Bölümler 18Şu an: 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM 18
Mira'nın elindeki telefon hâlâ kulağındaydı.
Karşı taraftan gelen sessizlik, söylenen bütün kelimelerden daha ağırdı.
Alp, birkaç adım ötesinde durmuş, Mira'nın yüzüne bakıyordu. Gözlerindeki şaşkınlık yavaş yavaş öfkeye dönüşüyordu.
— Kaan mıydı? diye sordu.
Mira cevap vermedi.
— Mira, sana soruyorum. Kaan mıydı?
Mira telefonu yavaşça kulağından indirdi.
— Evet.
Alp'in çenesi kasıldı.
— Ne söyledi?
Mira gözlerini ondan kaçırdı.
— Babasının hayatını mahvettiğini söylediğin adamın oğlu olduğumu söyledi.
Alp acı bir kahkaha attı.
— Tabii. Başka ne söylemesini bekliyordun?
— Alp, lütfen...
— Ne? Devam et. Belki de beni de suçlamıştır. Belki de sana benden uzak durmanı söylemiştir.
Mira başını kaldırdı.
— Söyledi.
Alp'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
— Ne?
— Sana güvenmememi söyledi.
Alp birkaç saniye sustu. Sonra ellerini cebine sokup başını yana çevirdi.
— Harika.
— Bana neden böyle davranıyorsun?
— Çünkü bu evde herkesin bir hikâyesi var, Mira. Herkesin sakladığı bir şey var. Ve nedense bütün hikâyelerin sonunda ben suçlu çıkıyorum.
Mira ona yaklaştı.
— Ben senden açıklama istiyorum. Kavga etmek değil.
Alp gözlerini ona çevirdi.
— O zaman bana inanmak için bir sebep ver.
— Sana inanmak istiyorum.
Alp'in sesi alçaldı.
— İstemek yetmez, Mira.
Tam o sırada merdivenlerden Kemal'in sesi duyuldu.
— Mira!
İkisi de kapıya döndü.
Kemal hızla yanlarına geldi. Yüzü solgundu.
— Kaan'la mı konuştun?
Mira başını salladı.
Kemal'in gözleri doldu.
— Ne söyledi?
— Senin oğlun olduğunu söyledi. Ayrıca Murat Demir'in hayatını mahvettiğini...
Kemal gözlerini kapattı.
— Demek sonunda ortaya çıktı.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Baba, sen Kaan'ı tanıyor musun?
Kemal derin bir nefes aldı.
— Onu tanıyorum, kızım. Ama tanıdığım çocukla telefonda konuştuğun adam aynı kişi mi, emin değilim.
— Ne demek bu?
Kemal cevap vermeden önce Alp'e baktı.
— Bu konuşmayı herkesin içinde yapmamız gerekiyor.
DEMİR KONAĞI — SALON
Salonun ortasında herkes toplanmıştı.
Murat, koltuğunda sessizce oturuyordu. Nermin, Mira'nın yanında durmuş, kızının elini tutuyordu. Leyla ise pencerenin önünde ayakta bekliyordu.
Kemal içeri girdiğinde Murat başını kaldırdı.
İki adamın gözleri buluştu.
Aralarındaki sessizlik, yılların öfkesini taşıyordu.
Murat ayağa kalktı.
— Kaan nerede?
Kemal sertçe güldü.
— Senin yüzünden kaybolan oğlumun nerede olduğunu bana mı soruyorsun?
Murat'ın yüzü gerildi.
— Ben onu kaybetmedim.
— Yalan söyleme!
Kemal'in sesi salonda yankılandı.
Mira irkildi.
— Baba...
Kemal kızına döndü.
— Sen doğduğunda Kaan üç yaşındaydı. Benim ilk çocuğumdu. Annenle birlikte onu büyütüyorduk. Sonra bir gece...
Sesi titredi.
— Bir gece hastaneden kayboldu.
Mira'nın gözleri doldu.
— Nasıl yani?
— O gece hastanede bir yangın alarmı çaldı. Herkes dışarı çıkarıldı. Kaan'ın odasında olmadığını fark ettiğimizde çok geçti.
Murat araya girdi.
— Çünkü onu ben bulmuştum.
Herkes Murat'a döndü.
Kemal'in yüzü bembeyaz oldu.
— Ne dedin sen?
Murat gözlerini yere indirdi.
— Kaan'ı hastanenin arka çıkışında buldum. Yanında bir adam vardı. Çocuğu götürmeye çalışıyordu.
— Neden bana söylemedin?
— Çünkü o adam Cavid'in adamıydı.
Mira'nın dudakları aralandı.
— Cavid mi?
Murat başını salladı.
— Cavid, o gece yalnızca bir bebeği değil, Kaan'ı da kullanmak istiyordu. Onu bir pazarlığın parçası hâline getirecekti.
Kemal öfkeyle Murat'ın yakasına yapıştı.
— Oğlumu neden bana getirmedin?!
