Right Here | Aref kitap kapağı

17. bölüm / 20

17rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 17rh

“Efe Şan. Aferin oğlum.”

Sıramdan kalkıp tahtaya yürürken arkadaşlarım çakmam için elini uzatmış, ve ben de karnemi almak üzere hocanın yanına gitmiştim.

Ayıp olmasın diye ‘iyi tatiller’ yazılı bir takdir belgesi aldıktan sonra yerime oturmuş, sınıftaki diğerlerinin kalkmasını izlemeye başlamıştım. Fazla ders çalışmasam da ucu ucuna takdir almayı başarmıştım.

“Oğlum…” dedi yanımda oturan Barış. Az önce de o almıştı. Ancak ucu ucuna değil de dolu dolu bir takdir almıştı. “Piçe bak sen. Yazdığı yazıyı okusana.”

Fısıldamasına karşın karnesini kendime çekip okumaya başladım.

İyi tatiller. Şarkı yazmak yerine derslerine önem göster.

Gülmemeye çalışırken bir yandan kaşlarım çatılmıştı. Benden çok daha yüksek ortalaması olmasına rağmen böyle bir şey yazmak… öğretmenliğin de bu kadarıydı.

“Gören sanar belgesiz geçtin lan.”

“Harbi, beyinsiz karı.”

Herkes kalkıp karnesini alıp oturuyor, tartışıyordu. Hoca da karneleri dağıttıktan sonra konuşma yapma zahmetine girmeden kısa bir tebrikle sınıftan çıktı.

Biz de planladığımız üzere hep birlikte yakınlardaki sahilde bir kafeye gidecektik.

“Hazır mısınız?” dedi Barış çantasına karnesini ve eşyalarını koyarken.

Ben hazırdım. Aynı zamanda mutluydum da. Çünkü Arda da gelecekti ve bugün büyük haberi verecektik. Barış dışındakilerin ağzını yokluyordum ara sıra, homofobiklik gibi bir düşünceleri var mı diye. Ama daha önceki konuşmalarımızdan ve Barış’ın fikirlerinden de yola çıkarak olmadığı kanısına vardım.

Böyle bir şeyden iğrenmeyen bir arkadaş çevresine sahip olmak benim en büyük şansımdı zaten. Bazen çevre insanı etkileyen en önemli şey olurdu.

“Çıkalım krı.”

Son olarak beklediğimiz Beton da hazırlanınca sınıftan çıktık. İçim içimi yerken aklıma Arda geliyordu. Ve daha da heyecanlanıyordum.

Yanında her ne kadar rahat gibi gözüksem de manyak utanıyordum onunla konuşmaktan. Ama bunu belli etmememe yardımcı olacak bir kişiliğim vardı.

Okulun girişinde bizi bekleyen Arda’yı görünce diğerlerinden biraz daha hızlanarak yanına gittim. Neyse ki onlar konuştukları şeye odaklılardı, biraz yalnız konuşabilirdik.

“Naber?” Heyecanla yanına giderken sordum. Eminim gözünde küçük bir kedi gibi çıkmıştı sesim.

“Eyvallah.” Gülerken cevap verdi. Ben de gülmeye başladım.

“Soft ukenin petrolü.”

Gülüşü daha da yükselirken bunu bildiğini anladım. İnsanların sadece kızların yaptığını sandığı hayran kurgu, saçma sapan kitaplar okuma işini gizlice yapan sayılı erkekten birileriydik biz de. Ama yalan yok, sarıyordu.

“Ortaokula giderken kuzenim wattpad yazarıydı. Beraber oturur kitaplarla dalga geçerdik hala aklımda. Bırak kolumu mu dersin, uke seme falan mı, hatta Justin Bieber hayran kurguları falan. Acayip komik ya.”

Kendi anılarımı da hatırlarken gülmeye başladım. Bununla dalga geçebiliyor olmamız da komikti, Arda’yı tam da o kitaplardaki mafyalara özenen bir salak sanarken hayata bile dalgayla yaklaşan biri olduğunu öğrenmiştim.

Arkadan bizimkiler gelirken önden de biz yürüyorduk. Kontrol etmek için baktığımda Barış’la bakıştık. Aklımdan çöpçatan çalmaya başladığında kahkaha atmamak için çok zor durdum.

Bir süre yürüyüşten sonra, hafiften gözüken sahil hepimizi heyecanlandırmaya başladı. Aile hissi, saf bir mutluluk ile yürümeye devam ettik.

Yolda araba olmadığı için trafik lambalarına takılmadan Arda’yla yola çıktık. Ancak sola baktığımda son sürat hızla gelen bir araba gördüm ve Arda’yı durdurdum.

Bu esnada durduramadığımız birkaç kişi vardı.

Karşıya geçmeye atlayan Beton, onu son anda kolundan tutan Batu ile durmuştu. Miraç da arkada olduğundan öylece duruyordu. Ancak hepsinin önünden yürüyen Barış yürümeye devam ediyordu.

“Dur! Barış! Çekil!”

Ne kadar bağırsak da faydası olmadığını o an gelince anladık.

Araba hızını düşürmeden ilerlerken Barış’a tüm kuvvetiyle çarptı.

Ne olduğunu anlayamamıştım. Yürümeyi bilmeyen bir çocuktum sanki. Öyle hissettiriyordu. Ya da benliğimin farkında olmayan masum ve tatlı bir kedi. Ama ikisi de değildim. Sadece Barış’ın yerinde olmayı diliyordum. Onun yerine bana çarpsaydı keşke.

“SİKTİR! BARIŞ!”

Hiçbir yere, kimseye bakmadan koşarak kanlar içinde yere düşen Barış’ın yanına gittim. Kana hassas bir insandım. Bayılacak kadar kötü olurdum. Ama bu kan kardeşim dediğim çocuğa ait olunca dokunmaktan da iğrenmezdim.

Göz yaşları içinde bir şeyler yapmaya çalışırken çocuklar ambulansı arıyordu. Bu esnada sürücü arabasından indi. Camda hafif kırıklık olmuştu, ve şoför genç de pek iyi sayılmazdı. Ancak büyük yaşlarda adam beklerken yaşıtım gibi duran bir çocuk çıkması şok etmişti.

Öfke mi, hüzün mü nedir bilmediğim şeylerdi hissettiklerim. Elimden hiçbir şey gelmiyordu. Arda ve şoför çocuk konuşurken herkes ambulansın gelmesini bekliyor, kalabalık yanımıza toplanırken tüm insanların acıyan bakışlarına maruz kalıyordum.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan ambulans da gelmişti. Arda’nın yanımda olduğunu yeni farkediyordum. Beni durdurmaya, sakinleştirmeye çalışıyordu. Bağırdığımın farkında bile değildim.

Ona bir şey olursa yapacağım ilk şey camdan atlamak olurdu çünkü.

Sağlıkçılar arabadan inip herkesi uzaklaştırmaya çalışırken bir yandan yerdeki bedeni kaldırmaya, hatta bazıları beni sakinleştirmeye çalışıyordu.

“Bırakın beni! Barış’a bakın! Sikeyim, arkadaşım ölecek!”

“Lütfen sakin olun efendim.”

Neler olup bitti, anlamıyordum. Kendimi ambulansın içinde yolculukta buldum. Tek odağım kandan görünmeyen arkadaşımdı. Ve hissettiğim hiçbir şey yoktu.

İçimde benden kontrolsüzce fısıldayan ses ölmemi diliyordu. Barış’ın yaşaması ve benim ölmemi. Ve ben o sesin eşliğinde tatlı bir uykuya daldım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

278okunma 14beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…