Bölümler 20Şu an: 5rh
- 1 1rh733 kelime
- 2 2rh904 kelime
- 3 3rh962 kelime
- 4 4rh1.034 kelime
- 5 5rh1.137 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 6rh924 kelime
- 7 7rh1.183 kelime
- 8 8rh954 kelime
- 9 9rh956 kelime
- 10 10rh985 kelime
- 11 11rh898 kelime
- 12 12rh828 kelime
- 13 13rh925 kelime
- 14 14rh940 kelime
- 15 15rh1.397 kelime
- 16 16rh1.034 kelime
- 17 17rh748 kelime
- 18 18rh1.118 kelime
- 19 19rh1.116 kelime
- 20 20rh1.336 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Konu bitti, kitabınızdaki ünite sorularının tamamı ödeviniz. On dakika serbestsiniz çocuklar.”
Hoca daha sözünü bitiremeden sınıfta bir gürültü yükselmeye başladı. Bağırsam sesim duyulmayacak gibiydi.
Canım sıkıldığından Akın’a baktım. İnek her zamanki gibi test çözüyordu.
“Biraz sosyalleş be, biraz sosyalleş.” Kafasını kitaptan kaldırıp bana döndü. Gülmeye başladı.
“Ne yapalım, bizim sesimiz güzel değiliz. Bari geleceğimiz güzel olsun.”
Dilimle damağımı birleştirip ‘tch’ sesi çıkarıp güldüm. Onun omzunu sıvazlarken arkamı döndüm. Barış tam arkamdaydı. Yine bir eli çenesinde bir şeyler düşünüyordu. Şarkısını bitiriyordu sanırsam. Yanında da Miraç vardı. Ona döndüm.
Klasik sohbet etmeyi planlarken Miraç’ın tam odak yaptığı şey boşluğuma gelerek beni güldürmeyi başardı.
“Sen onu nasıl yaptın?”
Elinde maymuna benzer bir şey tutuyordu. Ancak sadece çizme boyama değil, oyuncak gibi tüyü de vardı.
“Kantindeki yapay çiçeklerin içinden çıktı bu garip toz gibi şeyler yapıştırdım ben de kanka.” Gülmeye devam ederken önüme döndüm. Miraç’ı kendi halinde, Barış’ı ise ilhamıyla yalnız bırakmalıydım.
Çok geçmeden zil çaldı. Herkes çantalarını alıp sınıftan çıkmaya başlarken biz Beton, Miraç, Batu ve Barış’la sohbete dalmıştık. Aslında dersten sonra etüt vardı. İsteyen kalabiliyordu, 1 ders sürüyordu ve bahçede gezmek falan yasak değildi. Hepimiz müsait olduğumuzdan kalmaya karar verdik.
“Oğlum,” dedi Batu boş sıralardan birine otururken. “Barış, sen şu şarkıyı bitirdin mi?”
Barış’a döndük. Elini cebinden çıkarıp saçlarıyla oynamaya başladı. “Kanka şu rap kısmı bitti ama emin olamadım. Ekleyecek bir şey de kalmadı gerçi. Bilmiyorum yani. Muhtemelen bitti. Kayıt kısmını da bu hafta halledeceğim. İki-üç hafta sonra yayınlarım.”
Barış şarkısını onlara da göstermişti, bu sayede 4. şarkısı yoldaydı. Diğer şarkıları Nerdeyim, Bi’ Başkası ve Arkama Bakmadan’dı.
“Beyler, favoriniz hangisi Şuanlık?” Miraç sorusunu yöneltti.
İlk cevap veren Beton oldu. “Bi’ Başkası’nın yeri ayrıdır ya. En iyisi o bence ama diğerleri de çok iyi.”
Sonra ben söz aldım. “Bence Arkama Bakmadan.”
Batu da yanıtladı. “Evet, arkama bakmadan.”
“Nerdeyim’i seven yok mu ya? İçimde dertlerim dertlerin dertleri var.” Barış alınmış gibi konuşunca hepimiz güldük. Sonra da Miraç cevapladı. “Hepsi iyi ama duygusallar. Benim muhtemelen favorim Simon Der Ki olacak. Ama şuanlık Arkama Bakmadan.”
