SEN BENİM YASAĞIMSIN kitap kapağı

3. bölüm / 18

3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 3. BÖLÜM — YİRMİ YILLIK YALAN

İSTANBUL — DEMİR MALİKANESİ
20.47
Salonda derin bir sessizlik vardı.
Kimse konuşmuyordu.
Mira, masanın üzerindeki fotoğrafa bakmaya devam ediyordu. Parmakları titriyor, kalbi göğsünden çıkacakmış gibi atıyordu.
Fotoğraftaki adam...
Kemal Karahan.
Hayatında hiç görmediği, adını bile bilmediği babası.
Başını yavaşça annesine çevirdi.
Mira: "Anne..."
Nermin gözlerini kızından kaçırdı.
Mira: "Bu adam kim?"
Nermin dudaklarını araladı ama tek kelime çıkaramadı.
Mira: "Anne, sana soruyorum. Bu adam kim?"
Nermin: "Mira, lütfen..."
Mira: "Lütfen ne? Bana yıllardır babamın öldüğünü bile söylemedin! Ben babamın kim olduğunu bilmiyorum!"
Murat ayağa kalktı.
Murat: "Nermin, artık anlatmanın zamanı geldi."
Nermin gözlerini kapattı.
Nermin: "Mira, burada değil..."
Mira: "Hayır! Tam burada konuşacağız. Herkesin içinde konuşacağız!"
Cavid kollarını göğsünde birleştirdi.
Cavid: "Bence de. Bazı gerçekler daha fazla saklanmamalı."
Alp amcasına sert bir bakış attı.
Alp: "Sen sus."
Cavid kaşlarını kaldırdı.
Cavid: "Bana nasıl konuştuğuna dikkat et."
Alp: "Sen de bu evde kiminle konuştuğuna dikkat et."
Mira ikisinin tartışmasına aldırmadan annesine yaklaştı.
Mira: "Anne, bana bir cevap ver."
Nermin sonunda başını kaldırdı.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
Nermin: "Kemal... Senin babandı kızım."
Mira'nın dudakları titredi.
Mira: "Peki nerede?"
Nermin sessiz kaldı.
Mira: "Nerede anne?"
Nermin: "Yirmi yıl önce ortadan kayboldu."
Mira şaşkınlıkla annesine baktı.
Mira: "Ortadan mı kayboldu?"
Nermin: "Evet."
Mira: "Sen bana öldüğünü söylemiştin."
Nermin: "Seni korumak için..."
Mira acı bir kahkaha attı.
Mira: "Beni korumak mı? Benden babamı saklayarak mı?"
Nermin ağlamaya başladı.
Nermin: "Ne yapacağımı bilmiyordum, Mira."
Mira: "Benim de ne yapacağımı bilmiyorum artık!"
Mira fotoğrafı masadan aldı.
Bir süre yüzüne baktı.
Sonra çantasını alıp merdivenlere yöneldi.
Nermin: "Mira, kızım!"
Mira durmadı.
Mira: "Şu an seninle konuşmak istemiyorum."
Ve yukarı çıktı.
Salonda kalan herkes birbirine bakıyordu.
Cavid sessizliği bozdu.
Cavid: "İşte şimdi her şey değişecek."
Alp ona döndü.
Alp: "Bundan sonra Mira'nın yanına yaklaşmayacaksın."
Cavid: "Bana engel olabileceğini mi sanıyorsun?"
Alp: "Denemek istersen öğrenirsin."
21.15 — MİRA'NIN ODASI
Mira kapıyı kapatır kapatmaz kendini yatağa bıraktı.
Elindeki fotoğrafı göğsüne bastırdı.
Yirmi üç yıl...
Yirmi üç yıl boyunca babasının kim olduğunu bilmeden yaşamıştı.
Çocukken arkadaşlarının babalarından bahsettiğini hatırladı. Okul gösterilerinde herkesin yanında babası varken kendisinin annesinin elini tuttuğunu...
Her sorduğunda annesi aynı cevabı vermişti.
Baban artık bizimle değil.
Ama şimdi öğreniyordu ki gerçek bambaşkaydı.
