SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

4. bölüm / 18

4. BÖLÜM — KAYIP KADIN

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN

Gece, Karahan Köşkü’nün eski duvarlarına sessizce çökmüştü.
Mira, elindeki telefonu hâlâ sıkıca tutuyordu. Ekranda kendisiyle Alp’in fotoğrafı vardı. Fotoğraf birkaç dakika önce çekilmişti. Yani onları izleyen kişi hâlâ çok yakındaydı.
Alp, telefonun ekranına baktıktan sonra etrafı dikkatlice süzdü.
— Arabaya bin.
Mira başını kaldırdı.
— Ne?
— Mira, tartışacak zamanımız yok. Arabaya bin.
— Bana emir vermekten vazgeç artık!
Alp bir adım yaklaştı.
— Şu an seni dinleyecek hâlim yok. Annem nerede bilmiyoruz, seni takip eden biri var ve bu adam her hareketimizi biliyor. Hâlâ benimle tartışmak mı istiyorsun?
Mira’nın gözleri doldu ama ağlamamak için kendini tuttu.
— Annemi bulmamız gerekiyor.
Alp’in yüzündeki sert ifade bir anlığına değişti.
— Bulacağız.
— Ya ona bir şey yaptıysa?
Alp cevap vermedi.
Mira, onun sessizliğinden nefret ediyordu. Çünkü bazen söylenmeyen bir cümle, söylenen bin cümleden daha korkutucuydu.
Alp arabanın kapısını açtı.
— Mira.
— Ne?
— Sana onu bulacağımıza söz veriyorum.
Mira birkaç saniye Alp’in gözlerine baktı. Sonra hiçbir şey söylemeden arabaya bindi.
Alp direksiyona geçti. Motor çalıştı ve karanlık köşkün önünden uzaklaştılar.
Ama ikisi de farkında değildi…
Köşkün üst katındaki kırık pencerenin arkasında biri onları izliyordu.
01. DEMİR KONAĞI
Saat gece 01.17’ydi.
Araba konağın bahçesine girdiğinde Murat kapının önünde bekliyordu. Üzerinde hâlâ akşamki takım elbisesi vardı. Yüzü solgun, gözleri öfkeyle doluydu.
Mira arabadan iner inmez ona doğru koştu.
— Annem nerede?!
Murat derin bir nefes aldı.
— Mira, sakin ol.
— Bana sakin ol deme! Annem nerede?!
— Onu bulacağız.
— Herkes aynı şeyi söylüyor! Kimse nerede olduğunu bilmiyor!
Alp araya girdi.
— Babam, polisle görüştün mü?
Murat başını salladı.
— Evet. Konağın çevresindeki kameraları inceliyorlar. Ama annenin odasından çıktıktan sonra nereye gittiğini bilmiyoruz.
Mira gözlerini kısarak babasına baktı.
— Annem evden kendi isteğiyle mi çıktı?
Murat sustu.
— Sana bir soru sordum.
— Mira...
— Annem kendi isteğiyle mi gitti, yoksa onu biri mi götürdü?
Murat bakışlarını kaçırdı.
Bu hareket Mira’nın dikkatinden kaçmadı.
— Benden bir şey saklıyorsun.
— Şu an önemli olan anneni bulmak.
— Hayır! Benim için önemli olan herkesin bana yalan söylemeyi bırakması!
Mira merdivenlere yöneldi.
Alp arkasından seslendi.
— Nereye gidiyorsun?
— Annemin odasına.
— Mira, bekle.
— Sen de bana karışma, Alp!
Alp çenesini sıktı ama peşinden gitti.
02. ANNENİN ODASI
Mira kapıyı açıp içeri girdiğinde odanın her zamanki düzeninden eser kalmadığını gördü.
Gardırop açıktı. Yatağın üzerindeki yastıklar dağılmıştı. Komodinin çekmeceleri yarı açıktı.
Mira yavaşça yatağa yaklaştı.
Annesinin kokusu hâlâ odadaydı.
Yatağın kenarına oturdu ve gözlerini kapattı.
— Anne...
Alp kapının yanında duruyordu.
— Bir şey buldun mu?
Mira cevap vermedi.
Komodinin üzerindeki fotoğrafı eline aldı. Fotoğrafta annesi, kendisi ve küçük hâli vardı. Üçü bir sahil kenarında gülümsüyordu.
Mira fotoğrafı göğsüne bastırdı.
— Annem beni bırakıp gitmez.
Alp yavaşça yanına geldi.
— Bunu biliyorum.
