SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

15. bölüm / 18

15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER

01. KARŞIMDAKİ BEN
Otel odasında kimse konuşmuyordu.
Alp, karşısında duran adama bakıyordu. Yüzü kendi yüzüydü. Gözleri, kaşları, hatta öfkelenince çenesini sıkma şekli bile aynıydı.
Sanki yıllardır aynada gördüğü adam, karşısında canlı bir şekilde duruyordu.
— Aras…
Adam başını hafifçe eğdi.
— Sonunda tanıştık, kardeşim.
Alp bir adım yaklaştı.
— Yıllardır neredeydin?
Aras'ın yüzündeki gülümseme silindi.
— Senin yaşadığın hayatı yaşamadım.
— Bu cevap değil.
— Çünkü anlatacaklarım hoşuna gitmeyecek.
Alp'in sesi sertleşti.
— Denemek zorundasın.
Aras gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Önce onu buradan gönder.
Mira hemen karşılık verdi:
— Ben hiçbir yere gitmiyorum.
Aras kaşını kaldırdı.
— Demek Mira sensin.
Alp'in bakışları keskinleşti.
— Onun adını nereden biliyorsun?
— Cavid'den.
Mira'nın yüzü gerildi.
— Cavid seni de mi kullanıyor?
Aras kısa bir kahkaha attı.
— Cavid kimseyi kullanmaz, Mira. İnsanların en zayıf yerlerini bulur ve oradan yönetir.
Alp kollarını göğsünde birleştirdi.
— Benim zayıf yerim neymiş?
Aras hiç düşünmeden cevap verdi:
— Sen.
Sonra Mira'ya baktı.
— Ve onun zayıf yeri de sensin.
Alp'in çenesi gerildi.
— Mira'yı bu işe karıştırma.
Aras başını iki yana salladı.
— Hâlâ anlamadın. Bu hikâyede hepimiz zaten birbirimize karışmış durumdayız.
02. KAYIP YILLAR
Eylül, odanın köşesindeki koltuğa oturdu.
— Aras, artık anlatmalısın.
Aras ona baktı.
— Her şeyi anlatacağım.
Alp karşısındaki sandalyeye oturdu.
— Dinliyorum.
Aras derin bir nefes aldı.
— Doğduğumuz gece annem Leyla, iki bebeği olduğunu biliyordu. Ama hastaneden yalnızca bir bebekle çıktı. Diğerinin öldüğünü söylediler.
Leyla'nın adını duyan Alp'in gözleri doldu.
— Annem…
Aras devam etti:
— Beni hastaneden alan kişi Murat Demir'di. Bir süre sonra beni Cavid'e teslim etti. Cavid, beni kendi ailesinin bir parçası gibi büyüteceğini söyledi.
Alp kaşlarını çattı.
— Ama sen onun oğlu değilsin.
— Hayır. Beni kendi oğlu gibi gösterdi. Çünkü Demir ailesinin mirası üzerinde söz sahibi olabilmek istiyordu.
— Peki sen bunu ne zaman öğrendin?
Aras acı acı gülümsedi.
— On yedi yaşımda.
Mira şaşırdı.
— O zamandan beri biliyor muydun?
— Evet. Ama Cavid'in yanında yaşamaya devam ettim. Çünkü bana annemi bulacağıma söz vermişti.
Alp'in sesi alçaldı.
— Peki neden bana ulaşmadın?
Aras gözlerini ona dikti.
— Çünkü Cavid seni benden daha çok seviyordu.
Alp şaşkınlıkla baktı.
— Ne?
— Seni hep uzaktan takip etti. Okulunu, arkadaşlarını, hayatını… Her şeyi biliyordu. Ben ise onun yanında bir araçtım.
Aras'ın gözleri doldu.
— Bazen aynı anneden doğmuş iki çocuk bile aynı sevgiyi göremiyor, Alp.
Alp ilk kez cevap veremedi.