Telefonunu eline aldı.
Annesinin numarasını açtı.
Bir mesaj yazdı.
Mira: "Bana anlattığın her şey yalan mıydı?"
Mesajı gönderdi.
Ardından telefonu yatağa bıraktı.
Gözyaşlarını sildi.
Kapı çaldı.
Mira: "Gel."
Kapı açıldı.
İçeri Alp girdi.
Mira onu görünce kaşlarını çattı.
Mira: "Senin burada ne işin var?"
Alp kapıyı kapattı.
Alp: "İyi misin?"
Mira şaşkınlıkla güldü.
Mira: "Gerçekten mi? Sence iyi görünüyor muyum?"
Alp cevap vermedi.
Mira fotoğrafı eline aldı.
Mira: "Sen bunu biliyor muydun?"
Alp: "Neyi?"
Mira: "Babamın kim olduğunu."
Alp birkaç saniye sustu.
Alp: "Kemal Karahan'ın adını biliyordum."
Mira: "Peki benim onun kızı olduğumu?"
Alp gözlerini ondan ayırmadı.
Alp: "Hayır."
Mira başını salladı.
Mira: "Herkes bir şey biliyor, kimse konuşmuyor."
Alp yatağın karşısındaki koltuğa oturdu.
Alp: "Ben de bazı şeyleri bilmiyorum."
Mira: "Ama amcan biliyor."
Alp: "Cavid'in bildiği her şeye inanma."
Mira kaşlarını çattı.
Mira: "Neden?"
Alp: "Çünkü o adamın söyledikleriyle yaptıkları çoğu zaman aynı değildir."
Mira bir süre düşündü.
Mira: "Babam nasıl biriydi?"
Alp'in yüzündeki sert ifade hafifçe yumuşadı.
Alp: "Onu hiç tanımadım."
Mira: "Peki neden bu aile onun adını biliyor?"
Alp ayağa kalktı.
Alp: "Bunu babama sormalısın."
Mira: "Sen hiçbir şey bilmiyor musun?"
Alp kapıya yöneldi.
Alp: "İyi geceler, Mira."
Mira: "Alp!"
Alp durdu.
Mira: "Bir gün senin de benden sakladığın bir şey olduğunu öğrenirsem..."
Alp başını hafifçe çevirdi.
Alp: "O zaman yüzüme karşı sorarsın."
Ve çıktı.
Mira kapıya bakakaldı.
İlk defa Alp'in kendisine yalan söylemediğini düşünmüştü.
Ama ona güvenmek için henüz çok erkendi.
22.00 — MURAT'IN ÇALIŞMA ODASI
Murat masasının başında oturuyordu.
Nermin karşısındaki koltukta sessizce ağlıyordu.
Murat: "Bunu ona anlatmalıydın."
Nermin: "Biliyorum."
Murat: "Mira artık küçük bir kız değil."
Nermin: "Onu kaybetmekten korkuyorum, Murat."
Murat karısının yanına oturdu.
Murat: "Onu kaybetmeyeceksin."
Nermin başını iki yana salladı.
Nermin: "Kemal'in başına gelenleri öğrenirse..."
Murat'ın yüzü sertleşti.
Murat: "Kemal'in başına gelenleri kimse bilmiyor."
Nermin: "Ama Cavid biliyor."
Murat ayağa kalktı.
Murat: "Cavid'in bu işe karıştığını kanıtlayamıyoruz."
Nermin: "Ya Mira öğrenirse?"
Murat pencereye yöneldi.
Bir süre dışarıyı izledi.
Murat: "O zaman artık saklayamayız."
Nermin gözlerini sildi.
Nermin: "Yirmi yıl önce verdiğimiz söz..."
Murat arkasını döndü.
Murat: "O söz artık geçerli değil."
Tam o sırada kapı açıldı.
Alp içeri girdi.
Alp: "Ne sözü?"
Murat ve Nermin birbirlerine baktılar.
Murat: "Kapıyı çalmayı öğrenmedin mi?"
Alp: "Sorduğum soruya cevap ver."
Murat: "Bu konu seni ilgilendirmiyor."
Alp hafifçe güldü.
