Bölümler 18Şu an: 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
01. GECE YARISI GELEN TEHDİT
Demir Konağı'nda herkes uyumuştu.
Herkes dışında Alp.
Çalışma odasının ışığı hâlâ yanıyordu. Alp, masanın üzerindeki fotoğrafa bakıyordu.
Fotoğrafta Mira'yla bahçede oturuyorlardı.
Birisi onları uzaktan çekmişti.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
“Onu sevdiğin kadar kolay kaybedebilirsin.”
Alp fotoğrafı buruşturup masaya bıraktı.
Telefonunu eline aldı ve Kerem'i aradı.
— Uyanık mısın?
— Saatin kaç olduğunun farkında mısın?
— Yardımına ihtiyacım var.
Kerem'in sesi bir anda ciddileşti.
— Ne oldu?
— Cavid'in peşine düşmeni istiyorum. Yanında kim var, kimlerle görüşüyor, hepsini öğren.
— Yine ne karıştırıyor?
— Bu kez mesele yalnızca Cavid değil.
— Kim var başka?
Alp birkaç saniye sustu.
— Mira'yı izleyen biri var.
Kerem derin bir nefes aldı.
— Tamam. Sabah ilk iş başlıyorum.
Alp telefonu kapattı.
Tam o sırada kapı açıldı.
Mira içeri girdi.
— Uyuyamadın mı?
Alp hemen fotoğrafı çekmeceye koydu.
— Biraz işim vardı.
Mira masaya yaklaştı.
— Benden bir şey mi saklıyorsun?
— Hayır.
— Alp, gözlerime bak.
Alp başını kaldırdı.
Mira onun gözlerinde bir şeylerin değiştiğini fark etmişti.
— Ne oldu?
Alp ayağa kalktı.
— Hiçbir şey olmadı, Mira. Odana git ve uyu.
Mira kaşlarını çattı.
— Bana emir verme.
Alp'in yüzü sertleşti.
— Bu gece tartışmak istemiyorum.
Mira kapıya yöneldi.
Ama çıkmadan önce arkasını döndü.
— Bir gün bana güvenmeyi öğrenirsin umarım.
Kapı kapandı.
Alp gözlerini kapattı.
Kendi kendine fısıldadı:
— Keşke güvenmek bu kadar kolay olsaydı…
02. SABAHIN İLK KAVGASI
Sabah kahvaltı masasında herkes yerini almıştı.
Mira sessizdi. Alp ise telefonuyla ilgileniyordu.
Nermin kızına baktı.
— Kızım, iyi misin?
— İyiyim anne.
Alp başını kaldırdı.
— Dün gece biraz geç yattı.
Mira ona döndü.
— Sen benim uyku saatlerimi takip etmeye mi başladın?
Mert kahkaha attı.
— Daha kahvaltı bitmeden başladık yine.
Alp ona sertçe baktı.
— Sen kahvaltını yap.
Mert gülümseyerek ekmeğine uzandı.
Elif, Mira'ya dönerek konuştu:
— Bugün birlikte biraz alışverişe çıkalım mı? Seni daha yakından tanımak istiyorum.
Mira gülümsedi.
— Çok isterim.
Kemal de kızına baktı.
— Ben de sizinle gelmek istiyorum.
Mira güldü.
— Baba, sen alışverişte sıkılırsın.
— Kızımla olacağım. Sıkılmam.
Murat sessizce kahvesini içiyordu.
Alp sonunda telefonunu masaya bıraktı.
— Mira, bugün dışarı çıkmayacaksın.
Mira'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Pardon?
— Duydun.
— Sen kimsin de bana dışarı çıkmayacaksın diyorsun?
— Mira, lütfen.
— Hayır, Alp. Ben senin çalışanlarından biri değilim.
Kemal araya girdi.
— Alp, kızımla böyle konuşamazsın.
Alp ona döndü.
— Kemal Bey, onun güvenliği için söylüyorum.
Mira sandalyesini geriye itti.
— Benim güvenliğimden önce bana saygı göstermeyi öğren!
Ve masadan kalktı.
Alp arkasından baktı ama peşinden gitmedi.
03. KEREM'İN BULDUĞU FOTOĞRAF
Öğle saatlerinde Kerem konağa geldi.
Alp onu çalışma odasında karşıladı.
Kerem elindeki dosyayı masaya bıraktı.
— İstediğin araştırmayı yaptım.
Alp dosyayı açtı.
İçinden birkaç fotoğraf çıktı.
Cavid, son üç gündür aynı adamla buluşuyordu.
Alp fotoğraflardan birine dikkatle baktı.
— Bu adam kim?
