SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

7. bölüm / 18

7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE

01. GECE BOYUNCA UYUYAMAYANLAR
Demir Konağı'nda o gece kimse uyumamıştı.
Mira, yatağının kenarında oturmuş, telefonundaki mesajı defalarca okuyordu.
“Yarın sabah saat 10.00'da tek başına gel. Çünkü seni doğduğun gün hastaneden alan kişi benim. — Leyla Arslan.”
Leyla Arslan…
Alp'in annesi.
Yıllardır öldü sanılan kadın.
Mira telefonunu yatağın üzerine bıraktı ve ellerini yüzüne kapattı.
Kapısı çalındı.
— Mira?
Alp'in sesiydi.
— Gir.
Alp içeri girdiğinde Mira'nın hâlâ uyumadığını gördü.
— Mesajı tekrar mı okuyorsun?
Mira başını salladı.
— Alp, annen neden benimle görüşmek istiyor?
— Bilmiyorum.
— Ya söyledikleri doğruysa?
Alp yatağın karşısındaki koltuğa oturdu.
— Sabah birlikte gideriz.
Mira hemen başını kaldırdı.
— Mesajda tek başıma gelmemi istemiş.
— Biliyorum.
— O zaman?
— Senin tek başına gitmene izin vermeyeceğim.
Mira hafifçe gülümsedi.
— Yine emir vermeye başladın.
— Bu konuda tartışmayacağım.
— Alp…
— Mira, bu kadın yirmi üç yıldır ortada yok. Şimdi bir anda ortaya çıkıyor ve seni çağırıyor. Bunun ne kadar tehlikeli olabileceğini anlıyor musun?
Mira başını eğdi.
— Annemi bulmak istiyorum. Babamın kim olduğunu öğrenmek istiyorum. Artık hayatımda bir tane bile soru işareti kalmasın istiyorum.
Alp'in bakışları yumuşadı.
— Kalmasın. Hepsini öğreneceğiz.
02. LEYLA'NIN GELDİĞİ YER
Ertesi sabah saat 09.45.
Mira siyah pantolonunu ve krem rengi kazağını giymişti. Saçlarını toplamış, çantasını omzuna asmıştı.
Alp kapının önünde onu bekliyordu.
— Hazır mısın?
— Evet.
— Kahvaltı ettin mi?
Mira gözlerini devirdi.
— Alp, gerçekten mi?
— Sadece sordum.
— Hayır, etmedim.
Alp elindeki kahveyi ona uzattı.
— Al.
Mira bardağı aldı.
— Teşekkür ederim.
Alp arabaya yöneldi.
— Hadi.
Yaklaşık kırk dakika sonra şehir merkezinin dışında, eski bir sahil evinin önünde durdular.
Mira etrafına baktı.
— Burası neresi?
— Kerem'in bulduğu adres.
Alp arabadan indi.
Mira da peşinden geldi.
Kapının önünde durduklarında Alp zile basacakken içeriden bir kadın sesi duyuldu.
— Açık, içeri gelin.
Kapıyı açtılar.
Salonun ortasında, pencerenin yanında bir kadın duruyordu.
Uzun koyu saçları vardı. Yüzünde yılların yorgunluğu, gözlerinde ise derin bir hüzün…
Alp olduğu yerde kaldı.
Kadın yavaşça döndü.
— Alp'im…
Alp'in dudakları aralandı.
— Anne?
Leyla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Oğlum…
Alp birkaç saniye hareket edemedi. Sonra annesine doğru yürüdü ve ona sarıldı.
Yirmi üç yıldır içinde taşıdığı özlem, bir anda gözyaşlarına dönüştü.
— Sen… gerçekten sen misin?
Leyla oğlunun yüzünü iki eli arasına aldı.
— Benim, oğlum. Benim.
Alp gözlerini kapattı.
— Neredeydin?
Leyla cevap veremedi.
Mira birkaç adım geride durmuş, onları izliyordu.
