Bölümler 18Şu an: 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
01. BU GECE HER ŞEY DEĞİŞECEK
Murat'ın son cümlesi Alp'in zihninde yankılanıyordu.
“Cavid, Mira'nın gerçek annesini bulduğunu söylüyor.”
Alp ayağa kalktı.
— Nerede?
Murat cevap verdi:
— Bu gece konağa getirecekmiş.
— Kim olduğunu biliyor musun?
Murat başını iki yana salladı.
— Hayır. Sadece Mira'nın annesi olduğunu söylüyor.
Alp öfkeyle masaya vurdu.
— Yeter artık! Mira'nın hayatını daha ne kadar altüst edeceksiniz?
Aras araya girdi.
— Sakin ol. Önce kim olduğunu öğrenelim.
Alp telefonunu aldı.
— Mira nerede?
Murat cevap verdi:
— Odasında.
Alp hızla odadan çıktı.
Mira yatağının kenarında oturuyordu. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı.
Kapı hafifçe çalındı.
— Girebilir miyim?
Mira başını kaldırdı.
— Gel.
Alp içeri girdi. Bir süre konuşmadan ona baktı.
Sonra yanına oturdu.
— Dün gece için üzgünüm.
Mira gözlerini kaçırdı.
— Bana inanmadın.
— Korktum.
Mira şaşırdı.
— Neden?
Alp ellerini tuttu.
— Seni kaybetmekten. Bunca şey yaşadık, Mira. Bir gün uyanıp senin de benden uzaklaştığını görmek istemiyorum.
Mira'nın gözleri doldu.
— Ben senden uzaklaşmak istemiyorum.
Alp alnını onun alnına yasladı.
— O zaman ne olursa olsun birbirimize anlatacağız. Söz mü?
— Söz.
Alp yanağına küçük bir öpücük kondurdu.
— Bu gece birlikte olacağız. Ne öğrenirsek öğrenelim.
Mira başını salladı.
— Birlikte.
02. KONAĞA GELEN KADIN
Saat tam 21.15'te konağın kapısı çaldı.
Herkes salondaydı.
Sevim Hanım kapıyı açtı.
Kapıda siyah paltolu, uzun saçlı bir kadın duruyordu. Yüzünde yılların yorgunluğu vardı.
Kadın içeri girdiğinde ilk olarak Mira'yı aradı.
— Mira…
Mira ayağa kalktı.
— Siz kimsiniz?
Kadının gözleri doldu.
— Ben…
Tam o sırada Cavid arkasından içeri girdi.
— Sanırım artık tanışma vakti geldi.
Alp hemen Mira'nın yanına geçti.
— Cavid, ne istiyorsun?
Cavid gülümsedi.
— Sadece aileyi bir araya getirmeye çalışıyorum.
Kadın titreyen ellerini uzattı.
— Kızım…
Mira geri çekildi.
— Bana kızım demeyin. Önce kimsiniz, onu söyleyin.
Kadın gözyaşlarını tutamadı.
— Benim adım Zeynep.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
Cavid araya girdi:
— Zeynep, Mira'nın biyolojik annesi.
Salonda herkes dondu.
Leyla ayağa kalktı.
— Bu imkânsız!
Zeynep gözlerini Leyla'ya çevirdi.
— Seninle konuşmamız gerekiyor, Leyla.
Leyla'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Sen…
Mira ikisinin arasında bakışlarını gezdirdi.
— Bir dakika. Birbirinizi tanıyor musunuz?
Zeynep başını salladı.
— Çok eskiden beri.
Mira'nın sesi titredi.
— Bana gerçeği anlatın.
03. BİR ANNE, İKİ HİKÂYE
Zeynep koltuğa oturdu.
Mira karşısına geçti.
— Ben 2003 yılında İstanbul'da bir hastanede doğum yaptım. Bir kızım oldu.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Devam edin.
— Doğumdan sonra bebeğimi bana göstermediler. Hemşire, bebeğimin başka bir servise götürüldüğünü söyledi. Saatlerce bekledim. Sonra bir doktor geldi ve bebeğimin öldüğünü söyledi.
Mira'nın gözleri doldu.
— Peki benimle ne ilgisi var?
Zeynep çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir kadın, hastane yatağında küçük bir bebeği tutuyordu.
Fotoğrafın arkasında tarih yazıyordu:
3 MAYIS 2003
Mira fotoğrafı eline aldı.
— Bu siz misiniz?
Zeynep başını salladı.
— Evet.
Leyla bir anda ayağa kalktı.
— Cavid, bu kadını neden buraya getirdin?