— Henüz kesin olarak bilmiyorum. Ama eski Demir Holding çalışanlarından biri.
— Adı?
— Rıza Aksoy.
Alp dosyayı inceledi.
— Başka?
Kerem bir belge daha uzattı.
— Rıza'nın son yirmi yılda kullandığı kimlikler farklı. Bir de şu var.
Alp belgeyi aldı.
Üzerinde eski bir hastane kaydı vardı.
— Bu ne?
— 2003 yılında hastanede çalışan bir güvenlik görevlisinin ifadesi. Adam yıllar önce ortadan kaybolmuş.
Alp'in yüzü ciddileşti.
— Cavid bu adamı neden arıyor?
Kerem başını salladı.
— Bilmiyorum. Ama bir şey daha var.
— Söyle.
— Rıza'nın telefon kayıtlarında senin adın geçiyor.
Alp'in kaşları çatıldı.
— Benim mi?
— Evet. Üç kez seni aramış.
Alp telefonu eline aldı.
Tam o sırada bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Kardeşin Deniz'in gerçek annesini öğrenmek istiyorsan, bu akşam eski fabrikaya gel.”
Alp telefonu Kerem'e gösterdi.
Kerem başını kaldırdı.
— Tek başına gitmeyeceksin.
Alp cevap vermedi.
04. MİRA'NIN KALBİNDEKİ KIRGINLIK
Mira bahçede oturmuş, annesiyle konuşuyordu.
Nermin kızının elini tuttu.
— Alp'le aranızda bir şey mi oldu?
Mira gözlerini kaçırdı.
— Sürekli benden bir şey saklıyor.
Nermin hafifçe gülümsedi.
— Bazen insanlar sevdiklerini korumak için susarlar.
Mira annesine baktı.
— Peki ya susarak daha çok kırıyorlarsa?
Nermin cevap vermeden önce kızının saçını okşadı.
— O zaman konuşmaları gerekir.
Mira derin bir nefes aldı.
— Anne, sence Alp bana gerçekten değer veriyor mu?
Nermin kızının gözlerinin içine baktı.
— Bunu sana onun davranışları gösterecek.
Tam o sırada Alp bahçeye çıktı.
— Mira, seninle konuşabilir miyim?
Mira annesine baktı.
Nermin ayağa kalktı.
— Ben sizi yalnız bırakayım.
Alp yanına oturdu.
— Sabahki tavrım için özür dilerim.
Mira kollarını göğsünde birleştirdi.
— Devam et.
Alp hafifçe gülümsedi.
— Başka bir şey yok.
— O zaman özrün kabul edilmedi.
Alp başını yana eğdi.
— Ne yapmam gerekiyor?
Mira ona döndü.
— Bana güveneceksin. Ne olursa olsun.
Alp'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Bazen gerçekleri bilmen seni tehlikeye atabilir.
— Ben zaten bu tehlikenin içindeyim, Alp.
Alp bir süre ona baktı.
— Haklısın.
Mira şaşırdı.
— Bunu senden duymak güzelmiş.
Alp gülümsedi.
— Alışma.
Mira istemsizce güldü.
İkisi de birkaç saniyeliğine bütün sorunları unutmuştu.
Ama Alp'in cebindeki telefon yeniden titredi.
05. ESKİ FABRİKA
Gece saat 22.40.
Alp, Kerem'e haber vermeden eski fabrikaya gitti.
Fabrikanın kapısı aralıktı.
İçeride tek bir lamba yanıyordu.
— Geldim! diye seslendi Alp.
Karanlığın içinden Rıza Aksoy çıktı.
— Alp Arslan…
— Deniz'in annesi hakkında ne biliyorsun?
Rıza gülümsedi.
— Hâlâ kardeşini korumaya çalışıyorsun.
— Soruma cevap ver.
Rıza masaya bir zarf bıraktı.
— Deniz'in annesi Elif Karahan. Ama bilmediğin bir şey var.
Alp zarfı açtı.
İçinde eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta Elif'in yanında genç bir kadın duruyordu.
Alp fotoğrafı dikkatle inceledi.
— Bu kim?
Rıza cevap verdi:
— Leyla Arslan'ın kız kardeşi.
Alp'in yüzü gerildi.
— Leyla'nın kız kardeşi mi vardı?
— Vardı. Ve 2003 yılında hastanede çalışıyordu.
Alp'in aklına bir anda annesinin anlattıkları geldi.
— Adı ne?
Rıza gülümsedi.
— Aylin.
— Şimdi nerede?
— Bunu öğrenmek istiyorsan Cavid'in kasasına ulaşman gerekiyor.
Alp zarfı kapattı.
— Beni buraya bunun için mi çağırdın?
