Bölümler 18Şu an: 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
01. KARANLIĞIN İÇİNDE
Depoda silah sesinin yankısı hâlâ devam ediyordu.
Mira, Alp'in kollarının arasında yere çökmüş, korkuyla etrafına bakıyordu. Birkaç saniye önce duyduğu ses kulaklarında yankılanıyordu.
“Alp Arslan, babanın kaybolduğu gece oradaydı!”
Mira yavaşça başını kaldırdı.
Alp hemen yanındaydı.
— Mira, iyi misin?
Mira onun ellerini üzerinden çekti.
— Bana dokunma.
Alp şaşkınlıkla ona baktı.
— Şimdi bunun sırası değil.
— Bana dokunma dedim!
— Mira, dışarıda silahlı insanlar var. Önce buradan çıkmamız gerekiyor.
Mira'nın gözleri dolmuştu.
— Annem neden böyle söyledi?
Alp cevap vermedi.
— SEN O GECE ORADA MIYDIN?!
Alp çenesini sıktı.
— Mira, anlatacağım.
— Demek doğru!
— Beni dinle.
— Sen babamın kaybolduğu gece oradaydın ve bunu benden sakladın!
Alp bir adım yaklaştı.
— O gece on yaşındaydım.
Mira dondu.
— Ne?
— Her şeyi hatırlamıyorum. Sadece babamla birlikte olduğumu hatırlıyorum. Bir araba kazası olmuştu. Sonra babam beni oradan götürdü.
— Peki Kemal?
— Onu gördüğümü hatırlamıyorum.
Mira acıyla güldü.
— Herkesin bir bahanesi var zaten.
Tam o sırada Kerem yanlarına geldi.
— Alp! Çıkmamız gerekiyor!
Alp Mira'nın koluna uzandı.
Mira geri çekildi.
— Ben annemi bulacağım.
— Önce buradan çıkacağız.
— Annem içeride!
Karanlığın diğer ucundan Nermin'in sesi yeniden duyuldu:
— MİRA! KOŞ!
Mira sesin geldiği yöne doğru koşmaya çalıştı ama Alp onu durdurdu.
— Orası güvenli değil!
— Bırak beni!
Alp onu kendine çekerek arka kapıya yöneldi. Kerem de arkalarından geldi.
Depodan çıktıklarında Nermin'i göremediler.
Mira çevresine bakındı.
— Anne! ANNE!
Ama cevap yoktu.
Yalnızca uzaktan uzaklaşan bir araba sesi duyuluyordu.
02. BİR ANNENİN SON UYARISI
Arabaya bindiklerinde Mira camdan dışarı bakıyordu.
Alp direksiyondaydı. Kerem arka koltukta telefonla birilerini arıyordu.
Birkaç dakika boyunca kimse konuşmadı.
Sonunda Mira sessizliği bozdu.
— Beni eve götür.
Alp gözlerini yoldan ayırmadı.
— Mira, önce güvenli bir yere gitmeliyiz.
— Eve götür dedim.
— Şu an konağa dönmek doğru değil.
— Seninle hiçbir yere gelmek istemiyorum.
Alp direksiyonu biraz daha sıkı tuttu.
— Benden nefret edebilirsin. Ama seni tehlikeye atamam.
Mira ona döndü.
— Sen kimsin ki beni koruyacaksın?
Alp cevap vermedi.
— Bana bir şey söyle. Babamın kaybolduğu gece tam olarak ne oldu?
— Hatırladığım her şeyi anlatacağım.
— Şimdi anlat!
Alp derin bir nefes aldı.
— O gece babam beni de yanına almıştı. Bir yere gidiyorduk. Çok yağmur yağıyordu. Sonra babam telefonla tartışmaya başladı. Bir süre sonra arabayı durdurdu. Ben arka koltukta uyuyakalmıştım.
— Sonra?
— Silah sesi duydum.
Mira'nın gözleri büyüdü.
— Silah mı?
— Evet. Babam kapıyı açtı ve bana arabadan çıkmamamı söyledi. Sonra bir adamın bağırdığını duydum. Babam geri geldiğinde elleri kan içindeydi.
Mira'nın nefesi kesildi.
— Kimin kanıydı?
— Bilmiyorum.
— Bilmiyorsun…
Mira başını iki yana salladı.
— Senin baban o gece oradaydı. Benim babam kayboldu. Annem yirmi yıldır susuyor. Sen de bütün bunları biliyorsun ama bana hiçbir şey söylemiyorsun!
Alp ona baktı.
— Ben de gerçeği bilmiyordum, Mira.