— Hayır, bilmiyorsun. Annem benim için her şeyini yaptı. Beni tek başına büyüttü. Bazen hiçbir şeyimiz yoktu ama yine de bana hissettirmedi. Beni bırakıp gidemez.
Sesi titremeye başladı.
— Ya ona bir şey olduysa, Alp?
Alp karşısında diz çöktü.
— Mira, bana bak.
Mira gözlerini kaldırdı.
— Onu bulacağız.
— Ya geç kalırsak?
Alp bir süre sustu. Sonra elini Mira’nın elinin üzerine koydu.
— Geç kalmayacağız.
Mira elini çekmedi.
İlk defa Alp’in yanında kendisini güçlü göstermek zorunda hissetmiyordu.
Tam o sırada Alp’in telefonu çaldı.
Arayan Kerem’di.
— Efendim?
Kerem’in telaşlı sesi duyuldu.
— Alp, sana bir şey gönderdim. Hemen bak.
— Ne oldu?
— Konağın güvenlik kayıtlarına ulaştım. Nermin Hanım evden yalnız çıkmamış.
Alp ayağa kalktı.
— Ne demek bu?
— Bir araç gelmiş. Siyah bir araç. Plakası kapatılmış. Ama daha ilginci var…
— Söyle.
— Aracı kullanan kişiyi tanıyorum.
Alp’in yüzü gerildi.
— Kim?
Kerem birkaç saniye sustu.
— Cavid Sancaktar.
03. ŞÜPHE
Alp telefonu kapattığında Mira hemen ayağa kalktı.
— Ne oldu?
— Kerem bir görüntü bulmuş.
— Annemle ilgili mi?
— Evet.
— Ne gördü?
Alp cevap vermekte tereddüt etti.
Mira’nın sesi sertleşti.
— Alp, söyle!
— Annenin evden çıkarken yanında biri varmış.
— Kim?
— Cavid.
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
— Amcan mı?
— Evet.
— Ama Cavid amca annemle konuşmak için gelmişti. Neden onu götürsün ki?
— Bilmiyorum.
— Belki annem kendi isteğiyle gitmiştir.
Alp gözlerini Mira’ya dikti.
— O zaman neden bize haber vermedi?
Mira cevap veremedi.
Alp telefonunu cebine koydu.
— Kerem'e gidiyorum.
— Ben de geliyorum.
— Hayır.
— Yine mi başladık?!
— Mira, bu işin içinde ne olduğunu bilmiyoruz.
— Annem kayıp! Bunu hâlâ anlamadın mı? Ben burada oturup senin dönmeni beklemeyeceğim!
Alp derin bir nefes aldı.
— Peki. Ama yanımdan ayrılmayacaksın.
Mira çantasını aldı.
— Merak etme, seninle gezmek için gelmiyorum.
Alp istemsizce hafifçe gülümsedi.
— Zaten böyle bir ihtimal aklımdan geçmemişti.
— İyi.
— Çok konuşuyorsun.
— Sen de çok sinir bozucusun.
İkisi birlikte odadan çıktı.
04. KEREM'İN BULDUĞU GÖRÜNTÜ
Yarım saat sonra Alp ve Mira, Kerem’in ofisindeydi.
Kerem bilgisayarın başında oturuyordu. Önündeki ekranda güvenlik kamerasından alınmış görüntüler açıktı.
— Geldiniz mi? dedi Kerem.
Alp ceketini çıkarıp sandalyeye bıraktı.
— Göster.
Kerem görüntüyü başlattı.
Ekranda Demir Konağı’nın dış kapısı görünüyordu.
Saat 22.36’da siyah bir araç kapının önünde durdu.
Ardından araçtan Cavid indi.
Bir süre sonra Nermin kapıdan çıktı.
Mira ekrana doğru yaklaştı.
— Anne…
Görüntüde Nermin oldukça telaşlı görünüyordu. Etrafına bakıyor, bir an duraksıyor, sonra Cavid’in yanına gidiyordu.
Kerem görüntüyü durdurdu.
— Buraya dikkat edin.
Ekranı yakınlaştırdı.
Cavid’in elinde küçük, siyah bir zarf vardı.
Mira kaşlarını çattı.
— O zarf ne?
Alp cevap verdi.
— Öğreneceğiz.
Kerem başka bir görüntü açtı.
— Bir de şu var.
Bu kez görüntüde Cavid’in araca binmeden önce telefonla konuştuğu görülüyordu.
Kerem ses kaydını açtı.
Cavid’in sesi odada yankılandı.
“Onu getirdim. Ama kız hâlâ hiçbir şey bilmiyor. Evet… Kemal’in yaşadığını öğrenirse her şey değişir.”
Mira’nın nefesi kesildi.
