Right Here | Aref kitap kapağı

20. bölüm / 20

20rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 20rh

2 yıl sonra, 09/11/20_ _
“Evet gençler, her zamankinden mi?”

“Olur abi. Ondan olsun.”

Gülümseyerek yanımızdan ayrılan garson abiye baktık. Gele gide iyice arkadaş gibi olmuştuk. İçeceğimiz şeyleri ezberlemişti ya, henüz birkaç aydır buralarda olmamıza rağmen.

Bu arada, karşımda oturan ve ‘biz’ kıvamını bile çoktan aştığımız sevgilim Arda. Belki tüm dünyanın hayali olan bir hayatı yaşamaya başladık birlikte. İkimizin de dersleri fena olmadığından aynı üniversiteyi tutturduk. Farklı bölümler olsa da aynı evde kalma imkanımız vardı.

Ailelerimiz de çok yakın arkadaş olduğumuz düşüncesiyle buna izin vermişlerdi ve hala bilmiyorlardı. Söylemeyi düşünür müydük bilmem, arkadaşlarıma bile çok geç söylemiştim. Gerçi Barış başından beri farkındaydı.

Barış’ın yaptığı kazanın üzerinden iki yıla yakın bir zaman geçti. O günkü acım hala taze olsa da o tamamen iyileşti ve kan rahatsızlığından ortaya çıkan hastalığı da geçti. Ama asıl olayı ben de geçen sene öğrenmiştim, lise son sınıfta. Barış’a çarpan sürücü Arda’nın eski sevgilisi Umut’muş. Bu yüzden kolayca hallolmuş ve sürekli ofluyormuş.

Ona belli etmesem de bu olaya evde yarım saat gülmüştüm. Sosyal medya hesaplarından çocuğa baktığımda da şok oldum açıkçası. Hastanede olmadığı kadar yakışıklıydı. Bizim okulda olsa ve Arda ile sevgili olduğu dedikodular ortaya çıksa Arda’yı bırak beni al derdim.

Şaka şaka, Arda’yı seviyorum. Her gün daha olgunlaşmama ve duygusal olarak beslenmeme yardımcı oluyor. Bu ülkede herkesin Arda gibi seven bir sevgiliye ihtiyacı var. Kalanı hikaye.

Bu arada Batu, Beton, Miraç… hepsi farklı yerlerde. Beton müziğe atıldı, Miraç da dans etmeye başladı ve üniversiteyi Kore’de okumak için oraya gitti. Lise tayfa dağılmadı ama buluşmamız çok çok zor.

Barış bilgisayar mühendisliği okuyor. Akut, İTÜ’de çevre mühendisliği bölümünü kazandı. Alperen de İstanbul Üniversitesi’nde. Lise hayatını bizden uzakta yaşayarak ne yedilerse artık.

Arda’yla ben de okurken bir yandan dans ve müzikle ilgileniyoruz. Ben onun sesini geliştirirken o da benim dansıma yardımcı oluyor. Ve hatta çevremizde de dansçı ve sesi güzel arkadaşlarımız da olduğundan bir erkek grubu gibi projeler hayalimiz var. Ama bu ülkemizde biraz imkansız gibi.

Yani kısacası, daha lisenin başında berbat biri olduğunu düşündüğüm çocukla gelecek planlarımız var ve birbirimize aşığız.

Bazen insanlar kötü insanları değiştirebileceklerine inanır. Buna asla inanmadım. Hala da inanmıyorum. Ama bir insanla tanıştıktan sonra asıl gerçek karakterinin ortaya çıkması, buna kesinlikle inanırım. Arda’da yaşadığım buydu. Çünkü eğer ciddi anlamda serseri biri olsaydı şuan burada olmayabilirdim. Ama o bunu istemiyordu. Sadece insanlar onu sevsin ve ilgi görsün istiyordu. Ki kekoluğa özenen biri dans da etmezdi ki zaten. O aynı anda bunu da yapıyordu.

Ve her şeyden önce defalarca söylemiş olduğuma emin olduğum şeyi tekrarlamak isterim, o dünyanın en çekici insanı. Beni gözlerimi kamaştıracak kadar etkilemesine liseden beri devam ediyor.

“Efe, overthink’i bırak.” Tam da onu düşünmeye başladığım sırada beynimi susturmuştu, hissediyordu tabii. Aşk böyle bir şeydi.