03. CAVİD'İN TEKLİFİ
Tam o sırada Alp'in telefonu çaldı.
Arayan Cavid'di.
Alp telefonu hoparlöre aldı.
— Söyle.
Cavid'in sakin sesi odada yankılandı.
— Kardeşinle tanışmışsın.
Alp'in gözleri Aras'a kaydı.
— Demek bütün bunları sen planladın.
— Ben yalnızca ailenizin kavuşmasını sağladım.
— Ne istiyorsun?
Cavid güldü.
— Çok basit. Demir Holding'deki hisselerini bana devredeceksin.
Alp'in sesi sertleşti.
— Hayır.
— O zaman kardeşinle ilgili öğrendiğin gerçeklerin devamını öğrenemezsin.
Aras öne çıktı.
— Cavid! Yeter artık!
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
— Aras, sana söz verdiğim hayatı hatırlatmamı ister misin?
Aras'ın yüzü gerildi.
— Ben artık senin oyuncağın değilim.
Cavid'in sesi soğudu.
— Öyle mi? Peki annene ne olduğunu biliyor musun?
Aras dondu.
Alp hemen sordu:
— Leyla'ya ne yaptın?
Cavid cevap vermedi.
Yalnızca şu cümleyi söyledi:
— Yarın akşam saat sekizde eski Demir Köşkü'ne gel. İkiniz de.
Telefon kapandı.
Mira endişeyle Alp'e baktı.
— Bu bir tuzak.
Alp başını salladı.
— Biliyorum.
Aras ayağa kalktı.
— Yine de gitmeliyiz.
Alp ona döndü.
— Önce annemi bulacağız.
Aras'ın gözleri doldu.
— Ben de yıllardır onu arıyorum.
04. AYNI EVDE İKİ ALP
Ertesi gün Demir Konağı'nda herkes şaşkınlık içindeydi.
Alp, Aras'ı eve getirmişti.
Kapı açıldığında Murat'ın elindeki gazete yere düştü.
— Aras…
Aras ona baktı.
— Beni tanıdınız mı?
Murat'ın gözleri doldu.
— Seni en son kucağımda tutmuştum.
Aras'ın yüzü sertleşti.
— Sonra beni başka bir adama verdiniz.
Murat başını eğdi.
— Seni kurtarmaya çalıştım.
Aras öfkeyle güldü.
— Herkes aynı şeyi söylüyor!
Leyla merdivenlerden indiğinde karşısında iki oğlunu gördü.
Bir an nefes alamadı.
— Oğullarım…
Alp'in yüzündeki sertlik dağıldı.
Aras ise yerinden kıpırdayamadı.
Leyla önce Alp'e, sonra Aras'a baktı.
Gözyaşları içinde ikisine birden sarıldı.
— Benim çocuklarım…
Aras annesinin omzuna başını yasladı.
— Beni neden aramadın?
Leyla hıçkırarak cevap verdi:
— Seni öldü sandım, oğlum. Her doğum gününde bir mum daha yaktım. Her yıl seni kaybettiğim günü yeniden yaşadım.
Alp de annesine sarıldı.
İlk kez iki kardeş aynı anda annelerinin kollarındaydı.
Ama o anı uzaktan izleyen biri vardı.
Murat.
Yüzündeki ifade mutluluk değil, korkuydu.
Çünkü Aras'ın eve dönmesi, yıllardır sakladığı son sırrın da ortaya çıkması demekti.
05. MİRA'NIN HİSSETTİĞİ ŞEY
Mira, mutfakta kahve hazırlarken Aras içeri girdi.
— Yardım edeyim mi?
Mira gülümsedi.
— Kahve yapmayı biliyor musun?
Aras omuz silkti.
— Cavid'in evinde kahveyi genelde başkaları yapardı.
— O zaman bugün öğrenirsin.
Aras hafifçe güldü.
— Alp de böyle konuşuyor.
