Right Here | Aref kitap kapağı

9. bölüm / 20

9rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 9rh

“Gerçekten bunu mu içeceksin?”

Yanına gideli on dakika olmuştu ve kahve içme fikrimi kabul etmişti. Ona aldığım sütten ibaret latte ile benim zifiri americanom aramızdaki çelişkilerin en küçük örneğiydi.

“Asıl sen onu mu içeceksin? Süt kokuyor.”

“Süt sağlıklıdır.”

Kısa bir sessizlik esnasında kahvelerimizi yudumlamaya devam ettik. Ne söyleyeceğimi bile bilmiyordum, keşke gelmeyip onu ekseydim de şok olsaydı.

Biz stadyum edasındaki, ancak daha küçük olan bu yerde otururken basketbol sahasına doğru yürüyen çocuklar görüş alanımıza girdi. Maç için hazırlanıyorlardı.

“İzleyecek şey çıktı.” Hala ne demem gerektiğini bilmediğim için saçmalamıştım.

“Aslında izleyecek şey vardı zaten.” Bana dönük gözleriyle bakıştığımda ne ima ettiğini açıkça anlamıştım. Ama bunun olmasına imkan yoktu. Şakaydı sadece. Berbat bir şaka.

Arda, rahatça gerinerek esnedi ve bir ayağını diğer bacağının üzerine koyarak arkasına yaslandı. Eski haline dönmek üzere olduğunun bir belirtisi miydi bunlar diye düşünüyordum açıkçası.

“Arkadaşlarımla yollarımızı ayırdık. Başından beri dans etmeyi sevdiğimi biliyorlardı ama içten içe gıcık oluyorlardı. Şimdi toplanıp Ordu kurmuşlar. Ben keko olmadığım için adadan atıldım.”

Güldüm. “Kendi kurduğum oyunda kaybettim gibi bir şey bu.”

O da gülümsedi. “Yazılımını iyi yaptıysan botlar sağlamdır. Böylece kaybetmen imkansız olmaz.”

“Siktir ya, ne zeki herif çıktın sen de.”

Yüksek kahkahası kulağımı dolduruyordu. Sesi o kadar değişik bir tondaydı ki, ne ince ne kalın. Gülerken de konuşurken de güzel duyuluyordu. Benim overthink mesaim de hep onu düşünürken başlıyordu niyetse.

“Valla benim kişiliğim böyledir. İki gün ağlar, bir hafta gülerim. Ama çok da zekiyimdir. Ders çalışsam derslerim de iyi olur ama çalışmıyorum.”

“Çalışsa herkes yapar zaten ya?”

“Çalışmak herkesin harcı değildir.”

İç çekerek güldüm. Ona laf yetiştirmek imkansızdı. Hazırcevaplılığı Arda icat etmişti sanırım.

Şimdiden yarıya gelmiş kahvemi içmeye devam ederken ona döndüm. “Yani, cidden onlarla görüşmüyor musunuz? Onlara emir verip üzerime yağdırmayacak mısın?”

“Yok. Zaten seni zorbalamaktan başka işe yaramıyorlardı. İyi oldu şimdi. Yalnızlık iyidir. Tabii sen bilmezsin.”

Kaşlarımı çatarak şaşkınca ona baktım. “Benim seni aşağılamam gerekmiyor muydu? Neyse. Yalnızlık iyi midir bilemezsin, çünkü belki seni yalnız bırakmayacak birileri vardır.”

Sırıttı. “O birileri, şarkı söyleme konusunda çok iyi olan birileri mi?”

Karşılık olarak güldüm. “Umarım öyledirler. Ha, sana onlar hakkında bir bilgi vereyim, onlar da dans etmeyi sever. Hatta istiyorsan birlikte dans bile edebilirsiniz.”

Tek kaşı kalkarken dik dik bakmaya başladı bana.

“Harbi mi? Dans etmeyi seviyor musun?”

“Fazla yapamasam da K-pop dinliyorum, hatta Ateez’den Bouncy’nin dansını biliyorum biraz. Ne dersin? ‘Arkadaşlarım’ da görür hem.”

Güldü. Arkadaşlık konusu açılınca delirdiğinin farkındaydım. Basit bir kıskançlık değildi bu. O da ne istediğini bilmiyordu, ben de. Belki biz de sıradan arkadaşlar olacaktık.

Kahvesini tutarak ayağa kalktı ve bana baktı. “Gel, gidelim. Parkı dolaşarak kahveleri bitiririz, sonra çekeriz. Ben çok isterim yani. Instagram ve tiktok takipçilerimin gözü şenlensin biraz.”

“Abart.” Gülerek ben de ayağa kalktım. Buz gibi havada içtiğimiz soğuk kahveler eşliğinde basketbol sahasından iyice çıktık.

Çocuk parklarının etrafında yürüyüş ve bisiklet yolları vardı. Biz de karışık bir şekilde yürümeye başladık. Zaten büyük bir yerdi, rahatça dolaşabilirdik.

