Bölümler 18Şu an: 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
01. DÖRDÜNCÜ ÇOCUK
Alp, elindeki doğum belgesine bakıyordu.
Gözleri satırlarda dolaşıyor, okuduklarına inanmakta güçlük çekiyordu.
— Bu imkânsız…
Tarık karşısında sessizce duruyordu.
— Keşke öyle olsaydı, evlat.
Alp başını kaldırdı.
— Benim bir ikizim mi var?
— Evet.
Mira şaşkınlıkla Tarık'a baktı.
— Peki neden yıllardır bundan kimsenin haberi yok?
Tarık derin bir nefes aldı.
— Çünkü o gece hastanede yalnızca bir bebeğin kaydı değiştirilmedi. Bir çocuk da ailesinden koparıldı.
Alp'in sesi sertleşti.
— Nerede o?
— Bilmiyorum.
— Nasıl bilmiyorsunuz? Kendi oğlunuzdan bahsediyorsunuz!
Tarık gözlerini kaçırdı.
— Onu benden aldıklarında henüz bir günlük bile değildi. Bana öldüğünü söylediler. Cenazesini bile göstermediler.
Mira yavaşça sordu:
— Peki bu belgeyi nereden buldunuz?
Tarık masadaki dosyayı açtı.
— Yıllar sonra eski hastane arşivlerine ulaşabildim. Dördüncü bir doğum kaydı vardı. Ancak dosyadaki anne ve baba bilgileri değiştirilmişti.
Alp belgeyi yeniden inceledi.
— Burada annem Leyla, babam Murat yazıyor.
— Çünkü Cavid böyle olmasını istedi.
— Neden?
Tarık'ın yüzü karardı.
— Çünkü o çocuk, Cavid'in bütün planlarını bozabilecek tek kişiydi.
Mira'nın aklına bir şey geldi.
— Cavid neden Alp'in ikizini saklamak istesin?
Tarık cevap vermeden önce uzun süre sustu.
— Çünkü o çocuk, Demir ailesinin değil, Sancaktar ailesinin gerçek varisiydi.
Alp acı acı güldü.
— Demek ki benim hayatım da bir başkasının planından ibaretmiş.
Mira elini onun eline uzattı.
Alp bu kez elini çekmedi.
02. LEYLA'NIN GÖZYAŞLARI
Sabah olduğunda Alp ve Mira konağa döndüler.
Salonda herkes onları bekliyordu.
Murat ayağa kalktı.
— Nerede kaldınız?
Alp elindeki dosyayı masaya bıraktı.
— Tarık Sancaktar'ı bulduk.
Leyla'nın elindeki fincan yere düştü.
Porselen parçaları mermer zemine dağıldı.
— Ne dedin?
Alp ona döndü.
— Tarık yaşıyor. Üstelik benim bir ikizim olduğunu söylüyor.
Leyla'nın yüzü bembeyaz kesildi.
Nermin şaşkınlıkla ona baktı.
— Leyla?
Leyla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben o çocuğun öldüğünü sanıyordum…
Murat sertçe konuştu:
— Leyla, sakin ol.
Alp bir anda babasına döndü.
— Sen biliyor muydun?
Murat sustu.
Alp bir adım yaklaştı.
— Baba, sana soruyorum. Benim bir ikizim olduğunu biliyor muydun?
Murat gözlerini kapattı.
— Evet.
Salonda derin bir sessizlik oluştu.
Alp'in yüzündeki ifade değişti.
— Yıllardır mı?
— Alp, dinle…
— YILLARDIR MI BİLİYORDUN?
Murat başını eğdi.
— Sana söylemek istedim.
— Ama söylemedin.
— Seni korumaya çalıştım.
Alp öfkeyle güldü.
— Artık bu cümleyi duymak istemiyorum!
Mira araya girmek istedi ama Alp elini kaldırarak onu durdurdu.
— Bu kez kimse benim yerime karar vermeyecek.
