Bölümler 18Şu an: 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR
- 1 1. BÖLÜM — YENİ BİR HAYAT1.474 kelime
- 2 2. BÖLÜM — KAPININ ARDINDAKİ SIR1.632 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN2.282 kelime
- 4 4. BÖLÜM — KAYIP KADIN2.371 kelime
- 5 5. BÖLÜM — GÜVENİLMEYEN ADAM1.891 kelime
- 6 6. BÖLÜM — KAN BAĞI1.829 kelime
- 7 7. BÖLÜM — DOĞDUĞUN GECE1.637 kelime
- 8 8. BÖLÜM — DEMİR AİLESİNİN SONU1.582 kelime
- 9 9. BÖLÜM — BABAM DEDİĞİM ADAM1.468 kelime
- 10 10. BÖLÜM — GERİ DÖNEN BABA1.410 kelime
- 11 11. BÖLÜM — KAYIP KIZ KARDEŞ1.510 kelime
- 12 12. BÖLÜM — AŞKIN BEDELİ1.905 kelime
- 13 13. BÖLÜM — KANIMIZDAKİ SIR1.780 kelime
- 14 14. BÖLÜM — KAYIP İKİZ1.605 kelime
- 15 15. BÖLÜM — AYNI YÜZ, FARKLI KADER1.967 kelime
- 16 16. BÖLÜM — ÖLÜ ADAMIN DÖNÜŞÜ1.813 kelime
- 17 17. BÖLÜM — GERÇEK ANNEM1.826 kelime
- 18 18. BÖLÜM — AĞABEYİMİN DÜŞMANI1.501 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İSTANBUL — DEMİR MALİKANESİ
01.20
Mira kapının önünde öylece durmuştu.
Bir eli telefonunda, diğer eli kapının kilidindeydi.
Az önce Alp'ten gelen mesaj hâlâ ekranında duruyordu.
Ben geliyorum.
Mira kaşlarını çattı.
Mira (kendi kendine): "Bir de emir veriyor. Sanki evin sahibi..."
Koridordan yeniden ayak sesleri duyuldu.
Bu kez daha yakındı.
Ardından kapısına üç kez vuruldu.
Alp: "Mira. Aç kapıyı."
Mira kapıya yaklaştı.
Mira: "Sen miydin?"
Alp: "Başka kim olacak? Aç."
Mira: "Önce neden geldiğini söyle."
Kapının diğer tarafından kısa bir sessizlik geldi.
Alp: "Mira, sabrımı zorlama."
Mira gözlerini devirdi.
Mira: "Sabrınla ilgilenmiyorum. Neden geldiğini soruyorum."
Alp derin bir nefes aldı.
Alp: "Sana gelen mesajı kontrol etmem gerekiyor."
Mira kapıyı araladı.
Alp karşısındaydı.
Üzerinde siyah gömleği vardı. Saçları hafif dağılmış, yüzü her zamankinden daha gergindi.
Mira kapıyı biraz daha açtı.
Mira: "Buyur."
Alp içeri girdi.
Önce odaya, sonra pencereye baktı.
Mira: "Birini mi arıyorsun?"
Alp: "Telefonunu ver."
Mira: "Ne?"
Alp: "Mesajın geldiği numarayı kontrol edeceğim."
Mira telefonunu göğsüne yaklaştırdı.
Mira: "Telefonumu neden sana vereyim?"
Alp gözlerini ona çevirdi.
Alp: "Çünkü bu evde güvenliğinden ben sorumluyum."
Mira hafifçe güldü.
Mira: "Ben kendi güvenliğimi sağlayabilirim."
Alp: "Belli oluyor."
Mira'nın yüzü değişti.
Mira: "Bak, daha yeni tanıştık. Benimle böyle konuşamazsın."
Alp: "O zaman sen de her şeyi hafife alma."
Mira: "Ben hiçbir şeyi hafife almıyorum. Sadece bana emir verilmesinden hoşlanmıyorum."
Alp bir süre ona baktı.
Sonra elini uzattı.
Alp: "Telefon."
Mira birkaç saniye düşündü.
Ardından telefonu ona uzattı.
Alp mesajları inceledi. Gönderen numarayı kendi telefonuna kaydetti.
Numarayı görünce çenesi kasıldı.
Mira: "Tanıyor musun?"
Alp cevap vermedi.
Mira: "Alp?"
Alp: "Hayır."
Mira: "Yalan söylüyorsun."
Alp gözlerini kaldırdı.
Alp: "Beni tanıyalı kaç saat oldu da yalan söylediğimi anladın?"
Mira: "Çünkü mesajı görünce yüzün değişti."
Alp telefonu geri verdi.
Alp: "Bu konuyla ilgilenme."
Mira: "Nasıl ilgilenmeyeyim? Mesaj bana geldi!"