Alp: "Bu evde yaşanan her şey beni ilgilendirir."
Nermin ayağa kalktı.
Nermin: "Alp, lütfen..."
Alp ona döndü.
Alp: "Mira'nın ne yaşadığını gördünüz mü? Kızın babasının kim olduğunu bile bilmiyor."
Murat derin bir nefes aldı.
Murat: "Onu korumaya çalışıyoruz."
Alp: "Neden? Kimden?"
Murat cevap vermedi.
Alp başını salladı.
Alp: "Anladım."
Kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken Murat'ın sesiyle durdu.
Murat: "Alp."
Alp: "Efendim?"
Murat: "Amcanla ilgili araştırma yapma."
Alp yavaşça babasına döndü.
Alp: "Demek mesele amcam."
Murat gözlerini kapattı.
Alp odadan çıktı.
Artık bu işin peşini bırakmayacaktı.
23.30 — MALİKÂNE BAHÇESİ
Mira uyuyamıyordu.
Üzerine hırkasını geçirip bahçeye çıktı.
Hava soğuktu.
Taş yolda yavaşça yürürken uzaktaki bankta birini gördü.
Alp.
Elinde kahve bardağı vardı. Telefonuyla konuşuyordu.
Mira yanından geçmek üzereyken Alp onu fark etti.
Alp: "Bu saatte dışarıda ne yapıyorsun?"
Mira durdu.
Mira: "Biraz hava almak istedim."
Alp: "Üşürsün."
Mira: "Merak etme, ölmem."
Alp telefonu kapattı.
Alp: "Her cümleye cevap vermek zorunda mısın?"
Mira ona döndü.
Mira: "Sen de her şeye karışmak zorunda mısın?"
Alp hafifçe güldü.
Alp: "Sanırım evet."
Mira başını iki yana salladı.
Alp yanındaki boş yeri gösterdi.
Alp: "Otur."
Mira: "Emir mi?"
Alp: "İstersen rica edeyim."
Mira istemeden gülümsedi.
Mira: "Böyle daha iyi."
Bankın diğer ucuna oturdu.
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Mira konuştu.
Mira: "Sen hiç babanı kaybetmekten korktun mu?"
Alp'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Alp: "Babam hayatta."
Mira: "Biliyorum. Ama bir gün olmayacağını düşünmedin mi?"
Alp kahvesinden bir yudum aldı.
Alp: "Herkes bir gün gider."
Mira başını önüne eğdi.
Mira: "Ben babamın sesini bile bilmiyorum."
Alp ona baktı.
Alp: "Belki bir gün öğrenirsin."
Mira: "Ya öğrenmek istemediğim şeyler çıkarsa?"
Alp: "O zaman da gerçeği bilmenin bedelini ödersin."
Mira hafifçe güldü.
Mira: "Sen gerçekten insanı rahatlatmayı bilmiyorsun."
Alp'in dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.
Alp: "Bana daha önce de söylemişlerdi."
Mira ilk kez onun güldüğünü görüyordu.
Birkaç saniye yüzüne baktı.
Alp bunu fark edince kaşını kaldırdı.
Alp: "Ne oldu?"
Mira: "Hiç. Gülünce insan gibi görünüyormuşsun."
Alp kahkaha attı.
Alp: "Sen de susunca fena görünmüyorsun."
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
Mira: "Sen..."
Alp: "Ne?"
Mira: "Gerçekten çok sinir bozucusun."
Alp başını geriye yasladı.
Alp: "Bunu da not aldım."
O gece ilk kez aynı bankta oturup kavga etmeden birkaç dakika geçirmişlerdi.
Ama ikisi de bilmiyordu...
Bu küçük anın ileride ne kadar büyük bir anlam taşıyacağını.
00.10 — DEMİR MALİKANESİ / ÇALIŞMA ODASI
Herkes odasına çekilmişti.
Alp ise hâlâ ayaktaydı.
Çalışma odasına girdi, masasının üzerindeki bilgisayarı açtı. Bir süre düşündükten sonra telefonunu çıkardı ve en güvendiği adamı aradı.