Cavid sakin bir şekilde cevap verdi:
— Çünkü Mira'nın bilmesi gereken gerçekler var.
Nermin gözyaşları içinde konuştu:
— Mira benim kızım. Onu ben büyüttüm!
Zeynep başını Nermin'e çevirdi.
— Biliyorum. Sana kızmıyorum. Sen de benim gibi kandırılmışsın.
Mira'nın sesi duyuldu:
— Benim annem kim?
Salondaki herkes sustu.
Zeynep yavaşça ayağa kalktı.
— Ben senin biyolojik annenim, Mira.
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Hayır…
Zeynep ona yaklaşmak istedi.
Ama Mira geri çekildi.
— Bunca yıldır neredeydiniz?
Zeynep ağladı.
— Seni aradım. Yıllarca aradım.
Mira başını iki yana salladı.
— Ben de yıllarca annemin kim olduğunu merak ettim. Ama şimdi karşımda duruyorsunuz ve sizi tanımıyorum.
Nermin ağlayarak Mira'ya sarıldı.
— Ben buradayım kızım. Ben hiçbir yere gitmedim.
Mira annesine sıkıca sarıldı.
— Biliyorum anne. Sen benim annemsin.
04. LEYLA'NIN İTİRAFI
Herkesin kafası karışmıştı.
Alp, Leyla'nın karşısına geçti.
— Anne, sen Mira'nın biyolojik annesi olduğunu söylemiştin.
Leyla'nın gözleri doldu.
— Ben de öyle biliyordum.
Zeynep araya girdi.
— Çünkü sana yanlış bilgi verildi.
Leyla şaşkınlıkla baktı.
— Ne demek istiyorsun?
Zeynep çantasından başka bir belge çıkardı.
— Hastane kayıtları değiştirildi. Benim bebeğim öldü diye gösterildi. Ama bebeğim ölmemişti.
Murat belgeyi aldı.
Bir süre inceledi.
Sonra başını kaldırdı.
— Bu kayıt gerçek.
Alp şaşkınlıkla sordu:
— Nasıl emin olabiliyorsun?
Murat parmağını belgedeki imzaya koydu.
— Çünkü bu belgeyi hazırlayan doktoru tanıyorum. Yıllar önce benimle çalışmıştı.
Leyla'nın sesi titredi.
— Peki Mira'nın babası?
Zeynep gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Kemal Karahan.
Mira'nın nefesi kesildi.
— Babam…
Kemal ayağa kalktı.
Zeynep ona baktı.
— Seni yıllarca aradım, Kemal.
Kemal'in gözleri doldu.
— Ben de seni öldü sanıyordum.
Mira şaşkınlıkla ikisine baktı.
— Siz birbirinizi tanıyor musunuz?
Kemal başını salladı.
— Zeynep, yıllar önce hayatımda olan kadındı.
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Bütün hayatı boyunca annesinin Nermin olduğunu bilmişti. Şimdi karşısında biyolojik annesi ve babası duruyordu.
Ama kalbinde annesi olarak yalnızca Nermin vardı.
05. NERMİN'İN SAKLADIĞI MEKTUP
Gece ilerlediğinde Mira odasına çıktı.
Alp de peşinden geldi.
Mira pencerenin önünde duruyordu.
— Alp, sence insanın iki annesi olabilir mi?
Alp yanına geldi.
— Bence insanı doğuran da annedir, büyüten de.
Mira gözlerini sildi.
— Zeynep Hanım'ı tanımıyorum. Bana sarılınca ne hissetmem gerektiğini bile bilmiyorum.
Alp elini tuttu.
— Hissetmek zorunda değilsin. Zamanla tanırsın.
Mira başını omzuna yasladı.
— Nermin'i kaybetmek istemiyorum.
— Kaybetmeyeceksin.
Tam o sırada kapı açıldı.
Nermin içeri girdi.
Elinde küçük, eski bir kutu vardı.
— Mira, seninle konuşabilir miyim?
Mira hemen annesine döndü.
— Tabii anne.
Nermin kutuyu masaya bıraktı.
— Bunu yıllardır saklıyorum. Artık senin görmen gerekiyor.
Mira kutuyu açtı.
İçinden bir bebek bilekliği ve küçük bir mektup çıktı.
Bilekliğin üzerinde şu yazıyordu:
MİRA — 03.05.2003
Mira şaşırdı.
— Bu benim mi?
Nermin başını salladı.
— Evet.
Mira mektubu açtı.