Göz kırpıp sırıttı. “Yoksa ne kadar yakışıklı olduğumu mu düşünüyordun?”

Sabır diledim. “Biz senin o utangaç hallerini de biliriz yalnız Arda Bey. Ben de aynı şeyleri hissediyor muyum diye emin değilken saçma salak davranıyordun hatırlatırım.”

Cümlem daha bitmeden kalkıp gidiyormuş gibi yaptığında ikimiz de gülmeye başladık. Belki bir yıl bile olmamasına rağmen birkaç yıl önceymiş gibi hissettiren lise hayatımız bize birbirimizi vermişti ve umarım almazdı.

Çok garip hissettirse de birkaç ayda yetişkin olmayı becermiş, kendimize bir hayat kurmuştuk. Üzerimizde sır saklamanın ağırlığı olsa da bir suç işlemediğimizden çok da kötü hissetmemeye çalışıyorduk. Arda’nın ailesi onunla ilgileniyordu pek. O da bundan üzgün değildi, içten içe ona hiç görmediği aile sevgisini yaşatmak istiyordum ama yapamıyormuş gibiydim. Çünkü bu yaşamı ona çok büyük sorumluluklar vermişti ve şimdi güçlü gibi görünmek istiyordu. Bazen ona böyle davranmak zorunda olmadığını söylesem de istemsizce yapıyordu bunu.

“Buyrun efendim.” Birkaç dakika bile dolmadan gelen kahvelerimize karşı güldük.

“Teşekkür ederiz abi, elinize sağlık.”

Garson abi de gülümseyip tepsiyi bıraktı ve gitti. Bu esnada saatime baktım. İki kahve içecek vaktimiz vardı neyse ki, yarım saat sonra benim, ondan yirmi dakika sonra da Arda’nın dersi başlıyordu.

Bana gülümsedi. “Şu kahveyi okulu bitirince kursumun önünde içmek istiyorum.”

Bu da onun hayallerinden biriydi. Dans kursu açmak, zincir kurmak istiyordu. Öyle bir şey yaparsa belki ben de markasına ortak olup şan eğitimi verirdim. Hayali bile güzeldi.

“Umarım bir gün. Ama işte o günler için şimdi vizeleri atlatmak gerekiyor. Yan gelip yatma da otur çalış manyak.”

Gülerken acı kahvesinden bir yudum aldı. Ben de güldüm. Şaka olsa da gerçekti, anlamsız bir rahatlığı vardı. Gerçi lisede de hep böyle rahat olur olur sonrasında sınavlardan seksen falan alırdı. Hallederiz insanı olmak gerekiyor bu hayatta.

“Ohh.” Yalandan kahveyi şapırdattı. “Portekiz ve Koreli çocuklar geldi aklıma. Sürekli sana söyleyip asla anlatmadığım.”

“Anlatacak mısın artık? O günden beri internete yazıyorum çıkmıyor.”

“Asla anlatmayacağım. Zamanı gelince öğreneceksin zaten.”

İç çektim. Saçma sapan şeyler söyleyip susması deli ediyordu. Yirmi yaşında yaşlanmıştı bu da ya. Ya da oradan buradan hikayeler bulup okuyordu da unutmuyordu.

“Portekiz güzel şehir.” Anlatmayacağını bilerek saçma bir konuya giriş yaptım.

“Ne?” Gülmemeye çalışarak bana bakıyordu.

“Ne ne?”

“Portekiz güzel ne?”

“Güzel şe…”

Daha büyük bir iç çektim. Bir yanlış kelime kullanımı hayatımın sonu olabilirdi çünkü ölene kadar dalga geçecekti benimle.

Yaklaşık üç dakika gülüşünü izledim. Gülmesi çok rahatlatıcıydı, daha sık yanlış kelime kullanmalıydım.

“Salak. Üniversiteye gidiyor sözde!”

Dayanamayıp ben de gülmeye başladım. Hastalık gibi, bir türlü durduramıyordum kendimi. Portekiz’e şehir demem on-yirmi dakika gülmemize yol açmıştı resmen. Yan masadakiler manyak mıyız diye bize bakıyorlardı.

Ama bazen sevgi de böyle olur. Sağında solunda kim var umrunda olmaz, sana bakıp ne diyorlar düşünmezsin bile. Tek odağın karşındaki kişinin yanında hissettiğin rahatlıkla eğlenmek ve gülmektir. Ya da zamanı geldiğinde ağlamak.