Alp: "Mira."
Mira: "Ne Mira? Beni tehdit ediyorlar. Annemden bahsediyorlar. Sen de hiçbir şey anlatmıyorsun!"
Alp sessiz kaldı.
Mira'nın gözleri dolmuştu ama ağlamamak için kendini tutuyordu.
Mira: "Buraya geldiğimden beri herkes benden bir şey saklıyor."
Alp ilk kez onun sesindeki kırgınlığı fark etti.
Bir adım geri çekildi.
Alp: "Şimdilik sadece dikkatli olmanı istiyorum."
Mira: "Neden?"
Alp kapıya yöneldi.
Alp: "Çünkü bu ev göründüğü kadar masum değil."
Ve odadan çıktı.
Mira arkasından baktı.
Mira: "Harika. Tam da ihtiyacım olan şey buydu."
Kapıyı kapattı.
Ama artık uyuması mümkün değildi.
02.05 — ALP'İN ODASI
Alp odasına girdiğinde telefonunu eline aldı.
Kaydettiği numarayı yeniden aradı.
Telefon birkaç kez çaldı.
Sonunda karşı taraftan bir erkek sesi geldi.
Adam: "Bu saatte aramanın özel bir sebebi olmalı."
Alp: "Mira'ya neden mesaj attın?"
Karşı taraf güldü.
Adam: "Demek kızımıza mesaj ulaştı."
Alp'in yüzü sertleşti.
Alp: "Onun adını ağzına alma."
Adam: "Sakin ol Arslan. Daha hiçbir şey yapmadım."
Alp: "O kızın bu olaylarla hiçbir ilgisi yok."
Adam: "Emin misin?"
Alp sustu.
Adam: "Babasının kim olduğunu biliyor mu?"
Alp'in eli telefonun etrafında sıkılaştı.
Alp: "Bu konuşma burada bitecek."
Adam: "Yirmi yıl önce de böyle söylemiştin. Ama bazı gerçekler sonsuza kadar saklanmaz."
Telefon kapandı.
Alp birkaç saniye ekrana baktı.
Sonra çalışma masasının çekmecesini açtı.
İçinden eski, sararmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki genç adam ve bir kadın vardı.
Fotoğrafın arkasında tek bir tarih yazıyordu:
17 EYLÜL 2006
Alp fotoğrafa uzun uzun baktı.
Alp (fısıldayarak): "Bu kez aileme dokunmana izin vermeyeceğim."
SABAH — 09.15
Mira alarmını üçüncü kez erteledikten sonra sonunda yataktan kalktı.
Aynanın karşısına geçti.
Uzun saçlarını taradı, üzerine beyaz bir gömlek ve siyah pantolon giydi.
Hafif bir makyaj yaptıktan sonra telefonunu aldı.
Dün geceki mesajları tekrar okudu.
Özellikle Alp Arslan'dan uzak dur.
Mira kendi kendine söylendi.
Mira: "Sanki çok meraklıyım."
Tam odadan çıkacakken annesinden mesaj geldi.
Nermin: "Kızım, kahvaltıya aşağı iner misin? Seni bekliyoruz."
Mira gülümsedi.
Mira: "Geliyorum anne."
09.30 — KAHVALTI
Mira salona indiğinde Murat gazeteyi okuyordu. Nermin masayı düzenliyordu.
Alp ise telefonuyla ilgileniyordu.
Mira sandalyeye oturdu.
Murat: "Günaydın kızım."
Mira: "Günaydın."
Nermin: "Günaydın canım. Güzel uyudun mu?"
Mira bir an Alp'e baktı.
Mira: "Sayılır."
Alp başını kaldırmadan konuştu.
Alp: "Gece geç saatlere kadar telefonla uğraşmazsan daha iyi uyursun."
Mira elindeki bardağı masaya bıraktı.
Mira: "Telefonumla ilgilenmek seni neden ilgilendiriyor?"
Murat gazeteyi indirdi.
Murat: "Yine mi başladınız?"
Alp kahvesinden bir yudum aldı.
Alp: "Ben sadece tavsiye verdim."
Mira: "Tavsiyene ihtiyacım yok."
Nermin kızına baktı.
Nermin: "Mira, biraz sakin ol."
Mira: "Anne, ben sakinim."
Alp hafifçe gülümsedi.
Alp: "Evet, çok belli."
Mira ona ters ters baktı.
Mira: "Sen kahvaltını yap."
Murat kahkaha attı.
Murat: "Alp, oğlum. Biraz rahat bırak kızı."
Alp: "Ben bir şey yapmıyorum baba."
Murat başını salladı.
Murat: "Mira, bugün dışarı çıkmak ister misin? İstersen şoför seni gezdirsin."
Mira hemen cevap verdi.