Mira kahvesini fincana doldurdu.
— Siz gerçekten çok benziyorsunuz.
Aras ona dikkatle baktı.
— Alp sana iyi davranıyor mu?
Mira şaşırdı.
— Neden sordun?
— Çünkü onun nasıl biri olduğunu biliyorum. Kolay kolay kimseye güvenmez. Ama sana bakarken yüzündeki ifade değişiyor.
Mira'nın yanakları hafifçe kızardı.
— Bazen çok sinir bozucu.
Aras güldü.
— Buna şaşırmadım.
Tam o sırada Alp mutfağa girdi.
— Ne konuşuyorsunuz?
Mira gülümseyerek cevap verdi:
— Seni.
Alp kaşlarını kaldırdı.
— Umarım iyi şeylerdir.
Aras kahvesinden bir yudum aldı.
— Pek sayılmaz.
Alp gözlerini kıstı.
— Daha ilk günden bana karşı mı geldin?
— Kardeşlik böyle bir şey sanırım.
Mira ikisine bakıp güldü.
Alp, Mira'nın yanına gelip beline hafifçe dokundu.
— Sen de çok eğleniyorsun galiba.
Mira gülümsedi.
— Biraz.
Alp kulağına eğildi.
— Akşam seninle konuşacağız.
— Neden?
— Çünkü bugün bütün ilgini kardeşime verdin.
Mira kahkaha attı.
— Kıskanıyor musun?
Alp ciddi bir ifadeyle cevap verdi:
— Kardeşimi değil. Seni paylaşmayı sevmiyorum.
Aras kahvesini masaya bıraktı.
— Daha ilk günden başladınız mı?
06. KEREM'İN BULDUĞU DOSYA
Öğleden sonra Kerem konağa geldi.
Elinde kalın bir dosya vardı.
— Alp, konuşmamız gerekiyor.
Alp çalışma odasına geçti.
— Ne buldun?
Kerem dosyayı masaya bıraktı.
— Aylin'in son yıllarda yaptığı para transferlerini inceledim. Cavid'den düzenli olarak para almış.
Aras dosyaya baktı.
— Annem neden Cavid'le görüşsün?
Kerem başka bir belge çıkardı.
— Çünkü Aylin, Cavid'in planlarında önemli bir rol oynamış. Ama son altı aydır Cavid'e para gönderen başka biri var.
Alp kaşlarını çattı.
— Kim?
Kerem belgeyi çevirdi.
Üzerinde bir şirket adı yazıyordu:
KARAHAN YATIRIM A.Ş.
Alp'in yüzü gerildi.
— Kemal Karahan'ın şirketi…
Aras şaşkınlıkla baktı.
— Kemal bizimle neden uğraşsın?
Kerem başını salladı.
— İşin tuhaf tarafı da bu. Ödemeler Kemal'in hesabından yapılmış gibi görünüyor ama imza ona ait değil.
Alp ayağa kalktı.
— Yani biri babamın adını kullanıyor.
Kerem başını salladı.
— Evet. Üstelik bu işlemler Demir Holding'deki hisselerin devredileceği tarihten hemen önce başlamış.
Aras dosyayı kapattı.
— Cavid yalnız değil.
Alp pencereye yürüdü.
— Bunu zaten biliyordum.
07. MİRA'NIN KARŞILAŞTIĞI KADIN
Akşamüstü Mira, konağın bahçesinde yürüyüş yapıyordu.
Telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Mira Karahan, seninle konuşmam gerekiyor. Geçmişinle ilgili bilmediğin bir şey var.”
Mira cevap yazdı:
“Kimsiniz?”
Karşılık hemen geldi.
“Beni tanıyorsun. Ama hatırlamıyorsun. Yarım saat sonra eski bahçe kapısında ol.”
Mira mesajı Alp'e göstermek istedi ama çalışma odasında toplantı yaptığını hatırladı.