“Vallahi bizde enerjik şarkı yok. Dertli adamlarız biz.”
“Değil mi?” Gülerken aynı zamanda hep birlikte sınıftan çıkıp kantine yol alıyorduk. Genelde etüte kaldığımızda gider içecek alırdık çünkü, en ucuzlarından.
Ama bu sefer planladığımız gibi kolay olmamıştı kantine ulaşmak. Aşağı inmek için merdivenlere gitmiştik ki tüm merdivenleri kaplayan bir grupla karşılaştık.
“Beyler kayın.” Barış’ın atılmasıyla bize dönen gözler tanıdık gelmiyordu. Yaşıt değildik yani.
“Hayırdır la kayın falan?” Çocuklardan birinin kalkıp Barış’ın üstüne yürümesiyle gülmemek için zor durdum. Bir de bayılsaydı.
Bu sefer işe Beton dahil oldu. “Oğlum çıkın dedi bir şey mi dedi?”
Topluluktan ikisi de Beton’a yaklaşırken tanıdık bir sesin herkesi durdurması bir oldu.
“Ya kimsiniz siz amına?” Umursamazca oyun oynadığı telefonunu sinirle cebine koyan çocuk ayağa kalktı. Göz göze geldiği ilk kişi ben oldum. Maalesef tanıdığım birisiydi, daha doğrusu tanıştığım. Popüler çocuk havalarındaki o gerizekalı Arda.
“Oo, Efe? Arkadaşı? Ve arkadaşları?”
Kuramadığı cümle bile sinirimi bozuyordu. Köleleri ne söylediğini anlamadığından dik dik ona bakarken onun gözleri hala bendeydi.
“Oğlum kim bunlar?” Kekolardan biri sordu. Arda ise sırıttı. “Çekilin kenara geçsin çocuklar. Öyle önünüze gelenle kavga etmeyin la siz de.”
Hepsi iç çekerek kenara geçmeye başlayınca yine bir gülme arzum yükseldi. Sanki kopyalanmış gibilerdi. Saç tıraşından hal ve hareketlerine kadar aynıydı hepsi. Aptallar. Alt tarafı bir kantine gidecekken neler neler gelmişti başımıza.
Hiç uğraşmadan açılan boşluktan ilerleyerek kantine doğru adımladık. Zaten bizimkiler Arda’nın korkunç olduğunu söylemişlerdi. Sanırım korkuyorlardı ondan. Veya harbi kekonun tekiydi de bana öyle davranmıyordu. Çok da umrumdaydı ya. Her zamanki içeceklerimizi almak adına hiç değişmeyen sıramıza girdik. Kantinci ablayla da arkadaş gibi olmuştuk zaten, seviyordu bizi.
Hepimiz ellerimizde bir kutu içecekle kantinden çıkıp bahçedeki üstü kapalı çardağa gidip oturduk. Bahçe büyüktü ama bir tane çardak olduğundan biraz kavga sebebi oluyordu. Henüz boş olduğundan rahatça oturmuştuk ama. Herkes dökülmeye başladı.
“Oğlum Arda’ydı lan o.” Beton konuştu. Bir salağın tekinden bu kadar çekinmeleri de garip geliyordu.
“Harbi ya, bir an köpekleriyle bizi dövecekler sandım.” Miraç’ın sözlerine karşın hepimiz güldük.
Açıkçası yanındakiler cidden tehlikeli gözükmeye çalışan tiplerdendi ama Arda pek öyle değildi sanki. Kekolara nasıl korku salmıştı bilmiyordum ama benimle sanki normal arkadaşmış gibi konuşuyordu. Ki kendi de ağır bir keko olsa K-pop dinlemezdi diye tahmin ediyordum.
“Kanka,” Barış’ı duyduğumda ona döndüm. Batu’yla bakışıyorlardı. Sonra gözleri hepimizde teker teker gidip geldi. Umuyordum ki Arda hakkında bir şey demesin.
“Oğlum kağıt cebimdeydi. Şu şarkı sözleri olan kağıt. Şuan yok. Sizde mi?”
Gözlerim büyürken Barış’la bakıştık. Aklımdan geçen ihtimaller onun da aklına gelmiş olacak ki kısık sesle bir küfür savurdu.
