Bölümler 20Şu an: 14rh
- 1 1rh733 kelime
- 2 2rh904 kelime
- 3 3rh962 kelime
- 4 4rh1.034 kelime
- 5 5rh1.137 kelime
- 6 6rh924 kelime
- 7 7rh1.183 kelime
- 8 8rh954 kelime
- 9 9rh956 kelime
- 10 10rh985 kelime
- 11 11rh898 kelime
- 12 12rh828 kelime
- 13 13rh925 kelime
- 14 14rh940 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 15rh1.397 kelime
- 16 16rh1.034 kelime
- 17 17rh748 kelime
- 18 18rh1.118 kelime
- 19 19rh1.116 kelime
- 20 20rh1.336 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Tüm bu olayların üzerinden bir buçuk aya yakın bir süre geçmiş, okullar yaz tatiline girmek üzereydi. Haziranın sonlarına gelmiştik bile. Okulun son haftası, karne haftası başlıyordu.
Bizim okulumuzda son haftalarda az öğrenci geldiğinden dolayı tüm aynı seviyedeki sınıflar 9, 10, 11 veya 12 oluşuna göre sınıflarda birleşir, hoca da başımızda dururdu. Genelde serbest kalırdık. Bazen akıllı tahtadan film açılırdı, bazen kitap okurduk, veya çok zorlar, ikna edebilirsek bahçeye çıkmamıza izin verirlerdi.
Yine öyle bir duruma kendimi hazırlayarak sınıfın girişine doğru yürüyordum. Ama bugün gerçekten az kişi olduğundan 9 ve 12. Sınıflar, 10 ve 11. Sınıflar birleşecekti. 9’lar daha yaramaz olduğundan, onlar rahat dursun diye büyüklerle aynı sınıfta yer alacaklardı.
Kapıdan girdiğimde, Barış’ın neden sabah benimle gelmediğini anlamıştım. Barış ve Batu birlikte, Miraç’la da Beton birlikte oturuyordu. Miraç’la Beton’un arkasında Arda yalnız oturuyor, Beton’la sohbet ediyorlardı.
Ne istediklerini anlamıştım. Barış’ı çok sevdiğimi daha önce söylemiş miydim? Artık sevmiyordum sanırım.
Kalbim güm güm atarken en arkanın bir önünde oturan Arda’nın yanına doğru yürüdüm. Bu esnada Barış’la bakışmıştık. Bana göz kırpıp gülümsedi.
“Oğlum seni bir sikmezsem…” fısıldayarak söylendim. Ama hepsi boşaydı. Arda’nın yanında dikilirken konuştum.
“Boş yer yok. Geleyim mi yanına?”
Beton’la sohbetlerini bölerek bana döndü. Gözleri parlamıştı sanki. Çaresiz halime dik dik bakarken salak bir gülümseme yerleşti yüzüne.
“Buyur.”
Çantasını boş sıradan çekerek bana yer açtı. Ben de bir iç çekişle oturdum. Zaten biz full grup olarak eğlenmeye geliyorduk son hafta. Arda da grubumuzun üyesi olacaktı. Aman ne güzel, hoşlanmaktan korktuğum çocukla en yakın arkadaş oluyordum. Bana sevgililerini de anlatırdı artık.
“Ya ben onu yükledim de sarmadı.”
“Nasıl sarmadı manyak mısın? Lol’ü falan bile es geçerim bu oyun mükemmel.”
Sohbetlerine devam ettiklerinde onları umursamadan çantamdan kalemliğimi çıkarıp sıraya kafamı gömdüm. O son konuşmalarımızdan sonra bakışmaya tahammülüm yoktu. O gün, parkta bana dedikleri…
Belli etmiyordum aslında. Barış da söylemezdi. Ama nereden anlamıştı ki? Gerçi sadece benim hissettiklerimi anlamakla kalmamış, karşılıklı olduğunu belirtmişti.
Ya da ben çok düşünüyordum ve aslında öyle bir insan bile değildim. Belki ben de diğer insanlar gibiydim. Hatta belkisi yoktu bu işin, öyleydim. İleride bir yuva kuracak, çocuklarıma çikolata alacaktım. Çünkü diğer ihtimalin yaşanma olasılığı yoktu. O durum yaşansa ben yaşayamazdım.
“Oğlum… Arda. Şey diyeceğim, yanlış anlama ben de öyle düşündüğümden sormuyorum ama bize hep senin ve arkadaşlarının zorba olduğu söylendi. Niye size iftira atıyorlardı?”
Beton’un sesini duyunca uyumaya çalışmaktan vazgeçip sıraya gömülü yüzümü göstermeden gizlice onları dinlemeye başladım.
“Kanka onlar iftira sayılmaz ya. Gelen geçene laf atan insanlarla arkadaşlık adı altında öğretmencilik oynadık. Çok millete bulaşmasınlar diye hepsinden daha keko gibi davrandım ki benden korkup sınırlarını bilsinler. Bugüne kadar da işe yaradı. Ve açıkçası tek sebebi bu da değildi, fazla arkadaşım olmadığından biraz beni de sevsinler istedim. Ama bir yılın sonunda anladılar olayı. Sonra benle konuşmayı da kestiler.”