“Nermin, bu bebeği sana emanet ediyorum. Ona annelik etmeni istiyorum. Bir gün gerçekleri öğrenirse onu benden nefret etmeye zorlama. Çünkü ben onu terk etmedim. Onu kurtarmak için kendimden uzak tutmak zorunda kaldım.”
Mira'nın elleri titredi.
— Bunu kim yazmış?
Nermin gözlerini kapattı.
— Zeynep.
Mira başını kaldırdı.
— Yani beni sana o mu verdi?
— Evet. Ama o gece hastanede yaşananlar çok daha karmaşıktı.
Nermin ağlamaya başladı.
— Seni ilk kucağıma aldığımda kendi kızım gibi sevdim. Sonra seni kaybetmekten korktum. Bir gün gerçek annen geri gelirse beni bırakacağını düşündüm.
Mira annesine sarıldı.
— Ben seni bırakmam.
Nermin hıçkırarak ağladı.
— Bana söz ver, kızım.
Mira annesinin yüzünü ellerinin arasına aldı.
— Sen benim annemsin. Bunu kimse değiştiremez.
Alp onları sessizce izledi.
06. ARAS'IN ŞÜPHESİ
Aşağıda Aras, Cavid'in karşısında durmuştu.
— Zeynep'i neden şimdi getirdin?
Cavid içkisinden bir yudum aldı.
— Çünkü artık zaman geldi.
— Mira'nın hayatını mahvetmek istiyorsun.
Cavid gülümsedi.
— Hayır. Ona gerçeği gösteriyorum.
Aras masaya yaklaştı.
— Senin gösterdiğin gerçeklerin hepsi yalan.
Cavid'in yüzü sertleşti.
— Dikkatli konuş, Aras.
— Artık senden korkmuyorum.
Cavid ayağa kalktı.
— Beni iyi dinle. Senin hayatını ben kurtardım.
Aras güldü.
— Beni annemden, kardeşimden ve kendi hayatımdan ayıran sensin.
Cavid bir süre sustu.
Sonra yavaşça konuştu:
— Peki Tarık'ın sana neden gerçekleri anlatmadığını hiç düşündün mü?
Aras'ın yüzü değişti.
— Ne demek istiyorsun?
Cavid cebinden bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta Tarık, küçük Aras'ı kucağında tutuyordu. Yanlarında ise başka bir adam vardı.
Aras fotoğrafa baktı.
— Bu adam kim?
Cavid gülümsedi.
— Babanın seni benden saklamasına yardım eden kişi.
— Kim?
Cavid'in cevabı Aras'ı sarstı:
— Murat Demir.
07. ALP'İN ŞÜPHESİ
Alp çalışma odasında Kerem'le konuşuyordu.
— Zeynep'in hastane kayıtlarını araştırmanı istiyorum.
Kerem başını salladı.
— Neden? Mira'nın annesi olduğu belli değil mi?
— Cavid'in getirdiği hiçbir şeye inanmıyorum.
Kerem bilgisayarını açtı.
— Peki, araştıracağım.
Alp masadaki fotoğrafı aldı.
— Bir de bu kadının son yirmi üç yılda nerede yaşadığını öğren.
Kerem bir süre sonra ekrana baktı.
— Alp…
— Ne oldu?
— Zeynep'in resmi kayıtlarda ölüm tarihi var.
Alp'in yüzü gerildi.
— Ne?
Kerem ekranı ona çevirdi.
Zeynep Karahan — Ölüm tarihi: 14 Eylül 2008.
Alp şaşkınlıkla belgeyi inceledi.
— Bu nasıl mümkün olabilir? Kadın az önce buradaydı.
Kerem başka bir pencere açtı.
— Daha da garibi var. Bu ölüm belgesini onaylayan doktor, Cavid'in yıllardır birlikte çalıştığı bir adam.
Alp ayağa kalktı.
— Yani Zeynep'in kimliği sahte olabilir mi?
Kerem başını salladı.
— Büyük ihtimalle.
Alp telefonunu çıkardı.
— Mira'ya söylemem gerekiyor.
08. GECE YARISI GELEN GERÇEK
Alp Mira'nın odasına girdiğinde Zeynep de oradaydı.
Mira annesiyle konuşuyordu.
Alp kapıda durdu.
— Mira, seninle konuşmam gerekiyor.
Mira onun yüzündeki ifadeyi görünce endişelendi.
— Ne oldu?
Alp gözlerini Zeynep'e çevirdi.
— Önce Zeynep Hanım'ın gitmesini istiyorum.
Zeynep ayağa kalktı.
— Neden?
Alp sakin ama sert bir sesle konuştu:
— Çünkü sizinle ilgili bir şey öğrendim.
