SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

6. bölüm / 18

6. BÖLÜM — KAN BAĞI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 6. BÖLÜM — KAN BAĞI

01. BİR CÜMLE, BİN SORU
Eski Karahan Köşkü'nün salonunda ağır bir sessizlik vardı.
Mira merdivenlerin başında duruyordu. Gözleri kızarmış, elleri titriyordu. Alp ise birkaç adım uzağında, duyduğu cümleyi anlamlandırmaya çalışıyordu.
— Ne dedin sen?
Mira yutkundu.
— Annem… Kemal'in benim gerçek babam olmadığını söyledi.
Alp kaşlarını çattı.
— Peki kimmiş?
Mira başını iki yana salladı.
— Söylemedi. Tam anlatacakken Cavid geldi. Sonra her şey karıştı.
Alp derin bir nefes aldı.
— Mira, annen nerede?
— Bilmiyorum. Cavid'le birlikte gitti.
— SEN ONU NASIL YALNIZ BIRAKIRSIN?!
Mira'nın gözleri doldu.
— Ben de senin gibi her şeyi sonradan öğreniyorum! Bana bağırma!
Alp elini saçlarının arasından geçirdi.
— Özür dilerim.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Ne?
— Sana bağırdığım için özür dilerim.
Bir süre birbirlerine baktılar.
Mira yavaşça konuştu:
— Alp, annem bana senin annenin hâlâ hayatta olduğunu söyledi.
Alp'in yüzü ciddileşti.
— Ben de onun sesini duydum.
— Konuştun mu?
— Evet. Ama telefon kapandı.
Mira ona yaklaştı.
— Ne söyledi?
Alp gözlerini kaçırdı.
— Senden uzak durmamı istedi.
Mira'nın yüzündeki ifade değişti.
— Benden mi?
— Evet.
— Neden?
— Bilmiyorum.
Mira acı bir şekilde güldü.
— Demek bu evde herkes birbirinden uzak durmamızı istiyor.
Alp ona baktı.
— Belki de birbirimize yakın durmamızdan korkuyorlardır.
02. ESKİ FOTOĞRAF
Alp yerde bulduğu fotoğrafı Mira'ya uzattı.
— Buna bak.
Mira fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta dört kişi vardı: Murat, Cavid, Kemal ve Alp'in annesi olduğu söylenen kadın.
Kadının yüzü oldukça güzeldi. Uzun koyu saçları, belirgin gözleri ve sakin bir gülümsemesi vardı.
Mira fotoğrafın arkasını çevirdi.
Tarih yazıyordu:
17 KASIM 2006
Altında ise küçük bir not vardı:
“Bazı sırlar bir aileyi değil, iki nesli mahveder.”
Mira başını kaldırdı.
— Bu ne demek?
Alp fotoğrafı elinden aldı.
— Öğreneceğiz.
Mira fotoğraftaki kadına yeniden baktı.
— Annenin adı neydi?
Alp'in sesi biraz yumuşadı.
— Leyla.
— Onu hatırlıyor musun?
Alp bir süre sustu.
— Çok az. Küçüktüm. Saçlarımı okşardı. Uyurken bana masal anlatırdı. Bir gün uyandım ve artık yoktu.
Mira'nın bakışları yumuşadı.
— Üzgünüm.
Alp hafifçe başını salladı.
— Ben de.
Mira fotoğrafı tekrar inceledi.
Bir anda kadının boynundaki kolye dikkatini çekti.
— Alp…
— Ne?
— Annenin kolyesi.
Alp fotoğrafa yaklaştı.
— Ne olmuş?
— Bu kolye… Annemin çekmecesinde gördüğüm kolyeyle aynı.
Alp'in gözleri büyüdü.
— Emin misin?
— Evet. Küçükken annemin mücevher kutusunda görmüştüm. Bana dokunmamamı söylemişti.
Alp hemen telefonunu çıkardı.
— O kolyenin fotoğrafını çekebilir misin?
Mira başını salladı.
— Konağa dönmemiz gerekiyor.
03. DEMİR KONAĞI'NDA HESAPLAŞMA
Saat 20.15.
Mira ve Alp konağa döndüklerinde Murat çalışma odasındaydı.
Alp kapıyı sertçe açtı.
— Babam, otur.
Murat başını kaldırdı.
— Ne oldu?
Alp fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
— Bu kadın kim?
Murat fotoğrafa baktığı anda yüzü değişti.
— Nereden buldun bunu?
— Önce soruma cevap ver.
