için hayali bir doğum kaydı oluşturdu. Bu kayıtla kendisine ait olmayan bir çocuğu Demir ailesinin varisi gibi göstermek istiyordu.
Mert'in yüzü değişti.
— Yani benim kayıtlarım da sahte olabilir mi?
Leyla ona baktı.
— Senin doğumun gerçek. Ama adın ve soyadın değiştirildi.
Alp yeniden sordu:
— Peki benimle ilgili belge?
Leyla gözlerini ona çevirdi.
— Sen Murat'ın oğlusun, Alp. Kemal'in değil.
Alp derin bir nefes aldı.
Mira da rahatlamıştı ama Leyla'nın yüzündeki korku geçmemişti.
— Fakat bir şey daha var…
Kemal sordu:
— Ne?
Leyla'nın sesi titredi.
— Cavid'in hayali kayda yazdığı isim, bugün gerçekten yaşayan birine ait.
05. MİRA VE ALP
Mira odasına çıktığında Alp balkonda duruyordu.
Yanına sessizce yaklaştı.
— İyi misin?
Alp başını çevirmedi.
— Bilmiyorum.
Mira yanına geçti.
— Gerçeği öğrendik. Aramızda kan bağı yok.
Alp hafifçe başını salladı.
— Evet.
— Ama hâlâ üzgünsün.
Alp ona baktı.
— Babamın bana yıllarca yalan söylemiş olma ihtimali beni mahvediyor.
Mira elini onun koluna koydu.
— Belki de seni kaybetmekten korktuğu için sustu.
— Herkes bir şeyleri kaybetmekten korkuyor. Ama en sonunda birbirlerini kaybediyorlar.
Mira hafifçe gülümsedi.
— Bazen seninle aynı şeyi düşünüyorum.
Alp de gülümsedi.
— Bu kötü bir şey mi?
— Biraz.
Alp güldü.
Sonra yüzü ciddileşti.
— Mira, sana bir şey soracağım.
— Sor.
— Benden korkuyor musun?
Mira şaşırdı.
— Neden korkayım?
— Çünkü hayatıma girdiğinden beri başına gelmeyen şey kalmadı.
Mira ona döndü.
— Bunların hiçbiri senin suçun değil.
— Yine de…
Mira parmaklarını onun elinin üzerine koydu.
— Ben senin yanında kendimi güvende hissediyorum, Alp.
Alp gözlerini ondan ayırmadı.
— Bunu duymaya ihtiyacım vardı.
Mira gülümsedi.
— O zaman bir daha benden saklanma.
— Saklanmayacağım.
Bir süre birbirlerine baktılar.
Alp yavaşça Mira'nın saçlarını yüzünden çekti.
Tam o sırada kapı çaldı.
İkisi de birbirinden uzaklaştı.
Kapıda Mert vardı.
— Kusura bakmayın ama aşağı inmeniz gerekiyor.
Alp kaşlarını çattı.
— Ne oldu?
Mert'in yüzü ciddiydi.
— Annem bir şey bulmuş.
06. ELİF'İN BULDUĞU KUTU
Salonda Elif, eski bir kutunun yanında bekliyordu.
Kutunun üzerinde küçük bir yazı vardı:
“3 MAYIS 2003 — AÇILMAYACAK.”
Kemal kutuyu görünce şaşırdı.
— Bunu nereden buldun?
Elif cevap verdi:
— Cavid'in eski evinden. Yıllardır saklıyordum.
Mert kutuyu açtı.
İçinden birkaç belge, fotoğraf ve bir kaset çıktı.
Mira fotoğraflardan birini eline aldı.
Fotoğrafta Cavid, Murat, Leyla, Kemal ve Elif aynı hastanenin önünde duruyordu.
Ama arkalarında bir kişi daha vardı.
Genç bir adam.
Mira fotoğrafı Kemal'e uzattı.
— Baba, bu kim?
Kemal fotoğrafa baktığında yüzü bembeyaz oldu.
— Hayır…
Murat da fotoğrafı gördü.
— Bu adamın burada ne işi var?
Alp fotoğrafı aldı.
— Tanıyor musunuz?
Kemal'in sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
— Bu adamın yirmi üç yıl önce öldüğü söylenmişti.
Mira sordu:
— Kim bu?
Kemal cevap verdi:
— Adı Tarık Sancaktar.
Mert'in gözleri büyüdü.
— Sancaktar mı?
Elif başını salladı.
— Cavid'in ağabeyi.
Mert şaşkınlıkla baktı.
— Cavid'in ağabeyi mi vardı?
Murat derin bir nefes aldı.
— Vardı. Ama Cavid, onun yıllar önce öldüğünü söylemişti.
Kemal fotoğrafın arkasını çevirdi.
Orada tek bir cümle yazıyordu:
“Gerçek varis, yaşayan ölüdür.”
07. CAVİD'İN ASIL PLANI
Aynı saatlerde Cavid, lüks bir otel odasında oturuyordu.
Karşısında Rıza vardı.
Cavid masaya bir dosya bıraktı.
— Artık beklemeyeceğiz.
Rıza dosyayı açtı.
— Tarık'ın geri döndüğünü biliyorlar.
Cavid başını salladı.
— Bilmiyorlar. Sadece şüpheleniyorlar.
— Peki ya çocuk?
Cavid'in gözleri karardı.
— Çocuk artık büyüdü.
Rıza şaşırdı.
— Yani gerçekten hayatta mı?
Cavid ayağa kalktı.
— Evet.
— Peki neden şimdiye kadar ortaya çıkmadı?
Cavid pencereye yaklaştı.
— Çünkü onun ortaya çıkması, bütün Demir ailesinin sonu demek.