Mira gözlerini kapattı.
— Artık hiçbirinize inanmıyorum.
03. KONAĞA DÖNÜŞ
Sabaha karşı konağa geldiklerinde Murat onları kapıda karşıladı.
Alp arabadan indi.
— Babam, seninle konuşmamız gerekiyor.
Murat Mira'nın yüzüne baktı.
— Nermin nerede?
Mira ona doğru yürüdü.
— Sen söyle. Annem nerede?
— Mira, inan bana...
— Yeter! Herkes bana inan demekten başka bir şey bilmiyor!
Murat başını eğdi.
Mira'nın gözleri doldu.
— Annem seninle evlenirken neyi bilmiyordu? Babamın hâlâ hayatta olduğunu mu? Yoksa senin onun kayboluşunda parmağın olduğunu mu?
Murat'ın yüzü değişti.
Alp araya girdi.
— Babam, cevap ver.
Murat bir süre sustuktan sonra konuştu.
— Kemal'in kaybolduğu gece ben de oradaydım.
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Bunu zaten biliyoruz.
— Ama bilmediğiniz bir şey var.
Murat çalışma odasına yöneldi.
— Hepiniz içeri gelin.
04. YİRMİ YIL ÖNCE
Murat çalışma masasının çekmecesinden eski bir dosya çıkardı.
Dosyanın üzerinde tek bir tarih yazıyordu:
17 KASIM 2006
Mira dosyaya baktı.
— Bu ne?
Murat dosyayı açtı.
İçinden birkaç fotoğraf, gazete kupürü ve eski bir mektup çıktı.
— Yirmi yıl önce Kemal'le birlikte bir şirket kurmuştuk. Cavid de bizim ortağımızdı. Her şey yolundaydı. Ta ki şirketin hesaplarında büyük bir açık ortaya çıkana kadar.
Alp kaşlarını çattı.
— Ne kadar büyük?
— Çok büyük.
— Peki bunun Kemal'le ilgisi ne?
Murat fotoğraflardan birini Mira'ya uzattı.
Fotoğrafta Kemal, Murat ve Cavid bir masanın başında oturuyordu.
— Paranın kaybolduğu gün Kemal ortadan kayboldu. Herkes onun parayı alıp kaçtığını düşündü.
Mira başını salladı.
— Babam böyle bir şey yapmazdı.
Murat gözlerini ona çevirdi.
— Ben de buna inanmak istemedim.
— Ama yine de onu aramadın mı?
Murat cevap veremedi.
Mira'nın sesi yükseldi.
— YİRMİ YIL BOYUNCA ONU ARAMADIN MI?!
— Aradım.
— Bulamadın mı?
— Hayır.
Alp dosyadaki başka bir belgeyi eline aldı.
— Burada bir imza var.
Murat'ın yüzü gerildi.
— O belgeyi bırak.
Alp imzaya baktı.
— Bu senin imzan değil.
Mira yaklaştı.
— Kimin imzası?
Alp belgenin altındaki ismi okudu.
Cavid Sancaktar.
Murat gözlerini kapattı.
— Cavid o parayı kendisi almıştı.
Oda sessizliğe gömüldü.
Mira fısıldadı:
— Yani babam suçsuz muydu?
Murat başını salladı.
— Kemal bunu öğrendi. O gece de gerçekleri açıklamak için buluşacaktık. Ama buluşmaya gelemedi.
Alp ayağa kalktı.
— Peki silah sesi?
Murat ona baktı.
— O gece birileri bizi takip ediyordu.
— Kim?
Murat'ın cevabı kısa oldu:
— Bilmiyorum.
Alp öfkeyle güldü.
— Yirmi yıldır aynı şeyi söylüyorsun!
05. MİRA'NIN KARARI
Mira odasına çıktığında sabah olmuştu.
Perdenin arasından içeri giren güneş ışığına baktı. Uyumamıştı. Gözleri şişmiş, başı ağrıyordu.
Telefonunu eline aldı.
Annesini aradı.
Telefon kapalıydı.
Bir kez daha aradı.
Yine kapalı.
Mira yatağın kenarına oturdu.
— Ne olur iyi ol anne…
Kapı çalındı.
— Girme!
Kapının arkasından Alp'in sesi geldi.
— Benim.
— Git.
— Sana kahvaltı getirdim.
— İstemiyorum.
— Mira, kapıyı aç.
— Seninle konuşmak istemiyorum.
Alp birkaç saniye sessiz kaldı.
— Peki. Ama kapının önüne bırakıyorum.
Ayak sesleri uzaklaştı.