— Ne dedi?
Kimse konuşmadı.
Mira yavaşça Alp’e döndü.
— Babam…
Alp’in yüzü sertleşmişti.
— Mira…
— Babam yaşıyor olabilir mi?
Kerem gözlerini ekrandan ayırmadan konuştu.
— Konuşmanın devamı var.
Kayıt yeniden başladı.
“Hayır, Murat’a haber vermedim. O öğrenirse bu kez hepimiz yanarız. Kızın o eve girmesi başından beri planın bir parçasıydı.”
Mira geri çekildi.
— Ne?
Alp’in bakışları Kerem’e döndü.
— Kaydı nereden aldın?
— Aracın yakınındaki güvenlik kamerasından. Ses çok net değil ama bunları duyabildim.
Mira başını iki yana salladı.
— Benim o eve taşınmam… Annemin Murat’la evlenmesi… Bunların hepsi bir plan mıydı?
Alp cevap veremedi.
Mira gözlerini ona dikti.
— Sen biliyor muydun?
— Hayır.
— Emin misin?
— Mira, sana yalan söylemiyorum.
— Bunu nereden bilebilirim?
Alp’in yüzü değişti.
— Bana güvenmek zorunda değilsin. Ama şu an düşmanımızın kim olduğunu öğrenmek zorundayız.
Mira’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
— Ben sadece annemi geri istiyorum.
Alp bu kez ona yaklaşmadı. Çünkü Mira’nın biraz mesafeye ihtiyacı olduğunu anlamıştı.
05. MURAT'IN SAKLADIĞI GERÇEK
Alp, konağa döner dönmez babasının çalışma odasına girdi.
Murat masanın başında oturuyordu. Önündeki dosyaya bakıyor ama tek bir satır bile okumuyordu.
— Cavid nerede?
Murat başını kaldırdı.
— Bilmiyorum.
— Yalan söyleme.
— Alp, ne oluyor?
Alp telefonu masanın üzerine bıraktı ve kaydı açtı.
Cavid’in sesi duyulunca Murat’ın yüzündeki renk tamamen kayboldu.
Kayıt bittiğinde odada ağır bir sessizlik oluştu.
Alp ellerini masaya dayadı.
— Bana her şeyi anlat.
Murat gözlerini kapattı.
— Bu meseleye karışmanı istemiyorum.
Alp acı acı güldü.
— Artık çok geç.
— O kadın ve kızı bu eve geldiğinden beri her şey değişti.
— Mira'nın bu işle ne ilgisi var?
Murat cevap vermedi.
Alp sesini yükseltti.
— Babam! Mira'nın babasıyla ne yaşadınız?
Murat yavaşça ayağa kalktı.
— Kemal benim en yakın arkadaşımdı.
Alp dondu.
— Ne?
— Yirmi yıl önce… Kemal, Cavid ve ben birlikte bir işe girdik. Büyük bir ortaklıktı. Ama işler düşündüğümüz gibi gitmedi.
— Nasıl bir iş?
— Bunu bilmen gerekmiyor.
— Benim neyi bilip bilmeyeceğime sen karar veremezsin!
Murat masanın üzerindeki fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta genç Murat, Cavid ve Kemal yan yana duruyordu.
— O gece bir kaza yaşandı. Kemal ortadan kayboldu. Herkes onun öldüğünü düşündü.
— Ama sen düşünmedin.
Murat sessiz kaldı.
Alp fotoğrafa baktı.
— Babamın yaşadığını biliyor muydun?
— Hayır.
— Peki annem?
Murat’ın gözleri doldu.
— Nermin, Kemal'in kaybolduğu gece bir şey gördü.
— Ne gördü?
Murat tam cevap verecekken telefonuna mesaj geldi.
Ekrana baktı.
Mesajda yalnızca bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta Nermin, karanlık bir odada oturuyordu. Elleri bağlı değildi ama yüzünde korku vardı.
Fotoğrafın altında şu yazıyordu:
“Kızına gerçeği anlatma. Yoksa bu kez ikinizden de kurtulamayız.”
Murat telefonu elinden düşürecek gibi oldu.
Alp fotoğrafı gördü.
— Onu nerede tutuyorlar?
Murat başını iki yana salladı.
— Bilmiyorum.
— BİLMİYORSUN ÖYLE Mİ?!
— Alp!
— Kadın senin eşin! Mira'nın annesi! Nasıl olur da nerede olduğunu bilmezsin?!
Murat gözlerini kaçırdı.
Alp babasının karşısında durdu.
— Cavid'i bulacağım. Ve bu işin arkasında kim varsa hepsini ortaya çıkaracağım.