Alp: "Kerem, senden bir şey isteyeceğim."
Kerem: "Hayırdır, bu saatte?"
Alp: "Kemal Karahan hakkında ne bulabiliyorsan bul."
Kerem: "Kemal Karahan mı?"
Alp: "Evet. Yirmi yıl öncesine ait bütün kayıtları istiyorum."
Kerem: "Bir dakika... Bu isim neden şimdi gündeme geldi?"
Alp: "Çünkü babamın sakladığı bir şeyler var."
Kerem: "Alp, dikkatli ol. Bu ailede geçmişi kurcalamak kimsenin işine yaramaz."
Alp: "Benim neyin işime yarayıp yaramadığına sen karar verme."
Kerem: "Tamam, tamam. Araştıracağım."
Alp: "Bir de Cavid'i araştır."
Kerem: "Amcanı mı?"
Alp: "Özellikle onu."
Telefonu kapattı.
Tam bilgisayarını kapatacağı sırada masasının üzerindeki eski fotoğraf gözüne ilişti.
Fotoğrafı eline aldı.
Arkasını çevirdiğinde daha önce dikkat etmediği bir yazı gördü.
Bir gün gerçekler ortaya çıkarsa, Demir ailesinin en büyük sırrı küçük bir kızın hayatını değiştirecek.
Alp'in kaşları çatıldı.
Alp: "Ne saklıyorsunuz benden?"
ERTESİ SABAH — 08.45
Mira gözlerini açtığında telefonunda annesinden gelen bir mesaj vardı.
Nermin: "Kızım, bugün seninle konuşmamız gerekiyor. Seni çok seviyorum."
Mira mesajı okudu ama cevap vermedi.
Yataktan kalkıp hazırlandı.
Aşağı indiğinde Alp'i kahvaltı masasında tek başına otururken gördü.
Alp: "Günaydın."
Mira duraksadı.
Mira: "Günaydın."
Alp telefonunu masaya bıraktı.
Alp: "Kahvaltı yapacak mısın?"
Mira: "Yapacağım."
Alp: "Güzel."
Mira karşısına oturdu.
Birkaç dakika sessizce kahvaltı yaptılar.
Sonra Mira başını kaldırdı.
Mira: "Dün gece için teşekkür ederim."
Alp kaşını kaldırdı.
Alp: "Hangi konuda?"
Mira: "Bahçede... Benimle oturduğun için."
Alp hafifçe gülümsedi.
Alp: "Önemli değil."
Mira: "Ama yine de teşekkür ederim."
Alp: "Rica ederim, Karahan."
Mira gülümsedi.
Mira: "Arslan."
Alp şaşkınlıkla ona baktı.
Alp: "Ne?"
Mira: "Sen bana Karahan dedin. Ben de sana Arslan dedim."
Alp başını iki yana salladı.
Alp: "Gerçekten yorucusun."
Mira: "Sen de."
Tam o sırada Alp'in telefonu çaldı.
Arayan Kerem'di.
Alp telefonu açtı.
Alp: "Söyle."
Kerem: "Bir şey buldum."
Alp'in yüzü ciddileşti.
Alp: "Ne buldun?"
Kerem: "Kemal Karahan'ın kaybolduğu geceye ait bir kayıt var. Ama asıl ilginç olan başka bir şey."
Alp: "Ne?"
Kerem birkaç saniye sustu.
Kerem: "O gece babanla amcan da aynı yerdeymiş."
Alp'in eli masanın üzerinde durdu.
Alp: "Emin misin?"
Kerem: "Kesin."
Alp gözlerini kapattı.
Alp: "Bana bütün belgeleri gönder."
Telefonu kapattı.
Mira ona dikkatle bakıyordu.
Mira: "Yine mi bir sır?"
Alp ayağa kalktı.
Alp: "İşle ilgili."
Mira: "Tabii. Herkesin işi var zaten."
Alp kapıya doğru yürüdü.
Sonra durup arkasına döndü.
Alp: "Mira."
Mira: "Efendim?"
Alp: "Bugün evden ayrılma."
Mira kaşlarını çattı.
Mira: "Yine başladık."