Rıza başını salladı.
— Hayır. Sana başka bir şey göstereceğim.
Fabrikanın arka kapısı açıldı.
İki adam içeri girdi.
Aralarında bir kadın vardı.
Alp'in gözleri büyüdü.
— Leyla?
Kadın başını kaldırdı.
Ama bu Leyla değildi.
Alp'in yıllardır tanıdığı bir yüz değildi.
Kadın korkuyla ona baktı.
— Alp… Yardım et.
Rıza gülümsedi.
— Artık annenin gerçek yüzünü öğrenme zamanı.
06. MİRA'NIN KAYBOLUŞU
Aynı saatlerde Demir Konağı'nda Mira odasında telefonuyla uğraşıyordu.
Alp'e mesaj attı:
Mira: Neredesin?
Cevap gelmedi.
Bir süre sonra tekrar yazdı.
Mira: Alp?
Yine cevap yoktu.
Tam telefonu bırakacakken bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Alp'in nerede olduğunu öğrenmek istiyorsan bahçeye çık.”
Mira kaşlarını çattı.
Pencereden bahçeye baktı.
Kapının önünde siyah bir araba duruyordu.
Mira aşağı indi.
Bahçeye çıktığında kimseyi göremedi.
Arabanın ön camına küçük bir zarf bırakılmıştı.
Zarfı açtı.
İçinden Alp'in fotoğrafı çıktı.
Arkasında şu yazıyordu:
“Onu bir daha görmek istiyorsan tek başına gel.”
Mira hemen Alp'i aradı.
Telefon kapalıydı.
Nermin merdivenlerden indi.
— Mira? Nereye gidiyorsun?
— Alp'i bulmam gerekiyor.
— Kızım, bu saatte nereye?
Mira cevap vermeden kapıya yöneldi.
Nermin onun kolunu tuttu.
— Mira, dur!
Mira annesine döndü.
— Anne, Alp tehlikede!
Nermin'in yüzü değişti.
— Kim söyledi?
Mira fotoğrafı gösterdi.
Nermin'in gözleri doldu.
— Hayır…
— Ne oldu anne?
Nermin fısıldadı:
— Bu Cavid'in oyunu.
07. KARANLIKTAKİ YÜZ
Alp, fabrikadaki kadına yaklaşmaya çalıştı.
— Sen kimsin?
Kadın ağlayarak başını kaldırdı.
— Ben Aylin.
Alp'in yüzü değişti.
— Leyla'nın kız kardeşi misin?
Kadın başını salladı.
— Evet.
Rıza araya girdi.
— 2003 yılında hastanede çalışan kişi oydu. Bebeklerin kayıtlarını değiştiren de.
Alp kadına döndü.
— Neden?
Aylin gözyaşlarını sildi.
— Çünkü Cavid beni tehdit etti.
— Hangi kayıtları değiştirdin?
Aylin cevap veremedi.
Rıza silahını masaya bıraktı.
— Ona doğru soruyu sor, Alp.
Alp öfkeyle baktı.
— Ne istiyorsun?
Rıza yavaşça konuştu:
— Mira'nın doğum gecesinde hastaneden çıkarılan üçüncü belgeyi.
Alp'in kalbi hızlandı.
— O belge nerede?
Aylin başını kaldırdı.
— Leyla'da.
Alp'in telefonu çaldı.
Ekranda Mira'nın adı vardı.
Hemen açtı.
— Mira?
Karşıdan Mira'nın ağlayan sesi geldi.
— Alp, neredesin?
— Mira, beni dinle. Sakın evden çıkma.
— Seni bulmam gerekiyor!
— Mira, söz ver. Dışarı çıkma.
Telefonun diğer ucunda bir erkek sesi duyuldu.
— Ne kadar güzel bir konuşma…
Alp'in yüzü bembeyaz oldu.
— Mira! Yanında kim var?
Cavid'in kahkahası duyuldu.
— Merak etme, Alp. Kızın benimle.
Alp bağırdı:
— Ona dokunursan seni öldürürüm!
Cavid sakin bir sesle cevap verdi:
— O zaman buraya gel.
Telefon kapandı.
Alp bir anda kapıya yöneldi.
Rıza önüne geçti.
— Acele etme. Önce beni dinle.
Alp onu itti.
— Çekil önümden!
Rıza son kez konuştu:
— Cavid'in istediği şey tam olarak bu. Seni öfkenle hareket ettirmek.
Alp durdu.
Bir an düşündü.
Sonra Kerem'i aradı.
— Kerem, Mira'yı bul. Hemen!
08. BİR ADIM DAHA YAKIN
Mira, terk edilmiş bir depoda sandalyeye oturtulmuştu.