Kendi kendine söylendi:
— Yine ne çıkacak bakalım…
Eski bahçe kapısına doğru yürüdü.
Orada siyah paltolu bir kadın bekliyordu.
Kadın yavaşça döndü.
Mira onu görünce şaşırdı.
— Siz kimsiniz?
Kadın gözlerini Mira'nın yüzünde gezdirdi.
— Ben Aylin Sancaktar.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Aras'ın annesi…
Aylin başını salladı.
— Evet.
Mira bir adım geri çekildi.
— Neden buradasınız?
Aylin'in gözleri doldu.
— Çünkü sana anlatmam gereken bir şey var.
— Ne?
Aylin etrafına baktı.
— Leyla'nın sana anlattığı her şey doğru değil.
Mira'nın yüzü gerildi.
— Annem hakkında böyle konuşmayın.
— Ben de onun kardeşiyim, Mira. Bazı şeyleri herkesten daha iyi biliyorum.
Aylin çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç Leyla ve Nermin vardı.
Aralarında küçük bir bebek taşıyan bir adam duruyordu.
Mira fotoğrafı aldı.
— Bu kim?
Aylin'in sesi titredi.
— Kemal Karahan.
Mira şaşkınlıkla baktı.
— Babam mı?
Aylin başını salladı.
— Evet. Ama o fotoğraftaki bebek sen değilsin.
Mira'nın nefesi kesildi.
— Ne?
Aylin devam etti:
— O gece hastaneden çıkarılan bebeklerden biri, sana yıllarca anlatılan hikâyeden çok daha farklı bir hayat yaşadı.
Mira'nın gözleri doldu.
— Ne anlatmaya çalışıyorsunuz?
Aylin tam cevap verecekken arkasından bir ses duyuldu.
— Aylin!
Alp hızla yanlarına geldi.
Mira şaşkınlıkla ona döndü.
— Alp…
Alp önce Mira'ya, sonra Aylin'e baktı.
— Burada ne işin var?
Aylin geri çekildi.
— Gerçekleri anlatmaya geldim.
Alp'in sesi soğuktu.
— Hangi gerçekleri?
Aylin'in gözleri doldu.
— Mira'nın doğumuyla ilgili olanı.
08. İHANETİN ADI
Alp, Mira'yı arkasına aldı.
— Mira'yla konuşacaksan benim yanımda konuşacaksın.
Aylin başını salladı.
— Peki. Ama önce şunu bilmelisin: Cavid'in seni ve kardeşini birbirinize düşürmesinin sebebi yalnızca miras değil.
Alp sordu:
— Başka ne var?
Aylin'in gözleri konağa çevrildi.
— Murat Demir.
Mira şaşırdı.
— Murat mı?
— Murat, yıllar önce Cavid'in planını bozdu. Ama bunu iyilik olsun diye yapmadı. Kendi sırrını korumak için yaptı.
Alp'in yüzü sertleşti.
— Ne sırrı?
Aylin bir süre sustu.
Sonra çantasından bir USB bellek çıkardı.
— Bunu izlediğinizde anlayacaksınız.
Alp belleği aldı.
— İçinde ne var?
Aylin'in cevabı ikisini de susturdu:
— Murat'ın, hastaneden çıkarılan bebeği Cavid'e teslim ettiği görüntüler.
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Bu doğru olamaz…
Aylin başını eğdi.
— Keşke olmasaydı.
Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.
Alp arkasından seslendi:
— Aylin! Bir dakika!
Kadın durdu.
— Başka ne biliyorsun?
Aylin yavaşça döndü.
— Bir şey daha var.
— Söyle.
Aylin'in gözleri Mira'ya çevrildi.
— Cavid'in yıllardır sakladığı kişi, senin sandığın kişi değil.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Kim?
Aylin cevap vermedi.
Yalnızca fısıldadı:
— Evinizin içindeki düşman.
Ve karanlıkta gözden kayboldu.