Parkın yanından geçerken, salıncağa binmek için kavga eden iki çocuk gördüm. Biri esmer ve inatçıydı, oturan çocuğu kaldırmaya çalışıyordu. Oturan çocuk ise beyaz tenli, büyük gözlüydü. Arda’ya döndüğümde onun da çocukları izlediğini gördüm.

“Çocukken tanışmış olsak bu kadar benzer.”

Cidden, ikizimiz gibilerdi. Arda ile çocukluk arkadaşı olsak onlar gibi biz de kavga eder dururduk sanırım.

“Harbiden.” Parkın yanından geçerek yürüyüşe devam ettik. Montsuz duramayan, tir tir titreyen insanlar, birbirlerine sokulmuş sevgililer ve bizim gibi yürüyüş yapan insanlar, arkadaş grupları, çiftler…

Herkesin yanından iki kedi köpek gibi geçip kahvelerimizin son yudumlarını alırken durduk.

“Şuradaki ağacın oraya gidelim. Telefonu ağaca yaslarız.”

Gösterdiğim yere bakarken cebinden telefonunu çıkarıp ekranını açtı. Ana ekranında bile Jongho vardı.

“Olur.” Dedi yürümeye başlarken. “Gel bir kere prova alalım.”

Elimizdeki boş bardakları yakındaki tenekeye atıp ilerledik.

Vardığımızda benim telefonumu şarkıyı açıp onun ağaca yaslı ve kamerası açık telefonunun yanına koyduk. Nakarattan on saniye önceki kısımdı.

“Hazır mısın?”

“Unutmamışımdır umarım.”

Son iki saniye kala o önde ben çaprazında duracak şekilde kameraya bakmaya başladık. Onu ekrandan görüyordum ki kameraya mükemmel oynuyordu. Yüzü yakışıklı olmasaydı da kendini izletebilirdi. Alışmıştı bu işe.

Henüz unutmadığıma sevinerek dansı onunla senkron bir şekilde yapmaya başladım.

O ellerini kullanarak aşağı eğilirken ben de ona ayak uydurarak sadece vücudumla o hareketi yapmıştım. Sonlara doğru yaklaştıkça içimdeki düşünce kendini kanıtlamıştı. Sanırım prova olmasına rağmen ikinci bir çekime ihtiyacımız yoktu.

Dansın bitiminde elini omuzlarıma atmış, poz vermişti. Ben de altta kalmamış mimiklerimi kullanmayı denemiştim tabii.

Şarkının rap kısmı devreye girerken gülerek telefonlarımızı yerden aldım. Kendiminken şarkıyı kapatıp onunkini de Arda’ya uzattım.

“Çok iyi oldu ya. Sen bu kadar iyi dans edebiliyor muydun kral, niye söylemedin?”

Güldüm. Ödevimi yapıp da arkadaşlarıma yapmadığımı söylemişim gibi hissettiriyordu. Ama zaten doğru düzgün yapabildiğim tek dans buydu.

“Bu yine zor değil, esneklik istiyor. Onu da çalışarak yaptım. Abartılacak bir şey yok yani. Asıl cevher sendeymiş ama. Görenler arkadaş sanacak bizi.”

“Değil miyiz?”

“Bilmem.”

Sırıtarak telefonundan videoyu açtı ve yanıma gelip ikimizin de görebileceği bir şekilde tuttu.

Tam istediğimiz enerjiyi verebilmiştik. Hafif bir editle çok daha iyi olacaktı. Hatta hesabımı herkese açık yapıp bunu paylaşmak gibi düşüncelerim de vardı. Özetle Barış’ın şaşkınlıktan kalpten gitmesi yani.

“Harika oğlum. Prova dedik main’den iyi çıktı.”

Gülerek onayladım. Acayip güzel gözüküyordu. Sokak lambalarının vuruşu da bizi bir parlatmıştı.

“Tamam, at bana onu.”

Videodan çıkarak bana döndü. “Numaran yok diye biliyorum.”

Cidden, onunla hiç mesajlaşmamıştık ki. Bouncy klibinden çıkarak telefonumu kapattım.

“Aç whatsapp’ı. Numaramı söyleyeceğim.”

İkiletmeden açtı, ve yeni numara kaydetme yerine girdi.

Numaramı yazdığında ‘Efe Şan’ olarak kaydettiğini gördüm. Ve kontrol amaçlı mesaj attı. Doğruydu.

“Tamam. Atarsın bir ara. Ben de paylaşacağım.”

Kaşlarını çatıp bana baktı. “Arkadaşların soracak ne ara bu kadar samimileştiğimizi.”

“Hala pek samimi sayılmayız. Yani…”

Gözlerindeki kolayca farkedilen düşüş, moralinin bozulduğunu anlamama yetiyordu. Güldüm.

“Yani, senin hala ilk tanıdığımdaki gibi biri olduğunu düşünsem buraya ölsem gelmezdim.”

Gülerek telefonunu cebine koydu. Şuan yan yanadan çok karşı karşıya duruyorduk ve bakışıyorduk.

“Aslında hiçbir zaman beni ilk tanıdığında olduğumu düşündüğün kişi olmadım.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

338okunma 11beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…