Sadece sana baktığında bile gülmek, içinin kıpır kıpır olması, her an sarılmak istemek ve fazlası. Ya da bazı insanlar için sadece yanında tüm benliğinle durabileceğin kişidir sevgi. Arda gibi.

Rol yapmaya, dışa dönükmüş gibi davranmaya dayanamayan ama bir yandan da gerçek kişiliğini sevilmek için saklayan birisi. Bense sevgiyi ilk anlattığım gibi gören, yanında rahat hissettiğim kişilerin yanında eğlenceli biriyim. Kim hakkımda ne der kafaya takarım açıkçası, ama bu birkaç saat sürer. İki güne unuturum.

Şimdi birbirimizi yeniden yazmak ve farklı kişilikler çizmek için gönderildiğimizi düşünüyorum. Taslak kısmı hallolsa da en önemli kısmı eksik karakterlerimiz birbirini bekliyormuş, sonunda ruh eşini bulmuş gibiydi, ki öyle de oldu.

Ve Arda, umarım bunları okuyamasan da yazarken hissettiklerimi anlar ve beni affedersin. Hayallerimde yaşamak istediğim hayat buydu.

Hani derler ya; her kitap biraz gerçek dışına çıkmalı diye. Biraz da ben hayal ürünü olaylar yazmak istedim. Yokluğun o kadar canımı yaktı ki çareyi bunda buldum.

O araba Barış’a ucundan çarpmıştı, asıl sana çarpmıştı sevgilim. Canı yanan sendin, ve sonrasında dayanamayıp veda eden de…

Halim komik. Umut diye bir karakter de uydurdum, eski sevgilinmiş diye. Okurken gülecekler sevgilim. Kıskanmıyor musun diye soracaklar bana. Hatta belki de Barış’ın durumunu düşünmek yerine niye Arda’yla ilgilendin diye soracaklar. Ve ben kimseye o gün yapamadığımı kalemime döktüm diyemeyeceğim.

Tüm arkadaşlarım güzel okullar kazandı. Ben ise sınava bile girmedim. Çünkü o günden beri sadece seni düşünüyorum. Psikologlar etki etmiyor, ilaçların tek bir faydası yok.

Bana iyi gelen tek şeydin.

Mezar taşının üzerinde adın yazıyor. Ama ben en son adını edebiyat dersinde yazdığın şiirin sol alt köşesinde görmüştüm.

Asıl canımı yakan Portekiz ve Koreli çocukların hikayesini öğrenmemdi. Daha doğrusu iki Koreli çocuk. Çok düzgün anlatan kaynak olmasa da birinin intihar ettiği söyleniyor. Çok yalnız, sevilmeyen biri…

Kim olduğun hakkında düşündüğüm günler başlamıştı hislerim. Ve yaşanmasını istediğim tüm olayları döktüm buraya. Belki birileri okur da halimden anlar diye, içinde olmak istediğim dünyaya onlar gider diye, bizi mutlu bir çift sanar da hayatlarında hep öyle insanlar olmak isterler diye.

Hayallerin de gerçekleşti Arda. Türkiye’de de gruplar çıkmaya başladı ve ülkece sevildiler. Kız, erkek, karışık birsürü müzik grubu var. İçlerinde iyi dans edenleri gördükçe aklıma sen geliyorsun.

Bir zamanlar hayallerim olan şeyler şimdi rüyalarıma giriyor Arda. Dans etmekten, şarkı söylemekten korkar hale geldim. O günden beri yapmadığım şeyler zaten.

9 Kasım 2023, ikimizin de güzeller güzeli hayatındaki son gün.

Niye sevdiğim her şey tek tek benden alınıyor, ve niye gün geçtikçe daha acınası biri olup çıkıyorum, sorularımın cevapları teker teker siliniyor ve silgi tozları senin küllerinle karışıp uçuyor.

Evimde doğum günümü kutladığınız günkü kokun bile çıkmıyor aklımdan. Hani önce koku unutulurdu diyorum kendi kendime. Asla unutmuyorum onu.

O güne kadardı işte. Başlangıcı bile olmayan bir hikayenin son cümlesi en fazla ne olabilirdi ki?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

249okunma 15beğeni 19yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…