Mira: "Olur. Birkaç eksiğim var, alışveriş yaparım."
Alp telefonunu masaya bıraktı.
Alp: "Şoför bugün müsait değil."
Mira ona döndü.
Mira: "Ben taksi çağırabilirim."
Alp: "Bu saatte tek başına dolaşmanı istemiyorum."
Mira kaşlarını kaldırdı.
Mira: "Pardon?"
Alp: "Duydun."
Mira: "Sen benim babam değilsin, Alp."
Masada sessizlik oldu.
Alp'in bakışları bir an sertleşti.
Alp: "Bunun farkındayım."
Mira bir şey söyleyecekti ama Nermin araya girdi.
Nermin: "Murat, ben bugün Mira'yla çıkarım. Birlikte alışveriş yaparız."
Murat gülümsedi.
Murat: "Harika fikir."
Alp yeniden telefonuna döndü.
Fakat Mira'nın söylediği cümle aklında kalmıştı.
Sen benim babam değilsin.
Bunu biliyordu.
Ama neden bu kadar rahatsız olmuştu?
12.40 — DEMİR MALİKANESİ
Mira ve Nermin alışverişten dönmüştü.
Mira poşetlerini odasına bırakıp aşağı indi.
Evde kimseyi göremeyince mutfağa yöneldi.
Su almak için dolabı açtığında mutfak görevlisi olan Sevim Hanım'ı gördü.
Mira: "Merhaba."
Sevim: "Hoş geldiniz kızım."
Mira: "Teşekkür ederim. Size bir şey sorabilir miyim?"
Sevim: "Tabii ki."
Mira biraz yaklaştı.
Mira: "Bu evde uzun zamandır mı çalışıyorsunuz?"
Sevim: "On beş yıldır."
Mira: "O zaman aileyi iyi tanıyorsunuzdur."
Sevim Hanım'ın yüzündeki gülümseme azaldı.
Sevim: "Elbette kızım."
Mira: "Alp Bey hep böyle mi?"
Sevim hafifçe güldü.
Sevim: "Alp Bey küçüklüğünden beri ciddi bir çocuktur."
Mira: "Çocuk mu? Bence biraz fazla ciddi."
Sevim gülümsemeye çalıştı.
Mira su bardağını doldurdu.
Tam mutfaktan çıkacaktı ki Sevim'in alçak sesle konuştuğunu duydu.
Sevim: "Keşke geçmiş hiç yaşanmasaydı..."
Mira durdu.
Mira: "Ne dediniz?"
Sevim hemen toparlandı.
Sevim: "Yok bir şey kızım."
Mira şüpheyle baktı.
Mira: "Bu evde herkes aynı şeyi yapıyor."
Sevim: "Neyi?"
Mira: "Bir şeyler biliyor ama konuşmuyor."
Sevim cevap veremedi.
Tam o sırada mutfağın kapısında Alp belirdi.
Alp: "Mira."
Mira arkasını döndü.
Mira: "Efendim?"
Alp: "Benimle gel."
Mira: "Neden?"
Alp: "Konuşacağız."
Mira gözlerini devirdi.
Mira: "Seninle konuşmak için randevu mu almam gerekiyor?"
Alp: "İstersen alabilirsin."
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
Mira: "Gerçekten çekilmez birisin."
Alp: "Bunu dün de söylemiştin."
Mira: "Demek ki doğru."
Alp başını iki yana salladı.
Alp: "Gel, Mira."
13.00 — BAHÇE
Alp bahçedeki oturma alanına geçti.
Mira da arkasından yürüdü.
Alp ellerini cebine koyarak ona döndü.
Alp: "Dün gece sana gelen mesajla ilgili bir gelişme var."
Mira'nın yüzü ciddileşti.
Mira: "Kim göndermiş?"
Alp: "Henüz kesin olarak bilmiyorum."
Mira: "Ama bir tahminin var."
Alp cevap vermedi.
Mira kollarını göğsünde birleştirdi.
Mira: "Bana gerçeği anlatmayacaksan neden çağırdın?"
Alp: "Sana bir konuda uyarıda bulunacağım."
Mira: "Yine mi?"
Alp: "Annenle geçmiş hakkında konuşma."
Mira'nın yüzündeki ifade değişti.
Mira: "Sen de mi?"
Alp: "Ne?"
Mira: "Dün gece o mesajı aldım. Bana anneme geçmişi sormamamı söylediler. Şimdi sen de aynı şeyi söylüyorsun."
Alp sessizleşti.
Mira bir adım yaklaştı.
Mira: "Benim bilmediğim ne var?"
Alp: "Henüz zamanı değil."
Mira: "Kimin için değil? Senin için mi?"
Alp: "Mira, her şeyin bir zamanı var."