Alp: "Bu kez ciddi söylüyorum."
Mira: "Ben de ciddi söylüyorum. Bana emir veremezsin."
Alp birkaç saniye ona baktı.
Alp: "Peki. Sadece dikkatli ol."
Bu kez sesinde emir değil, gerçek bir endişe vardı.
Mira cevap vermedi.
Alp evden çıktı.
11.20 — MİRA'NIN ODASI
Mira telefonunu eline aldı.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
Bilinmeyen Numara
11.20
Babanın kaybolduğu gece annen yalnız değildi. Gerçekleri öğrenmek istiyorsan eski Karahan Köşkü'ne git.
Mira'nın kalbi hızlandı.
Eski Karahan Köşkü...
Bu isim ona hiçbir şey ifade etmiyordu.
Annesine sormayı düşündü ama sonra vazgeçti.
Çantasını aldı, telefonunu cebine koydu ve odadan çıktı.
Kimseye haber vermeden evden ayrıldı.
13.05 — ESKİ KARAHAN KÖŞKÜ
Şehrin biraz dışında, yıllardır kullanılmadığı belli olan eski bir köşkün önünde durdu.
Demir kapılar paslanmış, bahçeyi yabani otlar kaplamıştı.
Mira arabadan indi.
Etrafına bakındı.
Mira: "Ben gerçekten delirdim..."
Telefonunu çıkardı.
Mesajı tekrar açtı.
Sonra kapıya yaklaştı.
Kapı kilitli değildi.
Yavaşça itti.
Gıcırdayarak açıldı.
İçeri girdiğinde ağır bir toz kokusu yüzüne çarptı.
Duvarlarda eski aile fotoğrafları vardı.
Birinin önünde durdu.
Fotoğrafta genç bir Kemal Karahan ve yanında Nermin vardı.
Mira fotoğrafı dikkatle inceledi.
Arkadaki adamı görünce nefesi kesildi.
Fotoğraftaki üçüncü kişi Murat Demir'di.
Tam o sırada üst kattan bir ses duyuldu.
Tak... Tak...
Mira başını kaldırdı.
Mira: "Kim var?"
Cevap gelmedi.
Merdivenlerden yukarı çıktı.
Koridorun sonundaki odanın kapısı aralıktı.
İçeri girdiğinde eski bir masa, dolaplar ve dağınık evraklar gördü.
Masanın çekmecesini açtı.
İçinde sararmış bir zarf vardı.
Üzerinde kendi adı yazıyordu.
MİRA KARAHAN'A...
Elleri titreyerek zarfı açtı.
İçinden tek bir mektup çıktı.
Sevgili kızım Mira,
Eğer bu mektubu okuyorsan, demek ki birileri sonunda sana gerçeği anlatmaya karar vermiş.
Ben seni hiçbir zaman terk etmek istemedim.
Benden uzak tutulan şey yalnızca sen değildin. Annen de büyük bir tehlikenin içindeydi.
Demir ailesine güvenme.
Özellikle Murat'a...
Mira'nın gözleri büyüdü.
Tam mektubun devamını okuyacakken arkasından bir ses duydu.
"Mira!"
Hızla arkasını döndü.
Kapının önünde Alp duruyordu.
Yüzü öfkeden kızarmıştı.
Alp: "Senin burada ne işin var?"
Mira elindeki mektubu saklamaya çalıştı.
Mira: "Seni ilgilendirmez."
Alp odaya girdi.
Alp: "Sana evden çıkma demedim mi?"
Mira: "Sen kimsin de bana ne yapacağımı söylüyorsun?"
Alp mektubu fark etti.
Alp: "Elindeki ne?"
Mira: "Hiçbir şey."
Alp: "Mira, mektubu ver."
Mira: "Hayır!"
Alp bir adım yaklaştı.
Alp: "Oku."
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
Mira: "Ne?"
Alp: "Ne yazıyorsa sesli oku."
Mira'nın gözleri doldu.
Mira: "Bana güvenmiyorsun."
Alp: "Ben kimseye güvenmiyorum."
Mira mektubu ona doğru kaldırdı.
Mira: "Burada senin ailene güvenmemem gerektiği yazıyor."