Murat karşılık vermedi.
— Çünkü Kaan'ı kurtarmak için onu başka bir aileye teslim ettim.
Kemal'in eli yavaşça gevşedi.
— Ne yaptın?
— Onu güvende tutabileceğini düşündüğüm bir adama verdim. Ama o adam da ortadan kayboldu. Yıllarca Kaan'ın öldüğünü sandım.
Kemal'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben de oğlumun öldüğünü sandım...
Mira annesinin elini daha sıkı tuttu.
Bunca yıldır kayıp olan bir ağabeyi vardı.
Ve şimdi o ağabey, onu ailesinden uzaklaştırmaya çalışıyordu.
MİRA'NIN ODASI — GECE
Mira yatağının kenarında oturmuş, elindeki eski fotoğrafa bakıyordu.
Fotoğrafta küçük bir çocuk vardı.
Koyu renk saçları, gülümseyen yüzü...
Arkasında ise Kemal ve Nermin duruyordu.
Fotoğrafın arkasına bir tarih yazılmıştı.
12 Eylül 2002.
Mira parmağıyla çocuğun yüzüne dokundu.
— Ağabeyim...
Kapı hafifçe tıklandı.
— Girebilir miyim?
Alp'in sesiydi.
— Gir.
Alp içeri girdiğinde Mira'nın elindeki fotoğrafı fark etti.
Yanına gelip yatağın diğer ucuna oturdu.
— Küçükken ona benziyorsun.
Mira hafifçe gülümsedi.
— Gerçekten mi?
— Özellikle gözlerin.
Mira fotoğrafı ona uzattı.
— Sence beni neden aradı?
Alp bir süre fotoğrafa baktı.
— Belki seni gerçekten bulmak istiyordur.
— Peki neden sana güvenmememi söyledi?
Alp başını kaldırdı.
— Çünkü benim babamdan nefret ediyor.
— Murat'ın ona ne yaptığını öğrenmek istiyorum.
Alp, Mira'nın elini tuttu.
— Öğreneceğiz.
Mira gözlerini onun gözlerine dikti.
— Ya gerçekler seni de suçlu çıkarırsa?
Alp elini bırakmadı.
— O zaman bile senden kaçmayacağım.
Mira'nın gözleri doldu.
— Bazen senden korkuyorum, Alp.
Alp'in kaşları çatıldı.
— Benden mi?
— Hayır. Sana bu kadar bağlanmaktan...
Alp ona biraz daha yaklaştı.
— Ben de korkuyorum.
Mira şaşırdı.
— Sen mi?
— Evet. Çünkü hayatımda ilk kez birini kaybetme ihtimali beni bu kadar korkutuyor.
Mira başını onun göğsüne yasladı.
Alp kollarını onun etrafına doladı.
Bir süre konuşmadılar.
Sonra Alp, Mira'nın saçlarına hafifçe dokundu.
— Bana bir söz ver.
— Ne?
— Biri seni benden uzaklaştırmaya çalıştığında önce benimle konuşacaksın.
Mira başını kaldırdı.
— Sen de bana her şeyi anlatacaksın.
Alp hafifçe gülümsedi.
— Anlaştık.
Mira onun yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
Alp gülümseyerek fısıldadı:
— Bir tane daha?
— Şımarma.
— Senin yanında şımarabilirim.
Mira gülerek onu itti.
Ama Alp elini bırakmadı.
Ve o gece ikisi de bilmiyordu...
Birazdan gelecek mesajın bütün huzurlarını bozacağını.
ESKİ SANCAKTAR DEPOSU
Karanlık bir odada genç bir adam pencerenin önünde duruyordu.
Elindeki telefona baktı.
Ekranda Mira'nın fotoğrafı açıktı.
Arkasından bir ses geldi.
— Onunla konuştun mu?
Adam başını çevirmeden cevap verdi.
— Evet.
— Sana inandı mı?
— Henüz değil.
Cavid karanlığın içinden çıktı.
— O zaman daha iyi bir sebep vermelisin.
Adam alaycı bir gülümsemeyle döndü.
— Senin yaptığın gibi mi? Yıllarca bir çocuğu saklayıp sonra ailesinin karşısına düşman olarak mı çıkardın?
Cavid'in yüzü sertleşti.
— Dikkatli konuş, Kaan.
Kaan...
Demek telefondaki adam gerçekten Kaan Karahan'dı.
— Benimle anlaşma yaptığını unutma, dedi Cavid.
Kaan ona yaklaştı.
— Ben seninle anlaşma yapmadım. Sadece kardeşimi bulmak istedim.
— O zaman neden ona Alp'ten uzak durmasını söyledin?
Kaan'ın gözleri karardı.
— Çünkü Alp Arslan'ın babası benim hayatımı mahvetti.
Cavid gülümsedi.
— İşte şimdi doğru yoldasın.
Kaan bir an sustu.
— Ama Mira'ya zarar gelirse...
Cavid kahkaha attı.