Karşısında Cavid vardı.
— Babanı yeni buldun. Mutlu olman gerekmez mi?
Mira ona öfkeyle baktı.
— Alp nerede?
— Yolda.
— Ona dokunmayacaksın.
Cavid güldü.
— Hâlâ onu mu düşünüyorsun?
Mira cevap vermedi.
Cavid masaya bir dosya bıraktı.
— Sana bir teklifim var.
— Senden hiçbir şey istemiyorum.
— Alp'ten uzak duracaksın.
Mira'nın yüzü değişti.
— Ne?
— Bu evden gideceksin. Kemal'i de alıp hayatımdan çıkacaksın.
Mira acı acı güldü.
— Bütün bunları bir adamdan uzak durmam için mi yaptın?
Cavid ona yaklaştı.
— O adam senin hayatını mahvedecek.
Mira başını kaldırdı.
— Belki de senin kurduğun yalanlardan daha az mahveder.
Cavid'in yüzü sertleşti.
— Çok cesursun.
— Senden korkmuyorum.
Tam o sırada deponun dışından bir ses geldi.
Bir kapı sertçe açıldı.
Cavid arkasını döndü.
Alp içeri girmişti.
— Mira!
Mira ayağa kalkmaya çalıştı.
— Alp!
Cavid silahını kaldırdı.
— Olduğun yerde kal!
Alp durdu.
— Onu bırak.
Cavid gülümsedi.
— Önce anlaşmamızı yapacağız.
Alp'in gözleri Mira'daydı.
— Mira'ya dokunma.
Cavid silahı Alp'e doğrulttu.
— O zaman bana istediğim şeyi ver.
Alp kaşlarını çattı.
— Ne istiyorsun?
Cavid masadaki dosyayı gösterdi.
— Demir Holding'in bütün hisselerini.
Mira şaşkınlıkla Alp'e baktı.
— Hayır! Sakın!
Cavid gülümsedi.
— Karar senin, Alp. Şirket mi, Mira mı?
Alp hiç tereddüt etmeden cevap verdi:
— Mira.
Cavid'in gülümsemesi kayboldu.
— Ne?
Alp bir adım attı.
— Duydun. Her şeyi alabilirsin. Ama onu bırak.
Mira'nın gözleri doldu.
— Alp, yapma…
Cavid silahını biraz daha kaldırdı.
— Demek gerçekten seviyorsun.
Alp cevap vermedi.
Cavid başını salladı.
— O zaman bu gece sana çok acı bir şey öğreteceğim.
09. SON DARBE
Tam Cavid tetiğe uzanırken depoda bir silah sesi yankılandı.
Herkes dondu.
Cavid'in elindeki silah yere düştü.
Alp hemen Mira'ya koştu.
— İyi misin?
Mira başını salladı.
— İyiyim…
Alp onu kendine çekti.
— Seni kaybettim sandım.
Mira gözyaşları içinde ona sarıldı.
— Bir daha böyle kaybolma.
Alp onun saçlarına dokundu.
— Söz.
Ardından ikisi de yerdeki Cavid'e döndü.
Ama silahı ateşleyen kişi Cavid'i değil, tavandaki lambayı vurmuştu.
Karanlığın içinden bir adam çıktı.
Kerem silahını elinde tutuyordu.
— Geç kaldım mı?
Alp derin bir nefes verdi.
— Tam zamanında.
Cavid ayağa kalktı ve gülmeye başladı.
— Hepiniz kendinizi kazandınız sanıyorsunuz.
Alp ona yaklaştı.
— Bu gece bitti, Cavid.
Cavid gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Daha yeni başlıyor.
Güvenlik görevlileri içeri girdi ve Cavid'i dışarı çıkardı.
Mira, Alp'in elini tuttu.
— Eve gidelim.
Alp başını salladı.
Ama tam çıkacakları sırada yerdeki dosyayı fark etti.
Dosyanın içinden bir fotoğraf kaymıştı.
Alp fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta genç bir Leyla, kucağında bir bebekle duruyordu.
Yanında ise Murat vardı.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Alp Arslan'ın gerçek babası.”
Alp'in elleri titredi.
Mira fotoğrafı gördü.
— Alp…
Alp yavaşça başını kaldırdı.
— Babam…
Fotoğrafa yeniden baktı.
— Murat benim babam değil mi?
Tam o sırada telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Hayır, Alp. Senin gerçek baban Kemal Karahan.”
Alp'in yüzü bembeyaz oldu.
Mira'nın elini bıraktı.
İkisi de birbirine bakakaldı.
12. BÖLÜM SONU.
Bölüm etkileşimi