Arkasını dönüp salondan çıktı.
Leyla ağlamaya başladı.
— Ben onu kaybetmek istemedim…
Murat gözlerini ona çevirdi.
— Leyla, artık susmanın zamanı değil.
03. MİRA'NIN BULDUĞU MEKTUP
Mira, Leyla'nın yanına oturdu.
— Leyla Hanım, lütfen bana anlatın. O gece ne oldu?
Leyla gözyaşlarını sildi.
— İki bebeğim vardı. Birini kucağıma aldım. Diğerini ise bana göstermediler.
— Neden?
— Cavid hastaneye geldi. Tarık'ın bebeğini kendi planları için kullanmak istiyordu. Murat buna karşı çıktı. Sonra hastanede yangın alarmı çaldı. Herkes dışarı çıkarıldı. O kargaşada çocukların kayıtları değiştirildi.
Mira dikkatle dinliyordu.
— Peki benimle ilgili gerçekler?
Leyla onun elini tuttu.
— Sen benim kızımsın, Mira. Bunu hiçbir belge değiştiremez.
Mira'nın gözleri doldu.
— Benim annem Nermin.
Leyla başını salladı.
— Biliyorum. Seni büyüten, sana annelik eden kadın o. Ben senden bunu asla almak istemem.
Mira onun elini sıktı.
— Sadece artık yalan duymak istemiyorum.
Leyla başını eğdi.
— Haklısın.
Tam o sırada Nermin elinde sararmış bir zarfla salona girdi.
— Belki de artık bunu görmenin zamanı gelmiştir.
Mira zarfa baktı.
— Bu ne?
Nermin cevap verdi:
— Kemal'in bana yıllar önce bıraktığı mektup.
Mira zarfı açtı.
İçindeki yazı titrek bir el yazısıyla yazılmıştı:
“Nermin, eğer bir gün çocuklar bu gerçeği öğrenirse onlara şunu söyle: O gece kaybolan çocuk ölmedi. Onu alan kişi, hepimizin güvendiği biriydi. Ama asıl tehlike, onu geri getirmek isteyen kişide.”
Mira'nın parmakları titredi.
— Baba bunu ne zaman yazmış?
Nermin gözlerini kaçırdı.
— Yıllar önce.
Mira fısıldadı:
— Peki neden şimdiye kadar sakladın?
Nermin'in cevabı kısa oldu:
— Çünkü o mektupta bir isim daha vardı.
— Kim?
Nermin derin bir nefes aldı.
— Sevim.
04. SEVİM HANIM'IN SIRRI
Mira hemen ayağa kalktı.
— Sevim Hanım mı?
Nermin başını salladı.
— Kemal, mektupta onun o gece hastanede olduğunu yazmış.
Mira koridora çıktı.
— Sevim Hanım!
Bir süre sonra Sevim Hanım mutfaktan geldi.
— Buyurun kızım?
Mira elindeki mektubu gösterdi.
— Siz 3 Mayıs 2003 gecesi hastanede miydiniz?
Sevim Hanım'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
— Bu soruyu kim sordu sana?
— Babamın mektubunda adınız yazıyor.
Sevim Hanım sandalyesine tutundu.
— Ben…
— Lütfen bana yalan söylemeyin.
Kadın gözlerini kapattı.
— Evet. O gece hastanedeydim.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Ne gördünüz?
Sevim Hanım'ın gözleri doldu.
— Bir bebeğin hastaneden çıkarıldığını gördüm. Ama onu kimin götürdüğünü yıllarca söyleyemedim.
— Kim götürdü?
Sevim Hanım dudaklarını araladı.
— Cavid Bey değildi.
— Kimdi?
Kadın başını kaldırdı.
— Murat Bey.
Mira donup kaldı.
— Ne?
— Murat Bey bebeği kucağına aldı ve hastaneden çıktı. Ama yanında başka biri daha vardı.
Mira'nın sesi titredi.
— Kim?