Leyla sonunda Mira'ya döndü.
— Sen de Mira olmalısın.
Mira başını salladı.
— Evet.
Leyla ona yaklaştı.
— Seni çok uzun zamandır görmek istiyordum.
Mira'nın sesi titredi.
— Beni doğduğum gün hastaneden alan kişinin siz olduğunu söylediniz. Bu doğru mu?
Leyla derin bir nefes aldı.
— Evet, Mira. Ama önce oturmalıyız. Sana anlatacağım çok şey var.
03. İKİ BEBEK, BİR SIR
Leyla masanın üzerine eski bir dosya koydu.
— Yirmi üç yıl önce, 3 Mayıs gecesi aynı hastanede iki kadın doğum yaptı. Ben ve Nermin.
Mira dikkatle dinliyordu.
— Ben bir kız çocuğu dünyaya getirdim. Nermin ise bir erkek bebek.
Alp kaşlarını çattı.
— Ama hastane kayıtlarında…
— Biliyorum. Kayıtlar değiştirilmiş.
Leyla dosyadan iki fotoğraf çıkardı.
Birinde yeni doğmuş bir kız bebek, diğerinde erkek bebek vardı.
Mira fotoğraflara baktı.
— Bunlar…
— Sen ve Alp.
Mira'nın nefesi kesildi.
Alp ayağa kalktı.
— Anne, açık konuş.
Leyla gözlerini oğluna çevirdi.
— Doğduğunuz gece hastanede bir yangın alarmı verildi. Koridorlar boşaltıldı. Hemşireler bebekleri başka bir bölüme taşıdı. O karmaşada iki bebeğin bileklikleri değiştirildi.
Mira başını salladı.
— Yani…
Leyla'nın gözleri doldu.
— Mira, sen benim doğurduğum kız çocuğusun.
Mira'nın dünyası başına yıkılmış gibi oldu.
— Hayır…
Leyla elini uzattı.
— Kızım…
Mira geri çekildi.
— Hayır! Benim annem Nermin!
Leyla hemen başını salladı.
— Nermin seni büyüttü. Seni sevdi. Bunu asla inkâr etmiyorum.
— Peki siz neden beni aramadınız?
Leyla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Çünkü seni bulduğumda çok geçti. Cavid beni tehdit etti. Sana ve Alp'e zarar vereceğini söyledi.
Alp'in yüzü sertleşti.
— Cavid mi?
Leyla başını salladı.
— Evet.
— Babam bu işin içinde miydi?
Leyla gözlerini kaçırdı.
— Murat bazı şeyleri biliyordu. Ama her şeyi değil.
Mira titreyen bir sesle sordu:
— Peki benim babam kim?
Leyla bir süre sessiz kaldı.
Sonra cevap verdi:
— Baban Kemal Karahan.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Ama az önce sizin kızınız olduğumu söylediniz.
Leyla derin bir nefes aldı.
— Biyolojik annem ben olabilirim. Ama baban konusunda hiçbir şey değişmedi. Kemal, senin baban.
Mira'nın gözleri doldu.
— Peki neden herkes başka şeyler söylüyor?
Leyla dosyadan bir belge çıkardı.
— Çünkü doğum gecesi yalnızca bebeklerin kimlikleri değiştirilmedi. Bazı kayıtlar da bilerek silindi.
04. ALP'İN BİLMEDİĞİ GERÇEK
Alp dosyayı eline aldı.
— Benim biyolojik annem sensin. Peki Nermin?
Leyla ona baktı.
— Nermin, seni doğuran kadındı.
Alp'in yüzü bembeyaz oldu.
— Ne?
Mira şaşkınlıkla Leyla'ya döndü.
— Yani Alp…
Leyla başını salladı.
— Alp, Nermin'in biyolojik oğlu. Sen ise benim kızımsın, Mira.
Oda sessizliğe gömüldü.
Alp geriye doğru bir adım attı.