Murat fotoğrafı eline aldı.
— Leyla.
— Annem.
— Evet.
Mira araya girdi.
— Annemle tanışıyor muydu?
Murat gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Evet.
— Ne kadar yakındılar?
Murat cevap vermekte zorlandı.
— Çok yakınlardı.
Mira bir adım yaklaştı.
— Benim annemin çekmecesinde Leyla'nın kolyesinin aynısı var. Bunun bir açıklaması var mı?
Murat gözlerini kapattı.
— O kolyeyi Nermin'e Leyla vermişti.
Alp'in yüzü sertleşti.
— Neden?
— Çünkü ikisi çok iyi arkadaştı.
— Peki Leyla nerede?
Murat sessiz kaldı.
Alp masaya vurdu.
— YETER ARTIK! Her sorunun cevabı neden sessizlik?!
Murat ayağa kalktı.
— Çünkü bazı gerçekler ortaya çıkarsa hepiniz zarar göreceksiniz!
Mira gözlerini babasına dikti.
— Ben zaten zarar görüyorum. Her gün başka bir yalan öğreniyorum.
Murat'ın bakışları yumuşadı.
— Mira, seni korumaya çalıştım.
— Beni korumak için annemin kim olduğunu, babamın kim olduğunu, kendi geçmişimi benden sakladınız. Buna korumak mı diyorsun?
Murat cevap veremedi.
04. SEVİM HANIM'IN SIRRI
Mira salona geçtiğinde Sevim Hanım mutfaktan çıkıyordu.
— Mira kızım, bir şey ister misin?
Mira durdu.
— Sevim Hanım, size bir şey sorabilir miyim?
— Tabii kızım.
— Leyla Hanım'ı tanıyor muydunuz?
Sevim Hanım'ın elindeki tepsi hafifçe sallandı.
— Nereden çıktı şimdi bu?
— Fotoğrafını gördüm.
Sevim Hanım gözlerini kaçırdı.
— Çok iyi bir kadındı.
— Ne zaman kayboldu?
— Yirmi yıl önce.
— Sizce öldü mü?
Sevim Hanım bir süre sessiz kaldı.
Sonra yavaşça konuştu:
— Ben Leyla Hanım'ın öldüğüne hiçbir zaman inanmadım.
Mira şaşırdı.
— Neden?
Sevim Hanım etrafına bakındı.
— Çünkü gittiği gece odasında bir mektup buldum.
— Ne yazıyordu?
— Murat Bey'e bırakılmıştı.
— Nerede o mektup?
Sevim Hanım başını eğdi.
— Yıllardır bende.
Mira'nın gözleri büyüdü.
— Neden sakladınız?
Sevim Hanım'ın gözleri doldu.
— Çünkü o mektupta yazanları öğrenirseniz bu evde hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Tam o sırada arkalarından Alp'in sesi geldi.
— Zaten hiçbir şey eskisi gibi değil, Sevim Hanım.
Sevim Hanım irkildi.
Alp yanlarına geldi.
— Mektubu getirin.
Sevim Hanım birkaç saniye düşündü.
Sonra başını salladı.
— Gelin benimle.
05. LEYLA'NIN MEKTUBU
Sevim Hanım odasına girdi ve dolabın en alt çekmecesinden eski bir kutu çıkardı.
Kutunun içinde sararmış fotoğraflar, birkaç takı ve mühürlü bir zarf vardı.
Zarfın üzerinde şu yazıyordu:
“Murat'a. Yalnızca gerçekleri öğrenmeye hazır olduğunda aç.”
Murat da çalışma odasından çağrılmıştı.
Zarfı görünce olduğu yerde kaldı.
— Bu…
Sevim Hanım başını salladı.
— Leyla Hanım'ın mektubu.
Murat zarfı aldı.
Ellerinin titrediği belliydi.
Mektubu açtı ve okumaya başladı.
“Murat,
Eğer bu mektubu okuyorsan artık saklanacak bir şey kalmamış demektir. Ben bu evden kendi isteğimle gitmedim. Beni gitmeye zorladılar.
Kemal'in başına gelenleri biliyorum. Cavid'in yaptıklarını da biliyorum. Ama asıl tehlikenin kim olduğunu henüz sen bile anlamadın.
Nermin'e güven. Mira'yı koru. Çünkü Mira, sandığınızdan çok daha büyük bir sırrın parçası.
Bir gün oğlum Alp ile Mira aynı gerçeğin karşısında duracak. O gün birbirlerinden nefret etmemelerini istiyorum.