Ne trajikomik bir olaydı. Öyle insanların herkes tarafından sevilip sayılması, ve benim sırf ince sesli olduğumdan bazen konuşmaya utanmam, kendi akrabalarım tarafından dalga konusu olmam da öyleydi. Önemli olan kişilik olmamıştı. Önemli olan her zaman dış görünüş, ve sol cebindeki bıçaktı. Anlamıyordum ki neden havalı buluyordu insanlar bunları. Asla değildi çünkü.
“Hadi ya.” Beton’un biraz daha masamıza yaklaştığını hissedebiliyordum. “Ama sonunda kendini buldun. Dans ediyorsun, ve çok iyi de ediyorsun. Hobine geri döndün, kendi kişiliğini yazdın ve yazmaya devam ediyorsun. Hayat senin hayatın zaten kanka. Maksimum 70 yıl yaşayacağın bir ömrün en güzel yıllarını kötü biri olarak mı geçireceksin?”
Ne güzel hayat dersi veriyordu. Ama Arda, Beton bilmese bile çok kötü biriydi. Mesela kalbimi çalmıştı. Hırsız…
Kendime tokat atmamak için kendimi sıkıyordum. Mal mal, sarhoş gibi düşüncelerle dolup taşıyordu beynim. Biraz daha düşünürsem ölecektim o olacaktı. Umarım olurdu. Niye birkaç kadeh götürmüş gibi hissediyordum ki?
Sonunda hocanın gelmediği ders bitince kafamı sıradan kaldırdım. Gözlerim ışığa henüz alışmadığından uykulu gibi duruyordum. Yanıma baktım. Arda önündeki deftere bir şeyler yazıyordu.
Ona doğru eğilerek ne yazdığını okumaya çalıştım. Bana döndü.
Tam dudağını aralamıştı ki konuşmadı. Sadece yakın bir şekilde bakışıyorduk. Artık öyle oluşuna şaşırmadığım kalbim hızlanırken hala aramızdaki mesafe çok azdı.
Konuşsana Arda, diye dua ediyordum. O da susarsa iyice bitmiştik. Mahvolmuştuk. Bari o utanmamalıydı.
“Özel hayatımın gizliliği hakkımı kullanıyorum. Bakma defterime. Çok merak ediyorsan da kurgu, roman karışımı bir şey.”
“Oyun oynamıyoruz.”
“Hakkım oyun mu?”
“Gerçek hayatta bazı haklar çiğnenir.”
Nereye gideceğini bilmediğim ağzımı durduramıyordum. Bizim ekip bizi almadan sınıftan çıkarken, onları bile umursamayıp bu konuyu kapatmamaya kararlıydım.
“Nasıl yani?” Kalemini bırakarak tamamen bana döndü.
Arkama yaslandım ve iç çektim. “Bilmem. Yaşama hakkımız bile sınırlı sonuçta. Onun dışında birçok hakkımız var elimizden alınan.”
Büyük gözleri nasıl beceriyorsa yine beni aşıp yokmuşum gibi bakıyordu. Sanki onun hayal ürünüymüşüm de, beni kurguluyormuş gibi bakıyordu bana.
“Mesela… özgürlük gibi mi?” Gözleri yüzümü incelerken sordu.
“Söylediğim gayet açık uçluydu. Her konudan üzerine alın.”
“Aşk gibi mi?” Sorduğu soruyla sadece bakmaya devam ettim. Açıksözlülüğü ve özgüveni yerindeydi. Etkileyiciliği de maalesef ki fazlasıyla yerindeydi ve bu beni bitiriyordu.
Soruyu niye sorduğunu kendisi de biliyordu. İkimiz de her şeyi gerçekliğe kavuşturmak istesek de zor olduğundan bunu yapamıyorduk. Kabullenmek yaşamaktan daha zordu çünkü. Ama şuan yaptığımız gibi, birbirimizin bakışlarında gördüğümüz o ruhlarımızı tamamlayan ışık, kelimelerimizden daha önemli şeyler anlatarak her şeyi açıklığa kavuşturuyordu.
Gözlerim kusursuz teninde gezerken, bakışlarımı hiç istemesem de koyu gözlerine çektim tekrardan.
“Belki.”
Ve abartısız, belki de birkaç dakika boyunca sadece bakıştık. Ya da baktık. Birbirimize doya doya bakabilmek için fazlaca korkaktık.
Sınıfta birbirini tanıyan biri olmadığından, ve arkadaş grupları da tamamen gittiğinden yavaştan sessizleşmeye başlamıştı. Ben arada bir öğretmenler masasından kendi masama kadar bakış atıyor, çaktırmadan Arda’ya bakıyordum. O da sınıfı inceliyordu.
Arda benim gibi tek kelime edemeden boş boş etrafı, Beton’un oturduğu sandalyeyi incelerken ben de farkettirmeden defterine göz attım. Ne yazdığını fazla göremeden de görebildiğim tek net şey en baştaki tükenmez mavi kalemle, küçük harflerle yazılmış başlık, ve sağ altındaki parantezdi.
en büyük günah
(aşk)
Bölüm etkileşimi