Mira şaşırdı.
— Alp, lütfen…
Alp telefonu uzattı.
Mira ekrandaki belgeyi okudu.
— Ölüm tarihi mi?
Zeynep'in yüzü bembeyaz oldu.
Alp ona döndü.
— Bize açıklamak istediğiniz bir şey var mı?
Zeynep bir süre sessiz kaldı.
Sonra çantasını aldı.
— Benim gitmem gerekiyor.
Mira ayağa kalktı.
— Hayır! Bana bir açıklama borçlusunuz!
Zeynep kapıya yöneldi.
— Beni affet, kızım.
Mira arkasından seslendi:
— Bana kızım demeyin!
Zeynep durdu.
Gözyaşlarını sildi.
— Haklısın. Ama bir gün her şeyi anlayacaksın.
Kapı kapandı.
Mira olduğu yerde kaldı.
Alp ona yaklaştı.
— Özür dilerim.
Mira başını iki yana salladı.
— Ben artık hiçbir şey anlamıyorum.
Alp onu kollarına aldı.
09. CAVİD'İN GERÇEK YÜZÜ
Aynı gece Cavid, Zeynep'le telefonda konuşuyordu.
— Her şey yolunda mı?
Zeynep'in sesi titriyordu.
— Alp ölüm belgesini bulmuş.
Cavid güldü.
— Beklediğimden erken olmuş.
— Mira bana inanmıyor artık.
— Önemli değil. Asıl yapman gerekeni yaptın.
Zeynep sessiz kaldı.
Cavid'in sesi sertleşti.
— Unutma, sana verdiğim sözü tutacağım. Oğlunu görmek istiyorsan söylediklerimi yapacaksın.
Zeynep ağlamaya başladı.
— Lütfen ona zarar verme.
Cavid telefonu kapattı.
Sonra karşısındaki adama döndü.
— Artık Mira'yı kendi tarafımıza çekebiliriz.
Adam sordu:
— Peki Alp?
Cavid gülümsedi.
— Alp'in işi daha zor. Çünkü ona kardeşini kaybettireceğiz.
10. KAYIP OĞUL
Ertesi sabah konağa bir paket geldi.
Üzerinde yalnızca Mira'nın adı yazıyordu.
Mira paketi açtı.
İçinden küçük bir bebek fotoğrafı ve bir mektup çıktı.
Fotoğraftaki bebek, hastane yatağında yatıyordu.
Mektupta şu yazıyordu:
“Sevgili Mira,
Senin bir annen olduğunu biliyorsun. Ama bilmediğin bir şey daha var. Senin bir ağabeyin vardı. Doğduğun gece senden önce hastaneden çıkarıldı. Yıllarca öldüğünü söylediler. Ama o yaşıyor.
Onu bulmak istiyorsan Cavid'in sana verdiği fotoğrafın arkasına bak.
Gerçekleri öğrenmeye hazır ol.
— Seni hiç unutmayan biri.”
Mira mektubu okurken Alp yanına geldi.
— Ne oldu?
Mira fotoğrafı ona uzattı.
Alp fotoğrafın arkasını çevirdi.
Orada bir isim yazıyordu:
KAAN KARAHAN.
Kemal, salona girdiğinde ismi gördü.
Elindeki telefon yere düştü.
— Hayır…
Mira babasına döndü.
— Baba, Kaan kim?
Kemal'in gözleri doldu.
— Oğlum.
Mira'nın nefesi kesildi.
— Benim ağabeyim mi?
Kemal başını salladı.
— Evet. Ama ben onun öldüğünü sanıyordum.
Alp fotoğrafı yeniden inceledi.
— Peki nerede?
Kemal'in sesi titredi.
— Bilmiyorum.
Tam o sırada Mira'nın telefonu çaldı.
Bilinmeyen bir numaraydı.
Mira telefonu açtı.
Karşıdan genç bir erkek sesi duyuldu:
— Merhaba, Mira.
Mira'nın kalbi hızlandı.
— Kimsiniz?
Adam kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi:
— Ben Kaan. Ağabeyin.
Mira'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Nerdesin?
Adamın sesi bu kez daha soğuktu:
— Yakınındayım. Ama sana gelmeden önce bir şeyi bilmelisin.
— Neyi?
Kaan son cümlesini söyledi:
“Alp Arslan'a güvenme. Çünkü benim hayatımı mahveden kişi onun babası.”
Telefon kapandı.
Mira yavaşça Alp'e döndü.
Alp'in yüzü bembeyazdı.
17. BÖLÜM SONU.
Bölüm etkileşimi