— Bu mümkün değil.
Leyla'nın gözleri doldu.
— Oğlum…
— Hayır! Ben yirmi üç yıl boyunca senin oğlun olduğumu düşündüm. Şimdi bana Nermin'in oğlu olduğumu mu söylüyorsun?
— Seni ben büyüttüm.
— Ama beni doğurmadın!
Leyla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Mira'nın gözleri Alp'e çevrildi.
— Alp…
Alp başını iki yana salladı.
— Bir dakika. Sadece bir dakika.
Kapıya doğru yürüdü.
Leyla arkasından seslendi:
— Alp, gitme.
Alp durdu ama dönmedi.
— Bana biraz zaman ver.
Kapıyı açıp dışarı çıktı.
Mira annesi olduğunu yeni öğrendiği kadının karşısında kalmıştı.
Leyla ona yaklaştı.
— Kızım…
Mira ağlayarak konuştu.
— Benim annem Nermin. Beni o büyüttü. Ben onu bırakmam.
Leyla başını salladı.
— Senden onu bırakmanı istemiyorum.
— Peki sizden ne istemem gerekiyor?
Leyla kızının ellerini tuttu.
— Sadece beni tanımana izin ver.
05. ALP VE MİRA
Mira dışarı çıktığında Alp arabasının yanında duruyordu.
Ellerini cebine koymuş, denize bakıyordu.
Mira yanına geldi.
— İyi misin?
Alp acı bir şekilde güldü.
— Sence?
— Bilmiyorum.
— Ben de bilmiyorum.
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Alp konuştu.
— Demek Nermin benim annemmiş.
Mira başını salladı.
— Evet.
— Yirmi üç yıldır bana annemin öldüğünü söylediler.
Mira gözlerini yere indirdi.
— Bana da biyolojik annemin başka biri olduğunu söylediler.
Alp ona döndü.
— Peki şimdi ne yapacağız?
Mira derin bir nefes aldı.
— Gerçeği öğreneceğiz.
Alp başını salladı.
— Bu kez kimsenin bizi kandırmasına izin vermeyeceğiz.
Mira hafifçe gülümsedi.
— Birlikte mi?
Alp gözlerini ona dikti.
— Birlikte.
06. NERMİN'İN İTİRAFI
Akşam saatlerinde Leyla'nın evinden ayrılmadan önce telefon çaldı.
Arayan Nermin'di.
Mira hemen açtı.
— Anne!
Karşı taraftan ağlamaklı bir ses geldi.
— Mira…
— Neredesin? İyi misin?
— İyiyim kızım. Beni dinle.
— Anne, her şeyi öğrendim.
Nermin sustu.
— Leyla'yla görüştün mü?
— Evet.
— Alp de yanında mı?
— Evet.
Nermin'in sesi titredi.
— Onunla birlikte kalma, Mira.
Mira kaşlarını çattı.
— Neden?
— Çünkü Cavid'in istediği tam olarak bu.
— Ne istiyor?
— Sizin birbirinize güvenmenizi değil, birbirinize düşman olmanızı istiyor.
Mira derin bir nefes aldı.
— Anne, neden bizi ayırmaya çalışıyor?
Nermin'in sesi iyice alçaldı.
— Çünkü doğum gecesi yaşananların arkasında sadece Cavid yoktu.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Başka kim var?
Nermin birkaç saniye sustu.
Sonra söylediği isim Mira'yı şaşkına çevirdi.
— Murat.
Alp, Mira'nın telefonundan annesinin sesini duyabiliyordu.
Hemen telefona yaklaştı.
— Ne dedin?
Nermin ağlamaya başladı.
— Alp…
— Babam ne yaptı?
— O gece sizi hastaneden çıkaran kişi Murat'tı.
Alp'in yüzü dondu.
— Neden?
Nermin son bir cümle daha söyledi:
— Çünkü Murat, kendi oğlunu değil… Cavid'in çocuğunu kurtarmaya çalışıyordu.