09. O GÖRÜNTÜ
Gece herkes çalışma odasında toplandı.
Alp USB belleği bilgisayara taktı.
Ekranda eski, bulanık bir hastane görüntüsü açıldı.
Tarih: 3 MAYIS 2003
Koridorda Murat görünüyordu.
Kucağında beyaz bir battaniyeye sarılı bebek vardı.
Yanında Cavid duruyordu.
Murat bebeği ona uzattı.
Cavid bebeği aldı.
Sonra Murat'ın omzuna dokunup bir şey söyledi.
Ses net değildi.
Kerem görüntüyü yakınlaştırdı.
Murat'ın dudaklarını okuyabilmek için kaydı yavaşlattı.
Bir süre sonra ekranda altyazı gibi beliren kelimeler vardı:
“Bu çocuk burada kalırsa hepimiz mahvoluruz.”
Mira ağzını kapattı.
Murat ayağa kalktı.
— Bu görüntü eksik!
Alp ona döndü.
— Eksik olan ne?
Murat'ın sesi titredi.
— O bebeği Cavid'e vermedim. Ondan geri almaya çalışıyordum!
Aras ayağa kalktı.
— O zaman neden görüntüde ona teslim ediyorsun?
Murat cevap veremedi.
Görüntü devam etti.
Cavid bebeği alıp koridorun sonuna doğru yürüdü.
Tam çıkış kapısına yaklaşırken başka biri kadraja girdi.
Yüzü görünmüyordu.
Ama kolundaki saat dikkat çekiyordu.
Mira ekrana yaklaştı.
— Bu saat…
Alp görüntüyü durdurdu.
Mira'nın sesi fısıltıya dönüştü.
— Bu saati bugün de gördüm.
Herkes ona döndü.
— Nerede gördün?
Mira yavaşça cevap verdi:
— Murat'ın kolunda.
Salondaki bütün bakışlar Murat'a çevrildi.
Murat'ın yüzü bembeyaz oldu.
10. SON SÖZ
Murat birkaç saniye boyunca konuşamadı.
Sonra yavaşça kolundaki saati çıkardı.
Masaya bıraktı.
— Bu saat benim değil.
Alp kaşlarını çattı.
— Ne demek senin değil?
Murat gözlerini kapattı.
— Bu saatin aynısından bir tane daha vardı. Kardeşimde.
Aras şaşkınlıkla sordu:
— Senin kardeşin mi vardı?
Murat başını salladı.
— Evet. Ama yıllardır görüşmüyorduk.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Kimdi?
Murat'ın gözleri doldu.
— Tarık Sancaktar.
Alp ve Aras birbirlerine baktılar.
Murat devam etti:
— O gece hastanede benimle birlikte olan kişi Tarık'tı. Cavid'in bebeği götürmesine yardım ettiğini sandım. Ama yıllar sonra onun da kandırıldığını öğrendim.
Alp masaya vurdu.
— Yeter! Artık kimse bana yarım gerçek anlatmayacak!
Tam o sırada Murat'ın telefonu çaldı.
Arayan numara kayıtlı değildi.
Murat telefonu açtı.
Karşı taraftan gelen ses herkesi susturdu.
— Murat… Eski defterleri açmışsınız.
Murat'ın yüzü değişti.
— Sen kimsin?
Adam güldü.
— Beni tanıyorsun. Yıllardır benim yüzümden uyuyamıyorsun.
Murat'ın dudakları titredi.
— Hayır… Sen ölmüştün.
Karşıdaki adam son cümlesini söyledi:
— Ölmedim, kardeşim. Sadece sizin hayatınızdan çekildim.
Telefon kapandı.
Alp yavaşça babasına döndü.
— Kimdi?
Murat gözlerini kaldırdı.
— Benim ikiz kardeşim…
Herkes dondu.
Murat'ın sesi titredi:
— Cavid Sancaktar.
15. BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…