Alp'in yüzü değişti.
Mira son cümleyi okudu.
Mira: "Özellikle Murat'a..."
İkisi de sustu.
Alp mektubu eline aldı.
Birkaç saniye boyunca yazıya baktı.
Sonra gözlerini Mira'ya çevirdi.
Alp: "Bunu kim gönderdi sana?"
Mira: "Bilmiyorum."
Alp: "Mira, benimle oyun oynama."
Mira: "Oyun mu? Babamın bana yazdığı mektubu buldum! Yirmi üç yıldır kim olduğunu bilmediğim adamın bana bıraktığı mektubu!"
Alp sustu.
Mira'nın gözyaşları yanağından süzüldü.
Mira: "Ve sen hâlâ benden bir şeyler saklıyorsun."
Alp yavaşça mektubu katladı.
Alp: "Seni buraya getiren mesajı bana göster."
Mira telefonunu çıkardı.
Alp mesajı okudu.
Sonra bir numarayı aradı.
Alp: "Kerem, hemen eski Karahan Köşkü'nün konumunu kontrol et. Bir de buraya gönderilen mesajın numarasını bul."
Telefonu kapattı.
Mira ona baktı.
Mira: "Neden geldin?"
Alp gözlerini ona çevirdi.
Alp: "Çünkü evden çıktığını öğrendiğimde nereye gidebileceğini tahmin ettim."
Mira: "Beni mi takip ediyorsun?"
Alp: "Hayır. Ama bu evde senden önce birilerinin gerçeği öğrenmesini istemiyorum."
Mira kaşlarını çattı.
Mira: "Kimden bahsediyorsun?"
Alp cevap verecekti ki telefonuna bir mesaj geldi.
Mesajı açtı.
Bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta köşkün önünde duran Alp ve Mira görünüyordu.
Altında tek bir cümle yazıyordu:
Oyuna hoş geldiniz. Sıradaki hamle anneniz.
Alp'in yüzündeki bütün ifade değişti.
Mira da fotoğrafı gördü.
Mira: "Bizi izliyorlar..."
Alp telefonu cebine koydu.
Alp: "Buradan gidiyoruz."
Mira mektubu çantasına yerleştirdi.
Mira: "Önce bana her şeyi anlatacaksın."
Alp kapıya yöneldi.
Alp: "Önce anneni bulmamız gerekiyor."
Mira'nın kalbi hızlandı.
Mira: "Neden? Anneme ne oldu?"
Alp durdu.
Gözlerini ona çevirdi.
Alp: "Çünkü az önce Kerem aradı."
Mira: "Ne olmuş?"
Alp birkaç saniye sustu.
Sonra konuştu.
Alp: "Annen evde değilmiş."
Mira'nın yüzü bembeyaz oldu.
Mira: "Ne demek evde değil?"
Alp'in telefonu yeniden çaldı.
Arayan Murat'tı.
Alp telefonu açtı.
Murat: "Alp! Neredesin?"
Alp: "Mira yanımda. Ne oldu?"
Murat'ın sesi titriyordu.
Murat: "Nermin'den haber alamıyoruz."
Mira telefonu Alp'in elinden aldı.
Mira: "Murat! Annem nerede?"
Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Sonra Murat'ın sesi duyuldu.
Murat: "Mira... Sana bir şey söylemem gerekiyor."
Mira: "Ne?"
Murat: "Annenin odasında bir not bulduk."
Mira: "Ne yazıyor?"
Murat derin bir nefes aldı.
Murat: "Kemal'in yerini biliyorum. Beni aramayın."
Mira'nın elindeki telefon titredi.
Mira: "Babam... Yaşıyor mu?"
Murat cevap veremedi.
Alp telefonu yeniden eline aldı.
Alp: "Baba, polisi ara. Biz geliyoruz."
Telefon kapandı.
Mira gözyaşları içinde Alp'e baktı.
Mira: "Alp... Babam yaşıyor olabilir mi?"
Alp ona baktı.
İlk kez verecek bir cevabı yoktu.
Alp: "Bilmiyorum, Mira."
3. BÖLÜM SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…