Telefon kapandı.
07. KİMİN ÇOCUĞU?
Demir Konağı'na döndüklerinde Murat salonda bekliyordu.
Alp içeri girer girmez babasının karşısına geçti.
— Doğru mu?
Murat başını kaldırdı.
— Ne?
— Hastaneden iki bebeği sen mi çıkardın?
Murat'ın yüzü değişti.
— Nereden duydun?
Alp acı acı güldü.
— Demek doğru.
Murat ayağa kalktı.
— Alp, beni dinle.
— Bütün hayatımı bir yalanın üzerine mi kurdun?
— Seni korumaya çalıştım.
— KİMDEN?!
Murat cevap vermedi.
Mira araya girdi.
— Murat Bey, lütfen artık gerçekleri anlatın.
Murat gözlerini kapattı.
— Cavid'in oğlu o gece hastanedeydi. Cavid, kendi çocuğunu kullanarak büyük bir mirasa ulaşmak istiyordu. Ben ise onun planını bozmak istedim.
Alp'in sesi buz gibiydi.
— Peki beni neden Nermin'in yanından aldın?
Murat'ın gözleri doldu.
— Çünkü Cavid seni bulsaydı seni de kullanacaktı.
Alp başını salladı.
— Yirmi üç yıl boyunca bana yalan söyledin.
Murat yaklaşmak istedi ama Alp geri çekildi.
— Bana bir daha oğlum deme.
Mira gözlerini kapattı.
Bu ailede kimsenin geçmişi, göründüğü gibi değildi.
08. SON FOTOĞRAF
Gece herkes odasına çekilmişti.
Mira yatağında oturuyor, öğrendiklerini düşünüyordu.
Kapısı hafifçe çalındı.
— Gir.
Alp içeri girdi.
Yüzü yorgundu.
— Uyuyor muydun?
— Hayır.
Alp pencerenin yanına geçti.
— Mira, sana bir şey söylemem gerekiyor.
— Dinliyorum.
— Bugün öğrendiklerimizden sonra bazı şeyler değişti.
Mira ona baktı.
— Ne gibi?
Alp bir süre sustu.
— Artık kim olduğumu bilmiyorum.
Mira yavaşça ayağa kalktı.
— Sen hâlâ sensin, Alp.
Alp ona baktı.
— Ya bütün hayatım yalan çıktıysa?
— O zaman yeniden başlarsın.
Alp hafifçe gülümsedi.
— Bazen senin bu kadar güçlü olman sinirimi bozuyor.
Mira da gülümsedi.
— Senin de sürekli emir vermen benim sinirimi bozuyor.
İkisi de kısa bir süre güldü.
Ama tam o sırada Alp'in telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan bir fotoğraf gelmişti.
Fotoğrafta Murat, Cavid ve genç bir adam vardı.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Cavid'in oğlu hâlâ hayatta. Ve Demir Konağı'nda sizinle birlikte yaşıyor.”
Alp fotoğrafa dikkatle baktı.
Mira yanına geldi.
— Bu kim?
Alp'in gözleri fotoğrafın sağ köşesindeki adama takıldı.
Yavaşça konuştu:
— Mert…
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Kardeşin mi?
Alp cevap vermedi.
Çünkü fotoğrafın arkasında bir cümle daha vardı:
“Mert Demir, bildiğiniz kişi değil. Gerçekleri öğrenmek istiyorsanız önce ona sorun.”
Alp telefonu sıkıca kavradı.
Tam o anda koridordan bir kapı sesi geldi.
İkisi de dışarı çıktı.
Merdivenlerin başında Mert duruyordu.
Elinde bir valiz vardı.
— Nereye gidiyorsun? diye sordu Alp.
Mert başını kaldırdı.
— Artık burada kalamam.
— Neden?
Mert gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Çünkü onun gerçek babasını ben tanıyorum.
6. BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…