Ve Murat…
Ben hâlâ hayattayım.
Leyla.”
Mektup Murat'ın elinden düştü.
Alp hemen eğilip aldı.
Son satırı tekrar okudu.
— Annem yaşıyor…
Mira'nın gözleri doldu.
— Demek gerçekten yaşıyor.
Alp başını kaldırdı.
— Onu bulacağım.
Murat sessizce konuştu:
— Bu mektup yıllardır burada mıydı?
Sevim Hanım gözlerini sildi.
— Evet. Leyla Hanım gitmeden önce bana verdi.
Murat öfkeyle ona döndü.
— Bunu neden bana söylemedin?
— Çünkü bana bir söz verdirmişti.
— Benim eşimdi!
Sevim Hanım'ın sesi titredi.
— O da sizin eşinizdi, Murat Bey. Ama siz onu koruyamadınız.
Odadaki herkes sustu.
06. MİRA'NIN GERÇEK BABASI
Mira mektubun son satırlarını düşünüyordu.
Nermin'e güven.
Mira'yı koru.
Mira sandığınızdan çok daha büyük bir sırrın parçası.
Telefonunu çıkardı ve annesini aradı.
Kapalıydı.
Bir mesaj yazdı:
“Anne, lütfen bana gerçeği anlat. Seni suçlamıyorum. Sadece artık yalanlarla yaşamak istemiyorum.”
Mesajı gönderdi.
Tam telefonu bırakacakken yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
“Annenin sana anlattığı doğru değil. Kemal senin baban değil ama gerçek baban da Alp'in sandığı kişi değil.”
Mira'nın kalbi hızlandı.
Bir mesaj daha geldi.
“Doğduğun hastaneyi araştır. 3 Mayıs 2003. O gece iki bebek vardı.”
Mira'nın elleri buz kesti.
— Alp…
Alp ona döndü.
— Ne oldu?
Mira telefonu uzattı.
Alp mesajı okudu.
— Bu ne saçmalık?
Mira'nın gözleri doldu.
— Ben doğduğum gece başka bir bebek mi vardı?
Alp hemen Kerem'i aradı.
— Kerem, senden bir şey istiyorum.
— Söyle.
— 3 Mayıs 2003 tarihinde İstanbul'daki özel hastanelerde doğum kayıtlarını araştır. Nermin Karahan'ın doğum yaptığı hastaneyi bul.
— Alp, bu kadar eski kayıtları bulmak kolay olmayabilir.
— Ne gerekiyorsa yap.
Telefon kapandı.
Mira sessizce koltuğa oturdu.
Alp yanına geldi.
— Korkma.
Mira başını kaldırdı.
— Ya bütün hayatım yalandan ibaretse?
Alp onun karşısına oturdu.
— O zaman gerçeği buluruz.
— Ya bulduğumuz gerçek daha kötü çıkarsa?
Alp bir süre ona baktı.
— En azından artık neyle savaştığımızı biliriz.
07. CAVİD'İN PLANI
Aynı saatlerde şehrin diğer ucunda…
Cavid, karanlık bir odada oturuyordu.
Karşısında yüzü görünmeyen bir adam vardı.
Masada iki bardak viski, birkaç dosya ve eski bir fotoğraf duruyordu.
Adam konuştu:
— Mektubu bulmuşlar.
Cavid başını salladı.
— Evet.
— Murat artık her şeyi öğrenebilir.
— Murat hiçbir zaman cesur bir adam olmadı.
Adam hafifçe güldü.
— Peki ya Alp?
Cavid'in yüzü ciddileşti.
— Alp, annesini bulmak için her şeyi yapar.
— Ya Mira?
Cavid fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta bebek hâlindeki Mira vardı.
— Mira'nın gerçeği öğrenmesine izin vermemeliyiz.
Adam öne doğru eğildi.
— Geç kaldın.
Cavid kaşlarını çattı.
— Ne demek istiyorsun?
Adam telefonunu masaya koydu.
Ekranda hastaneden alınmış eski bir belge vardı.
— Kayıtları bulmuşlar.
Cavid'in yüzündeki renk kayboldu.
— Bu imkânsız.
Adam sakin bir şekilde cevap verdi:
— Artık hiçbir şey imkânsız değil.
08. ALP VE MİRA
Gece yarısına doğru Mira balkona çıktı.
Hava soğuktu. Üzerine ince bir hırka almıştı.
Bir süre şehrin ışıklarını izledi.
Arkasından ayak sesleri duyuldu.