Mira kapıya baktı. Birkaç dakika sonra sessizce kapıyı açtı.
Yerde bir tepsi vardı. Üzerinde kahve, su ve küçük bir tabak kahvaltılık bulunuyordu.
Yanında da katlanmış bir not vardı.
Mira notu açtı.
“Bana güvenmek zorunda değilsin. Ama kendini aç bırakma. Anneni birlikte bulacağız. — Alp”
Mira notu elinde tuttu.
İçinde ona karşı hâlâ öfke vardı.
Ama Alp'in de bir şeylerden habersiz olabileceğini düşünmeden edemiyordu.
Tam tepsiyi içeri alacakken telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan mesaj gelmişti.
“Anneni görmek istiyorsan bugün saat 18.00'de eski Karahan Köşkü'ne tek başına gel.”
Ardından ikinci mesaj geldi.
“Yanında Alp Arslan olursa anneni bir daha göremezsin.”
Mira'nın yüzü bembeyaz oldu.
06. ALP'İN ŞÜPHESİ
Saat 14.30.
Alp, odasında Kerem'le telefonda konuşuyordu.
— Mesajın geldiği numarayı bulabildin mi?
— Hayır. Geçici bir numara kullanılmış.
— Cavid?
— Telefonu kapalı. Evine gittim ama kimse yok.
Alp pencereye yaklaştı.
— Mira'nın güvenliğini kontrol et. Bu gece bir şey olacak.
Kerem sustu.
— Mira'yla ilgili bir şey mi var?
— Ona ulaşamıyorum.
— Belki uyuyordur.
— Mira uyuduğunda bile telefonunu kapatmaz.
Kerem hafifçe güldü.
— Kıza fena alışmışsın.
Alp'in yüzü ciddileşti.
— Saçmalama.
— Tamam, tamam. Sadece söyledim.
— Kerem, bu mesele ciddi.
— Biliyorum. Bir de sana başka bir şey söylemem gerekiyor.
— Ne?
— Cavid'in eski kasasına ulaştım. İçinde bir video var. Ama şifreli.
Alp'in bakışları keskinleşti.
— Hangi tarih?
— 17 Kasım 2006.
Alp derin bir nefes aldı.
— Şifreyi çöz.
— Uğraşıyorum.
Telefon kapandı.
Alp koridora çıktı.
Mira'nın odasının kapısı aralıktı.
İçeri baktığında odanın boş olduğunu gördü.
Yatağın üzerindeki telefon şarj kablosu, açık gardırop ve eksik olan çantası…
Alp'in yüzü bir anda değişti.
— Mira?
Cevap yoktu.
Kapının yanındaki komodinde küçük bir kâğıt duruyordu.
Alp kâğıdı aldı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
“Bu kez kendi gerçeğimi kendim öğreneceğim.”
Alp'in telefonu elinden kayacak gibi oldu.
— Lanet olsun, Mira!
07. ESKİ KÖŞKTEKİ BULUŞMA
Saat 17.58.
Mira, eski Karahan Köşkü'nün kapısının önündeydi.
Hava kararmaya başlamıştı.
Etraf sessizdi.
Telefonuna baktı. Alp'ten yirmiden fazla cevapsız arama vardı.
Bir mesaj daha geldi.
“İçeri gir.”
Mira kapıyı yavaşça itti.
Kapı gıcırdayarak açıldı.
İçerisi karanlıktı.
— Anne?
Cevap gelmedi.
Mira birkaç adım attı.
— Kim var burada?
Üst kattan bir ses duyuldu.
— Buradayım, kızım.
Mira başını kaldırdı.
Merdivenlerin başında Nermin duruyordu.
— ANNE!
Mira koşarak merdivenlere yöneldi.
Nermin de ona doğru indi. Birbirlerine sarıldılar.
Mira annesinin omuzlarına tutundu.
— Neredeydin? Sana ne yaptılar? İyi misin?
Nermin kızının yüzünü iki eli arasına aldı.
— İyiyim, canım. İyiyim.
— Seni kim götürdü?
Nermin cevap vermedi.
Mira geri çekildi.
— Anne, bana her şeyi anlat. Babam yaşıyor mu?
Nermin gözlerini kapattı.
— Evet.
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Onu gördüm.
Nermin şaşkınlıkla kızına baktı.
— Nerede?
— Eski limanda. Cavid'in yanındaydı.
Nermin'in yüzü gerildi.
— Cavid…
— Anne, bana bir şey söyle. Alp'in babamın kaybolduğu gece orada olduğunu öğrendim. Bu doğru mu?
Nermin'in gözleri doldu.