— Kardeşini korumak istiyorsan önce onun sevdiği adamı elinden almalısın.
Kaan'ın yüzü değişti.
— Ben Mira'yı kullanmayacağım.
Cavid cebinden bir zarf çıkardı ve masaya bıraktı.
— O zaman bunu gör.
Kaan zarfı açtı.
İçinden eski bir hastane fotoğrafı çıktı.
Fotoğrafta küçük Kaan'ın yanında Murat Demir vardı.
Ama fotoğrafın arkasındaki yazı Kaan'ın nefesini kesti.
“Kaan Karahan'ın ailesinden alınmasının emrini veren kişi: Kemal Karahan.”
Kaan başını kaldırdı.
— Bu imkânsız...
Cavid ona yaklaştı.
— Baban seni terk etti, Kaan. Murat seni yalnızca kurtarmaya çalıştı.
Kaan'ın elleri titredi.
— Hayır...
— Mira'ya sor. Bakalım babası ona bunu anlatmış mı?
Kaan fotoğrafı buruşturdu.
Artık gözlerinde yalnızca öfke vardı.
DEMİR KONAĞI — SABAH
Mira kahvaltı masasına indiğinde herkesin yüzünde tuhaf bir ifade vardı.
Kemal ayakta duruyordu.
Murat'ın önünde ise bir dosya bulunuyordu.
— Ne oldu? diye sordu Mira.
Kemal kızına döndü.
— Kaan'dan haber geldi.
Mira hemen yaklaştı.
— Nerede?
Kemal cevap vermeden dosyayı ona uzattı.
Mira dosyayı açtı.
İlk sayfada hastane kayıtları vardı.
İkinci sayfada ise bir belge...
Belgenin altında Kemal Karahan'ın imzası bulunuyordu.
Mira'nın yüzündeki gülümseme silindi.
— Bu ne?
Kemal başını eğdi.
— Sahte.
Mira'nın sesi titredi.
— Ama imza senin...
— Mira, beni dinle.
— Ağabeyimi sen mi verdin?
— Hayır!
— O zaman neden bu belgede senin imzan var?!
Kemal kızına yaklaşmak istedi ama Mira geri çekildi.
Tam o sırada Alp araya girdi.
— Mira, sakin ol. Önce belgeyi inceleyelim.
Mira gözlerini Alp'e çevirdi.
— Sen de biliyor muydun?
Alp şaşkınlıkla ona baktı.
— Neyi?
Mira'nın gözleri doldu.
— Herkes benden bir şey saklıyor!
Alp ona yaklaşırken telefonuna mesaj geldi.
Ekrana baktı.
Bilinmeyen numaradan gönderilmiş bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta Alp'in çocukluk hâli görülüyordu.
Yanında ise Kaan Karahan vardı.
Fotoğrafın altında tek bir cümle yazıyordu:
“Kaan'ı kaybeden aile, şimdi Mira'yı da kaybedecek.”
Alp'in yüzü buz kesti.
Mira onun telefonuna baktı.
— Ne oldu?
Alp cevap veremedi.
Çünkü fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.
3 MAYIS 2003.
Aynı gün.
Mira'nın doğduğu gün.
Alp'in kayıp ikizinin hastaneden alındığı gün.
Ve Kaan'ın ortadan kaybolduğu gece.
Üç ayrı kayıp...
Tek bir gece...
Tek bir aile...
Alp yavaşça başını kaldırdı.
— Mira...
— Ne?
— Kaan'ı kaybettikleri gece ben de hastanedeydim.
Mira'nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
— Biliyorum.
Alp başını iki yana salladı.
— Hayır. Sen anlamıyorsun. Ben o gece yalnız değildim.
— Kiminleydin?
Alp'in dudakları aralandı.
Ama cevap veremedi.
Çünkü kapının önünde duran kişi, yıllardır öldüğünü sandıkları biriydi.
Tarık Sancaktar.
Elinde eski bir dosyayla içeri girdi.
Herkes ona döndü.
Tarık dosyayı masaya bıraktı.
— Artık bütün gerçekleri öğrenmenin zamanı geldi.
Murat ayağa fırladı.
— Sakın!
Tarık ona baktı.
— Yirmi üç yıl önce o hastanede yalnızca çocuklar değiştirilmedi, Murat.
Sonra gözlerini Mira'ya çevirdi.
— O gece bir çocuk daha kayboldu.
Mira'nın sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
— Kim?
Tarık dosyayı açtı.
İlk sayfada bir isim yazıyordu.
ARAS SANCAKTAR.
Tarık derin bir nefes aldı.
— Ve o çocuk, sandığınız gibi Cavid'in oğlu değil.
Alp'in yüzündeki kan çekildi.
— Ne diyorsun sen?
Tarık son cümlesini söyledi:
— Aras'ın gerçek annesi Leyla değil. Gerçek annesi... Nermin.
BÖLÜM SONU. �
Bölüm etkileşimi