Alp yanına geldi.
— Üşüyeceksin.
Mira ona bakmadan konuştu.
— Biraz hava almak istedim.
Alp yanına geçti.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Mira sessizliği bozdu.
— Alp, annemle babamın geçmişinde ne varsa artık umurumda değil. Tek istediğim gerçeği öğrenmek.
— Öğreneceğiz.
— Peki ya bizimle ilgili gerçekler?
Alp ona döndü.
— Ne demek istiyorsun?
Mira gözlerini kaçırdı.
— Aynı evde yaşıyoruz. Ailelerimiz evli. Ama ailelerimizin geçmişinde bilmediğimiz şeyler var. Belki de biz birbirimizi hiç tanımıyoruz.
Alp'in sesi yumuşadı.
— Birbirimizi tanımak için geçmişimizi bilmek zorunda değiliz.
Mira ona baktı.
— Sen beni tanıdığını mı düşünüyorsun?
Alp hafifçe gülümsedi.
— Biraz.
— Mesela?
— Sinirlendiğinde kaşlarını çatıyorsun. Korktuğunda susuyorsun. Üzüldüğünde kimse görmesin diye başka tarafa bakıyorsun. Bir de kahveni soğutmadan içemiyorsun.
Mira istemeden gülümsedi.
— Benim hakkımda bu kadar şey mi öğrendin?
— Daha fazlası da var.
— Mesela?
Alp gözlerini ondan ayırmadı.
— İnatçısın. Çok inatçısın.
Mira güldü.
— Sen de çok sinir bozucusun.
Alp hafifçe başını eğdi.
— Onu zaten biliyorum.
Bir an göz göze geldiler.
Mira ilk kez onun yanında biraz olsun huzurlu hissetti.
Ama bu huzur uzun sürmedi.
Alp'in telefonu çaldı.
Kerem arıyordu.
— Alp, kayıtları buldum.
Alp'in yüzü ciddileşti.
— Konuş.
— 3 Mayıs 2003 gecesi aynı hastanede iki kız bebek doğmuş. Biri Nermin Karahan'ın bebeği. Diğeri ise…
Kerem sustu.
— Diğeri kim?
— Leyla Arslan'ın bebeği.
Alp'in gözleri büyüdü.
— Ne?
Kerem devam etti:
— Hastane kayıtlarında iki bebeğin doğum saatleri birbirine çok yakın. Ama daha ilginci, taburcu kayıtlarında bir karışıklık var.
Alp'in boğazı düğümlendi.
— Ne karışıklığı?
Kerem'in sesi iyice alçaldı.
— Alp… Kayıtlara göre senin doğduğun gece Leyla Arslan bir kız bebek dünyaya getirmiş.
Alp dondu.
Mira ona baktı.
— Ne oldu?
Alp cevap veremedi.
Kerem son cümleyi söyledi:
— Ve Nermin Karahan'ın bebeği erkek olarak kaydedilmiş.
Telefon kapandı.
Alp yavaşça Mira'ya döndü.
Mira'nın yüzündeki gülümseme tamamen silinmişti.
— Alp… Ne demek bu?
Alp'in gözleri dolmuştu.
— Bilmiyorum, Mira.
Tam o sırada konağın girişinden Murat'ın sesi duyuldu:
— ALP!
İkisi de salona koştu.
Murat elinde eski bir hastane dosyasıyla duruyordu.
— Bu dosyayı görmeniz gerekiyor.
Alp dosyayı aldı.
İçinden çıkan belgede iki bebeğin isimleri yazıyordu.
Birinci bebek:
ALP ARSLAN — Erkek
İkinci bebek:
MİRA KARAHAN — Kız
Ama belgenin altındaki not ikisini de dehşete düşürdü:
“Doğum sonrası kimlik eşleştirmesinde hata şüphesi. Bebeklerin teslim kayıtları yeniden incelenmelidir.”
Mira fısıldadı:
— Yani… Biz doğduğumuz gün…
Murat gözlerini kapattı.
— Evet. Bir şeyler olmuş.
Alp dosyayı kapattı.
— Bu işi kimin yaptığını bulacağım.
Tam o sırada Mira'nın telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan son bir mesaj geldi:
“Gerçek babanı öğrenmek istiyorsan, yarın sabah saat 10.00'da tek başına gel. Çünkü seni doğduğun gün hastaneden alan kişi benim.”
Mira'nın gözleri ekrana kilitlendi.
Mesajın altında bir isim vardı.
LEYLA ARSLAN.
6. BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…