Rıza yutkundu.
— Peki Alp?
Cavid gülümsedi.
— Alp'in hiçbir şeyden haberi yok.
Telefonunu eline aldı ve bir numarayı aradı.
— Hazır mısın?
Karşı taraftan sakin bir erkek sesi geldi.
— Yıllardır hazırım.
Cavid gözlerini kapattı.
— O zaman eve dönme zamanı.
08. ALP'İN KARŞILAŞTIĞI ADAM
Gece saat 01.30.
Alp çalışma odasında yalnızdı.
Kapının altından bir zarf bırakıldı.
Alp ayağa kalkıp zarfı aldı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta küçük Alp, Murat'ın yanında duruyordu.
Arkasında ise daha önce hiç görmediği bir adam vardı.
Zarfın içinden bir not daha çıktı:
“Beni hatırlamıyorsun. Ama ben seni hiç unutmadım.”
Alp hemen Kerem'i aradı.
— Kerem, bu fotoğraftaki adamı bulmanı istiyorum.
— Kim?
— Tarık Sancaktar.
Kerem birkaç saniye sustu.
— Alp…
— Ne oldu?
— Bu isimle ilgili bir şey buldum.
— Söyle.
Kerem'in sesi titredi.
— Tarık Sancaktar yirmi üç yıl önce ölmemiş.
Alp'in kalbi hızlandı.
— Nerede?
Kerem cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
— İstanbul'da.
— Adresi gönder.
— Alp, yalnız gitme.
Alp telefonu kapattı.
Kapıya yöneldiği sırada arkasından bir ses duydu.
— Nereye gidiyorsun?
Mira kapıda duruyordu.
Alp ona baktı.
— Bir yere gitmem gerekiyor.
Mira kollarını göğsünde birleştirdi.
— Yine mi benden bir şey saklıyorsun?
Alp bir an sustu.
Sonra fotoğrafı ona uzattı.
— Bu adamı bulmam gerekiyor.
Mira fotoğrafı inceledi.
— Kim?
— Tarık Sancaktar.
Mira'nın yüzü değişti.
— Cavid'in ağabeyi mi?
Alp başını salladı.
— Yaşıyormuş.
Mira fotoğrafı masaya bıraktı.
— Ben de seninle geliyorum.
Alp itiraz edecek gibi oldu.
Mira hemen konuştu:
— Bana güveneceğine söz vermiştin.
Alp ona baktı.
Sonra anahtarlarını aldı.
— Peki. Ama yanımdan ayrılmayacaksın.
Mira gülümsedi.
— Emir vermeye başladın yine.
Alp hafifçe güldü.
— Sen de dinlememeye başladın yine.
09. KAPIDAKİ YABANCI
Gece İstanbul'un sokakları sessizdi.
Alp ve Mira, Kerem'in gönderdiği adrese geldiler.
Eski bir apartmanın önünde durdular.
Alp kapıyı çaldı.
İçeriden ayak sesleri duyuldu.
Kapı yavaşça açıldı.
Karşılarında ellili yaşlarında, saçlarına ak düşmüş bir adam duruyordu.
Alp'in gözleri adamın yüzünde gezindi.
Adam ona baktı.
Uzun bir sessizlikten sonra konuştu:
— Büyümüşsün, Alp.
Alp'in sesi sertti.
— Siz Tarık Sancaktar mısınız?
Adam hafifçe gülümsedi.
— Evet.
Mira bir adım öne çıktı.
— Cavid'in ağabeyi…
Tarık'ın bakışları Mira'ya çevrildi.
Gülümsemesi bir anda kayboldu.
— Sen…
Mira şaşırdı.
— Beni tanıyor musunuz?
Tarık birkaç saniye ona baktı.
Sonra kapıyı tamamen açtı.
— İçeri girin. Çünkü sizin ikinizin de bilmesi gereken bir şey var.
Alp içeri girdi.
Tarık kapıyı kapattı.
— Cavid yıllardır sizi birbirinize düşürmeye çalışıyor. Ama onun asıl amacı ne Demir Holding ne de miras.
Alp kaşlarını çattı.
— Peki ne?
Tarık masanın üzerindeki eski bir dosyayı aldı.
— Cavid, yirmi üç yıl önce doğan çocuklardan birini bulmaya çalışıyor.
Mira sordu:
— Hangisini?
Tarık gözlerini Alp'e çevirdi.
— Seni, Alp.
Alp'in yüzü gerildi.
— Ben zaten buradayım.
Tarık başını iki yana salladı.
— Hayır. Senin kim olduğunu bilmiyorsun.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Ne demek istiyorsunuz?
Tarık dosyayı açtı.
İçinden dört ayrı doğum belgesi çıktı.
Üzerlerinde dört isim yazıyordu:
Mira Karahan
Alp Arslan
Deniz Sancaktar
Aylin Sancaktar
Alp'in kaşları çatıldı.
— Aylin kim?
Tarık'ın gözleri doldu.
— Benim kızım.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Ama siz onun öldüğünü sanıyordunuz…
Tarık başını salladı.
— Bana öyle söylediler.
Alp dosyadaki son belgeyi aldı.
Belgede doğum tarihi 3 Mayıs 2003 yazıyordu.
Ama bu kez baba adı farklıydı.
Baba: Murat Demir.
Anne: Leyla Arslan.
Alp başını kaldırdı.
— Bu zaten benim kaydım.
Tarık yavaşça konuştu:
— Hayır, Alp. Bu kayıt senin değil.
Alp'in nefesi kesildi.
Tarık son cümlesini söyledi:
— Bu belge, senin hiç tanımadığın ikiz kardeşine ait.
13. BÖLÜM SONU.
Bölüm etkileşimi