Herkes anlayınca banktan kalkıp hızla yürümeye başladı. Haklıydı. Eğer kâğıt onların elindeyse ve zarar verirlerse… işte o zaman disipline gitmekten çekinmezdim. Kendimi ve sevdiklerimi savunma içgüdülerim sesim kadar ince değildi çünkü.
Grupça birkaç saniyede geri kantinin oradaki merdivenlere gittik. Tam da tahmin ettiğimiz gibi, çete halinde yüksek sesle gülüyorlardı.
Arda’ya baktığımda hala umursamadığını ve savaş oyunu oynadığını gördüm.
“Aha, şarkı sahibi geldi. Hanginiz yazdı lan bunu? Ne biçim bir ergenlik geçiyorsunuz la?” Bir yandan gülüyor, bir yandan kağıdı elinde sallıyordu. Beton Barış’ın omzuna elini koyarak destekçisi olduğunu gösterdi.
İçten içe bizden korktuklarını bildiğim bu ağlak kekolara bakarken gram korkmuyordum. Barış benim en yakın arkadaşımdı. Onun için dayak yerdim. Ki söz yazma becerileri şuan olduğu gibi oldukça kıskanılan bir insandı.
“Kanka delirtme beni. Kâğıdı ver. Çok istiyorsan git daha iyi şarkı yaz. Benimle ne derdin var senin? Hatta bizimle?”
Kâğıdı elinde tutan şahıs gülmeye devam ederken bir yandan da Barış’a yaklaştı. “Niye? Bizi dövmeye mi kalkışırsınız yoksa? 1.50 boyunuzla böyle şarkılar yapmayın beyler. Sanki derdiniz var da.”
“Senin derdin ne oğlum ver kâğıdı bize.” Bu sefer konuşan ben olmuştum. Bu da dikkat çekmiş olacak ki herkesin gözleri bize dönmüştü.
“Bizim elsamız büyümüş de arkadaşını mı savunuyor? Yerim ben onu.” Delirmiş gibi gülüyorlardı. Hepsini öldürmek istiyordum. Sabrım kalmamıştı. Ciddi anlamda ölmelerini diliyordum.
Ama sesim başka birinin daha dikkatini çekmişti. Arda tekrar yavaşça bize dönerken kaşlarını çatmış, mevzuyu anlamaya çalışıyordu. Bizim çocuklar ve kekolar iyice laf dalaşına girerken Arda da ayaklandı. Yanımıza geldi.
“Ne oluyor?” Kağıdı tutanla bakıştılar. Barış öfkeyle iç çekti.
“Ulan senin bizimle derdin ne?” Arda’ya karşı bağırarak konuşmaya başladı. Son derece haklıydı.
“Şu kölelerine söyle bizimle uğraşmayı kessinler. Aylardır uğraştığım şarkı bu benim. Ondan fikrini de sormadım. Ya kâğıdı verir, ya da siz bizi kendinize alet edersiniz. Öyle kekosunuz diye kelebeklerden korkacak adamlar da değiliz. Siz öyle korkak insanlarsınız ki gücünüz yetmediğinden kesici aletler taşıyorsunuz göt cebinizde. Bizim bunlara ihtiyacımız yok.”
Hepsi sessizleşti. Bir süre kıpırdayan olmadı bile. Bu süre zarfının sonunda Arda tek seferde kağıdı çocuğun elinden alıp Barış’a uzattı. “Al bakalım Efe’nin arkadaşı. Arkadaşlarıma köle deme lütfen. Ben sana Efe’nin kölesi diyor muyum? Bir dahakine basket maçına bekliyorum.”
Son cümleyi söylerken göz kırparak bana bakmıştı. Sikmemi istiyordu herhalde. Şimdi tüm arkadaş grubumun gözleri şok içinde benim üzerimdeydi. Her şeyi anlatmak zorundaydım.
Lanet sözlerine göz devirmeyle karşılık verdim ve kantinden çıktık. Dersin bitmesine hala 20 dakika olduğundan Barış’la bakışarak çardağa geri oturduk. Ancak bakıştığım tek kişi şuan Barış değildi.
Bölüm etkileşimi