Sevim Hanım cevap vermeden önce koridorun sonuna baktı.
— Leyla Hanım'ın kız kardeşi…
Mira şaşkınlıkla sordu:
— Aylin mi?
Sevim Hanım başını salladı.
— Evet. Aylin Hanım.
05. ALP'İN İÇİNDEKİ BOŞLUK
Alp, konağın arka bahçesinde tek başına oturuyordu.
Mira yanına geldi.
— Seni her yerde aradım.
Alp gözlerini kaldırdı.
— Biraz yalnız kalmak istedim.
Mira yanına oturdu.
— Sevim Hanım'la konuştum.
Alp ona döndü.
— Ne söyledi?
— O gece hastanede Murat'ı görmüş. Yanında Aylin varmış.
Alp'in kaşları çatıldı.
— Aylin mi?
— Evet. Ama anlatacakları bitmedi.
Alp başını ellerinin arasına aldı.
— Mira, ya benim ikizim gerçekten yaşıyorsa?
Mira yumuşak bir sesle cevap verdi:
— O zaman onu bulacağız.
— Ya beni hiç tanımak istemezse?
Mira hafifçe gülümsedi.
— Seni tanıdıktan sonra istememesi biraz zor.
Alp istemeden gülümsedi.
— Çok emin konuşuyorsun.
— Çünkü seni tanıyorum.
Alp ona döndü.
— Bazen bu kadar kolay konuşabilmene şaşırıyorum.
— Çünkü senin aksine ben her şeyi içime atmıyorum.
Alp elini uzatıp Mira'nın elini tuttu.
— İyi ki varsın.
Mira başını onun omzuna yasladı.
— İyi ki sen de varsın.
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Alp usulca konuştu:
— Mira?
— Efendim?
— Ne olursa olsun, senden vazgeçmeyeceğim.
Mira başını kaldırdı.
— Bunu neden şimdi söyledin?
Alp gözlerinin içine baktı.
— Çünkü herkesin bizi ayırmaya çalıştığı bir dünyada, ilk kez bir şeyden emin olmak istiyorum.
Mira gülümsedi.
— Ben de senden vazgeçmeyeceğim.
06. AYLİN'İN TELEFONU
Akşam saatlerinde Kerem, Alp'i aradı.
— Alp, önemli bir şey buldum.
— Söyle.
— Aylin'in yıllardır kullandığı bir telefon numarası var. Ama numara son üç gündür aktif.
Alp ayağa kalktı.
— Nerede?
— İstanbul'da. Bir otel kaydı buldum.
— Adresi gönder.
Kerem bir süre sustu.
— Bir şey daha var.
— Ne?
— Otele giriş yapan kişi Aylin değil.
Alp'in yüzü gerildi.
— Kim?
Kerem yavaşça cevap verdi:
— Aylin'in kızı.
Alp şaşırdı.
— Aylin'in kızı mı var?
— Evet. Adı Eylül Sancaktar.
Alp telefonu kapatıp Mira'nın yanına gitti.
— Hazırlanıyoruz.
Mira kaşlarını kaldırdı.
— Nereye?
— Aylin'in kızını bulmaya.
07. EYLÜL
Gece yarısına doğru otele vardılar.
Resepsiyondaki görevliye Eylül Sancaktar'ın adını sordular.
Görevli önce tereddüt etti, ardından odasını söyledi.
Alp ve Mira asansöre yöneldi.
Kapının önüne geldiklerinde Alp bir kez çaldı.
Cevap gelmedi.
Bir kez daha çaldı.
İçeriden hafif bir ses duyuldu.
— Kim o?
Alp cevap verdi:
— Alp Arslan.
Kapının arkasında sessizlik oldu.
Sonra kilit çevrildi.
Kapı yavaşça açıldı.
Karşılarında yirmili yaşlarında bir kadın duruyordu. Koyu renk saçları omuzlarına dökülüyordu. Gözleri Alp'inkilere şaşırtıcı derecede benziyordu.