— Evet.
Mira başını salladı.
— Peki Alp ne yaptı?
— Mira, Alp'i suçlama.
— Neden? Herkes bir şey biliyor ama kimse anlatmıyor!
Nermin kızının ellerini tuttu.
— Alp o gece sadece bir çocuktu.
Mira'nın sesi kısıldı.
— Peki neden bana söylemedi?
Nermin cevap verecekken köşkün kapısı açıldı.
İkisi de dönüp baktı.
İçeri Cavid girdi.
Yüzünde sakin ama ürkütücü bir ifade vardı.
— Ne güzel. Anne kız sonunda kavuşmuş.
Mira annesinin önüne geçti.
— Sen ne istiyorsun?
Cavid gülümsedi.
— Sadece ailemi bir arada görmek istiyorum.
Nermin öfkeyle konuştu.
— Senin ailen diye bir şey yok!
Cavid'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Hâlâ aynı kadınsın, Nermin. Yirmi yıl önce de böyle inatçıydın.
Mira ona doğru bir adım attı.
— Babama ne yaptın?
Cavid başını eğip güldü.
— Babanın başına gelenler, benim yaptıklarımdan çok daha büyük bir meselenin sonucu.
— Ne demek bu?
Cavid cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç Murat, Kemal, Cavid ve…
Mira'nın daha önce hiç görmediği bir kadın vardı.
Mira fotoğrafı aldı.
— Bu kadın kim?
Nermin'in yüzü bembeyaz oldu.
Cavid yavaşça cevap verdi:
— Alp'in annesi.
Mira dondu.
— Alp'in annesi mi?
— Evet. Ve Kemal'in kaybolduğu gece hepimizden önce oradaydı.
Nermin fısıldadı:
— Cavid, yapma…
Cavid gözlerini Mira'ya dikti.
— Sana bir şey daha söyleyeyim. Alp Arslan'ın annesi yirmi yıldır ölü sanılıyor.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Ne?
Cavid son cümlesini söyledi:
— Ama o kadın hâlâ hayatta, Mira. Üstelik annen onun nerede olduğunu biliyor.
08. SON MESAJ
Aynı dakikalarda Alp, eski Karahan Köşkü'ne doğru arabasını hızla sürüyordu.
Kerem telefonda konuşuyordu.
— Alp, bekle! Oraya tek başına gitme!
— Mira orada!
— Cavid'in tuzağı olabilir!
— Umurumda değil!
Alp telefonu kapattı.
Köşkün önüne geldiğinde arabadan indi ve kapıya koştu.
— MİRA!
İçeriden ses gelmedi.
Kapıyı açıp içeri girdi.
Salonda kimse yoktu.
Merdivenlere yöneldiğinde yerde bir fotoğraf gördü.
Fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta annesi vardı.
Arkasında ise el yazısıyla yazılmış bir not:
“Oğlum, gerçekleri öğrenmeye hazır mısın?”
Alp'in elleri titredi.
Fotoğrafın arkasını çevirdi.
Bir telefon numarası yazıyordu.
Tam o sırada telefonu çaldı.
Bilinmeyen numara.
— Alo?
Karşı taraftan bir kadın sesi geldi.
Alp'in yıllardır unutmadığı, çocukluğundan beri rüyalarında duyduğu bir ses…
— Alp'im…
Alp'in nefesi kesildi.
— Anne?
Kadın ağlayarak konuştu.
— Oğlum, beni dinle. Sakın Mira'ya güvenme.
Alp'in gözleri doldu.
— Anne… Neredesin sen?
Kadının sesi titredi.
— Çünkü Mira'nın babası…
Bir anda telefon kesildi.
Alp tekrar aradı ama numara kapalıydı.
O sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.
“Anneni bulmak istiyorsan Mira'dan uzak dur. Çünkü bu hikâyede en büyük sır, onun doğumuyla ilgili.”
Alp mesajı okurken kapının arkasından bir ses duydu.
— Alp?
Arkasını döndü.
Mira merdivenlerin başında duruyordu.
Gözleri yaşlıydı.
— Alp… Sana bir şey söylemem gerekiyor.
Alp ona doğru yürüdü.
— Mira, senin annen nerede?
Mira yutkundu.
— Annem bana bir şey söyledi.
— Ne?
Mira'nın dudakları titredi.
— Benim gerçek babam Kemal Karahan değilmiş.
Alp olduğu yerde kaldı.
Mira gözyaşlarını sildi.
— Bana yirmi üç yıldır yalan söylemişler.
5. BÖLÜM SONU.
Bölüm etkileşimi