Mira: "Ben çocuk değilim. Benden bir şey saklanıyorsa bilmek istiyorum."
Alp gözlerini ondan ayırmadı.
Alp: "Bazı gerçekler insanın hayatını değiştirir."
Mira'nın sesi bu kez daha alçaktı.
Mira: "Belki de hayatımın değişmesi gerekiyordur."
Alp birkaç saniye sustu.
Sonra telefonunu cebinden çıkardı.
Alp: "Bu akşam evde ol."
Mira: "Neden?"
Alp: "Babamın bir misafiri gelecek."
Mira: "Bunun benimle ne ilgisi var?"
Alp bakışlarını Mira'nın yüzüne sabitledi.
Alp: "Çünkü o misafir seni tanıyor."
Mira'nın kalbi hızlandı.
Mira: "Kim?"
Alp cevap vermeden arkasını döndü.
Alp: "Akşam öğrenirsin."
20.30 — DEMİR MALİKANESİ
Akşam yemeği için herkes salonda toplanmıştı.
Mira merdivenlerden inerken üzerinde siyah, zarif bir elbise vardı. Saçlarını açık bırakmıştı.
Salona girdiğinde annesi gülümsedi.
Nermin: "Çok güzel olmuşsun kızım."
Mira: "Teşekkür ederim anne."
Murat da gülümsedi.
Murat: "Misafirimiz birazdan gelir."
Mira koltuğa oturdu.
Alp salonun diğer tarafında ayakta duruyordu.
Mira göz ucuyla ona baktı.
Mira: "Misafiriniz kim?"
Alp cevap vermedi.
Tam o sırada kapı zili çaldı.
Murat ayağa kalktı.
Murat: "Geldi."
Kapı açıldı.
İçeri ellili yaşlarında, şık giyimli bir adam girdi.
Murat adamla tokalaştı.
Murat: "Hoş geldin Cavid."
Adam gülümsedi.
Cavid: "Hoş bulduk."
Cavid salona girdiğinde önce Murat'a, sonra Nermin'e baktı.
Ardından gözleri Mira'ya çevrildi.
Gülümsemesi bir anda silindi.
Elindeki çanta yere düşecek gibi oldu.
Cavid: "Sen..."
Mira şaşkınlıkla ayağa kalktı.
Mira: "Ben?"
Cavid'in yüzü bembeyaz olmuştu.
Murat: "Cavid, ne oldu?"
Adam gözlerini Mira'dan ayıramıyordu.
Cavid: "Bu kız..."
Alp hemen araya girdi.
Alp: "Amca."
Cavid ona döndü.
Cavid: "Alp, bu kızın kim olduğunu biliyor musun?"
Alp'in çenesi kasıldı.
Alp: "Biliyorum."
Cavid başını iki yana salladı.
Cavid: "Hayır. Bilmiyorsun."
Nermin ayağa kalktı.
Nermin: "Ne demek istiyorsunuz?"
Cavid yavaşça Mira'ya yaklaştı.
Cavid: "Senin babanın adı neydi, kızım?"
Mira'nın kaşları çatıldı.
Mira: "Babamın?"
Nermin'in yüzündeki renk çekildi.
Nermin: "Mira, bu konuyu şimdi konuşmayalım."
Cavid, Nermin'e döndü.
Cavid: "Yirmi yıl boyunca sustun. Ama artık bu evde o sırrı saklayamazsın."
Mira annesine baktı.
Mira: "Anne?"
Nermin'in gözleri dolmuştu.
Mira: "Bana ne oluyor? Neden herkes babamı soruyor?"
Alp bir adım öne çıktı.
Alp: "Amca, yeter."
Cavid ona aldırmadı.
Cavid: "Mira Karahan... Senin bu evde bulunman bir tesadüf değil."
Mira'nın nefesi kesildi.
Mira: "Ne demek bu?"
Cavid son kez Nermin'e baktı.
Ardından herkesin duyabileceği bir sesle konuştu.
Cavid: "Çünkü senin baban, bu ailenin yıllar önce kaybettiği adam."
Salon buz kesmişti.
Nermin gözlerini kapattı.
Murat şaşkınlıkla karısına döndü.
Alp ise başını öne eğdi.
Mira bir adım geriledi.
Mira: "Anne... Bana anlatacak mısın?"
Nermin'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Nermin: "Mira..."
Tam o sırada Cavid cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
Mira fotoğrafa yaklaştı.
Fotoğrafta genç bir adam vardı.
Altında el yazısıyla bir isim yazıyordu.
KEMAL KARAHAN.
Mira'nın elleri titremeye başladı.
Çünkü bu ismi daha önce hiç duymamıştı.
Ama fotoğraftaki adamın yüzü...
Kendi yüzüne fazlasıyla benziyordu.
2. BÖLÜM SONU
Bölüm etkileşimi