Kadın Alp'i görünce geri çekildi.
— Sen…
Alp dikkatle yüzüne baktı.
— Eylül Sancaktar?
Kadın gözlerini doldurdu.
— Annem seni anlatmıştı.
Mira şaşkınlıkla sordu:
— Annen nerede?
Eylül başını eğdi.
— Bilmiyorum. Üç gündür ondan haber alamıyorum.
Alp bir adım yaklaştı.
— Beni neden bekliyordun?
Eylül gözlerini kaldırdı.
— Çünkü annem bana bir şey bıraktı.
Odaya geçtiler.
Eylül çekmeceden küçük bir kutu çıkardı.
Kutunun içinde bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta iki bebek yan yana yatıyordu.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Alp ve kardeşi. 3 Mayıs 2003.”
Alp fotoğrafı eline aldı.
Uzun süre baktı.
Eylül gözlerini ondan ayırmadan konuştu:
— Annem, yıllardır seni aradığını söyledi. Ama sana ulaşırsa ikinizin de hayatının tehlikeye gireceğini düşünüyordu.
Alp'in sesi kısıldı.
— İkizim nerede?
Eylül gözyaşlarını sildi.
— Onu ben tanıyorum.
Mira heyecanla öne eğildi.
— Kim?
Eylül cevap vermek üzereyken odanın kapısı sertçe çalındı.
Üçü birden kapıya döndü.
Alp, Mira'yı arkasına aldı.
— Kim o?
Dışarıdan bir erkek sesi duyuldu:
— Eylül, kapıyı aç. Benim.
Eylül'ün yüzü bembeyaz oldu.
— Hayır…
Alp ona döndü.
— Kim bu?
Eylül fısıldadı:
— Cavid Sancaktar.
Alp kapıya yaklaştı.
Ama Eylül bir anda konuştu:
— Sakın açma! Çünkü Cavid, Alp'in ikizini yıllardır kendi oğlu gibi büyütüyor!
Alp olduğu yerde kaldı.
Kapının arkasındaki ses yeniden duyuldu.
— Eylül! Yanındaki adama söyle, kardeşini aramaktan vazgeçsin.
Alp'in yumrukları sıkıldı.
— Kardeşim nerede?
Cavid kapının arkasından güldü.
— Aynaya bak, Alp.
08. SON GERÇEK
Otel odasında sessizlik hâkimdi.
Alp'in gözleri kapıya kilitlenmişti.
— Ne demek aynaya bak?
Eylül ağlayarak konuştu:
— Cavid'in sana yıllardır anlattığı her şey yalan. İkizin aslında…
Tam o sırada odanın ışıkları söndü.
Mira çığlık attı.
— Alp!
Alp hemen onun elini tuttu.
— Yanımdayım. Korkma.
Kapının açılma sesi duyuldu.
Bir adam karanlığın içinden içeri girdi.
Alp, Mira'yı arkasına aldı.
Adamın elindeki telefonun ışığı yüzüne vurdu.
Alp dondu.
Karşısındaki adamın yüzü kendi yüzüne benziyordu.
Aynı gözler.
Aynı kaşlar.
Aynı çene çizgisi.
Adam birkaç saniye Alp'e baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Merhaba, kardeşim.
Alp'in dudakları aralandı.
— Sen…
Adam elini uzattı.
— Ben Aras.
Mira şaşkınlıkla ikisine baktı.
Aras'ın gülümsemesi kayboldu.
— Ama beni aramanı istemiyorum, Alp.
Alp kaşlarını çattı.
— Neden?
Aras gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Çünkü senin hayatındaki tek tehlike Cavid değil.
Mira'nın kalbi hızlandı.
Aras son cümlesini söyledi:
— Seni asıl yok etmek isteyen kişi, şu anda kendi evinde seninle birlikte yaşıyor.
14. BÖLÜM SONU.
Bölüm etkileşimi