06. BİR TELEFON, İKİ YÜREK
Mira o sırada odasında oturuyordu.
Annesinin fotoğrafını elinde tutuyor, sessizce ağlıyordu.
Kapısı hafifçe çalındı.
— Gir.
Alp içeri girdi.
Elinde bir bardak su vardı.
— Bir şey yemedin.
Mira gözlerini silerek ona baktı.
— İştahım yok.
Alp bardağı komodine bıraktı.
— Biraz iç.
— Alp, annem nerede?
Alp yatağın karşısındaki koltuğa oturdu.
— Henüz bilmiyoruz.
— Peki babam?
— Onunla ilgili yeni bir şey öğrenemedik.
Mira başını eğdi.
— Biliyor musun, küçüklüğümden beri babamın beni istemediğini düşünürdüm. Annem ne zaman babamı sorsam konuyu değiştirirdi. Ben de zamanla sormayı bıraktım.
Bir süre sustu.
— Belki de beni hiç istememiştir.
Alp kaşlarını çattı.
— Böyle düşünme.
— Neden? Belki de gerçek bu.
— Mira, bir insanın ortadan kaybolması, çocuğunu istemediği anlamına gelmez.
Mira gözlerini kaldırdı.
— Sen babanı kaybetseydin ne yapardın?
Alp bir süre cevap veremedi.
— Onu bulana kadar durmazdım.
— O zaman beni anlıyorsun.
Alp başını hafifçe salladı.
Mira derin bir nefes aldı.
— Sana bir şey soracağım.
— Sor.
— Ben bu eve geldiğimden beri benden nefret ediyorsun. Neden?
Alp bakışlarını ondan kaçırdı.
— Senden nefret etmiyorum.
— İlk gün telefonda “O kadın ve kızıyla ilgili hiçbir şey bilmek istemiyorum” dedin.
Alp gözlerini kapattı.
— Çünkü babamın yeniden evlenmesini istemiyordum. Hele geçmişi bu kadar karanlık olan bir kadınla…
— Peki ya ben?
— Sen bu işin içinde değildin.
Mira acı bir gülümsemeyle başını salladı.
— Ama şimdi içindeyim.
Alp ona baktı.
— Evet. Ve seni bu işin içinden sağ salim çıkaracağım.
Mira gözlerini onun gözlerinden ayırmadı.
— Bunu neden yapıyorsun?
Alp cevap vermek üzereyken telefonu çaldı.
Kerem arıyordu.
— Efendim?
Kerem’in sesi oldukça telaşlıydı.
— Alp, Cavid’i buldum.
Alp ayağa kalktı.
— Nerede?
— Eski limanda. Ama yalnız değil.
— Yanında kim var?
Kerem birkaç saniye sustu.
— Alp… Yanındaki adamı tanıyorsun.
— Kim?
Kerem’in cevabı Alp’i olduğu yerde dondurdu.
— Kemal Karahan.
07. BABANIN GÖLGESİ
Alp telefonu yavaşça indirdi.
Mira onun yüzündeki ifadeyi görünce ayağa kalktı.
— Ne oldu?
Alp cevap vermedi.
— Alp, ne oldu?!
Alp ona döndü.
— Mira…
— Söyle!
Alp derin bir nefes aldı.
— Kerem, babanı bulmuş.
Mira’nın gözleri büyüdü.
— Ne?
— Eski limandaymış. Cavid'le birlikte.
Mira bir an hareket edemedi.
Sonra kapıya yöneldi.
— Gidiyoruz.
Alp önüne geçti.
— Hayır, önce—
— Babamı bulmuşlar! Ne bekliyorsun?!
— Burası güvenli olmayabilir.
— Umurumda değil!
— Mira, beni dinle!
— Ben yirmi üç yıldır babamı bekliyorum, Alp! Şimdi bana bekle diyemezsin!
Alp onun gözlerindeki kararlılığı gördü.
Bu kez onu durdurmadı.
— Tamam. Ama ne olursa olsun yanımdan ayrılmayacaksın.
Mira başını salladı.
İkisi hızla aşağı indi.
Murat salonda onları bekliyordu.
— Nereye gidiyorsunuz?
Alp cevap verdi.
— Cavid'i bulmaya.
Murat’ın yüzü bembeyaz oldu.
— Sakın eski limana gitmeyin!
Mira durdu.
— Neden?
Murat gözlerini kapattı.
— Çünkü Kemal oradaysa… bu bir tuzak olabilir.
Mira babasına döndü.
— Sen bunu nereden biliyorsun?
Murat cevap veremedi.
Alp kapıya yöneldi.
— Her ne olursa olsun gideceğiz.
Mira da arkasından çıktı.
08. ESKİ LİMAN
Gece 03.42.
Denizin üzerinde yoğun bir sis vardı.
Alp arabayı limanın biraz uzağında durdurdu. Kerem onları bekliyordu.
— Buraya kadar geldiniz mi? dedi Kerem.
Alp başını salladı.
— Nerede?
Kerem uzaktaki eski depoyu gösterdi.
— İçerideler. Cavid'i gördüm. Yanındaki adamın yüzünü net seçemedim ama fotoğraflardaki Kemal'e benziyor.
Mira'nın elleri titriyordu.
— Babam gerçekten orada mı?
Kerem ona baktı.
— Mira, emin olmadan bir şey söylemek istemem.
Alp silahını kontrol ederek öne geçti.
Mira kolundan tuttu.
— Bekle.
Alp ona döndü.
— Ne oldu?
— Eğer o gerçekten babamsa… önce ben konuşmak istiyorum.
Alp bir an durdu.
— Tamam.
Üçü birlikte depoya yaklaştı.
Kapı aralıktı.
İçeriden iki kişinin konuşması duyuluyordu.
Cavid’in sesi:
— Kızın buraya gelmesine izin vermemeliydin.
Diğer adamın sesi:
— O benim kızım.
Mira’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Bir adım attı.
Sonra bir adım daha…
Ve kapının önünde durdu.
— Baba?
İçerideki konuşma aniden kesildi.
Bir adam yavaşça arkasını döndü.
Saçlarına aklar düşmüş, yüzünde yılların yorgunluğu vardı.
Ama Mira onu tanımıştı.
Elindeki eski fotoğraftaki adamdı.
Kemal Karahan.
Adamın gözleri doldu.
— Mira…
Mira'nın dudakları titredi.
— Baba…
Tam ona doğru koşacakken Cavid araya girdi.
— Dur!
Alp hemen Mira'nın önüne geçti.
Cavid'in yüzünde korkuyla karışık bir öfke vardı.
— Buraya gelmemen gerekiyordu.
Mira ağlayarak bağırdı:
— Sen kimsin de bana ne yapacağımı söylüyorsun?!
Kemal bir adım attı.
— Kızım, sana anlatmam gereken çok şey var.
Mira başını salladı.
— Önce annem nerede? Anneme ne yaptınız?
Kemal'in yüzündeki ifade değişti.
— Nermin…
— Annem nerede?!
Kemal gözlerini kapattı.
— Onu ben kaçırmadım.
Cavid sertçe araya girdi.
— Kemal, sus!
Alp Cavid'e döndü.
— Artık yeter. Her şeyi anlatacaksın.
Cavid acı acı güldü.
— Sen hâlâ hiçbir şey anlamadın, Alp Arslan.
— Ne demek istiyorsun?
Cavid gözlerini Mira'ya çevirdi.
— Bu kızın buraya gelmesi bir tesadüf değildi. Ama asıl bilmediğiniz şey…
Bir an durdu.
— Mira'nın babası yirmi yıldır kayıp değil.
Mira'nın kalbi hızla çarpmaya başladı.
— Ne?
Cavid yavaşça Kemal'i gösterdi.
— Kemal Karahan, yirmi yıldır saklanıyordu. Çünkü o gece yaşananların tek suçlusu Murat Demir değildi.
Alp'in yüzü gerildi.
— Devam et.
Cavid'in dudaklarında soğuk bir gülümseme belirdi.
— Asıl suçlu, bu gece hepinizin güvendiği kişi.
Tam o sırada deponun dışından bir silah sesi duyuldu.
Kerem bağırdı:
— YERE YATIN!
Işıklar bir anda söndü.
Mira çığlık attı.
Alp onu kendine doğru çekerek yere eğildi.
Karanlığın içinde ayak sesleri duyuldu. Birileri depoya girmişti.
Sonra bir kadın sesi yükseldi.
— Mira!
Mira olduğu yerde dondu.
Bu sesi tanıyordu.
— ANNE?!
Karanlığın içinden Nermin'in sesi yeniden duyuldu:
— Mira, sakın Alp'e güvenme!
Mira başını kaldırdı.
Alp'in yüzü karanlıkta seçilmiyordu.
Ama o anda Mira'nın aklında tek bir soru vardı:
Annesi neden onu Alp'ten uzak durması için uyarıyordu?
Ve karanlığın içinden gelen son cümle, bütün geceyi değiştirdi.
— Çünkü Alp Arslan, babanın kaybolduğu gece oradaydı!
4. BÖLÜM SONU.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

17okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…