Bölümler 20Şu an: 3rh
- 1 1rh733 kelime
- 2 2rh904 kelime
- 3 3rh962 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4rh1.034 kelime
- 5 5rh1.137 kelime
- 6 6rh924 kelime
- 7 7rh1.183 kelime
- 8 8rh954 kelime
- 9 9rh956 kelime
- 10 10rh985 kelime
- 11 11rh898 kelime
- 12 12rh828 kelime
- 13 13rh925 kelime
- 14 14rh940 kelime
- 15 15rh1.397 kelime
- 16 16rh1.034 kelime
- 17 17rh748 kelime
- 18 18rh1.118 kelime
- 19 19rh1.116 kelime
- 20 20rh1.336 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sıkıcı ve uykulu geçen derslerin ardından sonunda gün bitmişti. Beton, Batu ve Miraç’ın evleri bizden ters yöne olduğundan çıkışta ayrılmış ve Barış’la yürümeye başlamıştık.
“Başka çare yok, hesabı kapatacağım.” Dedim elime telefonumu alırken. Tabii şarjı bitmiş olmasaydı bunu hiç düşünmeden yapacaktım.
Barış da ekrana bakarken bir anda kapandığını gördü ve gülmeye başladı. “Abartma.”
Öfkeyle iç çektim.
Evet ben üst sınıflara bulaşmamıştım belki ama genelde onlar bana laf atıp giderlerdi. “Bu nasıl ses, erkek misin,” ve benzeri. Görmezden gelmeye çalışsam da şimdi yaşadığım iyice gözümü korkutmuştu. Bu Arda denen herif kimse onun gözüne gözükmemeyi dilerdim.
“Boşver.” Barış elini saçlarından geçirirken konuştu. “Akşama gel parka gidelim. Kafa falan dağıtırız biraz. İstersen bizimkileri de çağıralım.”
Kendi kendime ofladım. Teyzemler varken annem dışarı çıkmama izin verir miydi acaba? Kuzenim olduğu için izin verme ihtimali daha düşüktü. Daha 10 yaşındaydı ve bensiz sıkılırdı. Beni abisi gibi severdi, tabii ben de onu. Benimle oynamak isterdi belki. Gerçi belki yanımda gelebilirdi.
“Akşam teyzemler gelecekmiş. Ama belki izin koparır gelirim. İzin verirse Kuzey’i de getireyim mi? Sorun olur mu?”
“Yok be ne sorunu? Barış abisini özlemiştir o zaten.” İkimiz de güldük. Barış benim en yakın arkadaşımdı. Haliyle Kuzey’in de favori abisiydi.
“Tamam, haberleşiriz. Ama Miraç’ları çağırma Arda’yı onlara anlatamam.”
Barış’ın sokağının olduğu caddeye geldiğimizden durduk. Ve bana bakarak başını salladı, “Sen öyle istiyorsan. Hadi, görüşürüz.”
“Görüşürüz.”
Boş yoldan direkt karşıya geçti. Ben de yoluma devam ettim. Maalesef şarjı bittiğinden telefonumu kullanamıyordum.
Sıkıcı ve bugün uzun gelen yolu yürümeye devam ederken arkamdaki gülüşmeler odağımı değiştirdi. Tam dibimden geliyordu bu sesler. Yine eğlenceli olduğunu sanan ergen aptallardan oluşan bir grup olduğunu sandığım bu sürü, bir anda dibimde bitti.
Kalbim duracak gibiydi. Çevremi sardılar ve güldüler. Boyları benden fazla uzun olmasa da berbat saç kesimlerinden iğrenç hareketlerine kadar hepsi benden farklı durumdaydı.
“Beyler, bakın bu o bebe sesli çocuk. Gelin de bakalım sesi gibi kendi de korkak mı.”
Ne olduğunu anlayamadan yüzümde hissettiğim yumrukla yerimden savruldum. Ancak gerisi gelmedi. Onun yerine diğer çocuk gelip bana yumruk atanı durdurdu.
“Lan dur! Arda onu sağlam istiyor piç. Sonra ona da sen hesap verirsin.”
Arda? Yine mi onun oyunuydu bunlar? Hatta belki de başından beri tüm bu sikiklerin zorbalıkları onun oyunuydu? İzin verseydi her gün beni dövecekler miydi bir de?
“İşiniz mi yok sizin ulan, milletin ses tonundan size ne? Arda kim?” Verecekleri cevabın tehlikesini umursamadan onlara kafa tuttum. Ancak böyle cesaretli bir savunmadan sonra Arda’yı sorduğumu duyunca hepsi bana gülmeye başladı.
İçlerinden en çirkini konuştu. “Arda okulun kralıdır ya. O olmasa seni çoktan öldürmüştük de… maalesef izin vermiyor. Aslında ben Arda’yı bir yumrukla indiririm de gönlüm-“
“Başlatma gönlüne orospu çocuğu, kabul et artık.”
Gülmemek için dilimi dişlemeye başladım. Ne kadar aptallardı. Dış görünüşlerindeki tehlikenin t’si yoktu kişiliklerinde.
“Tamam ya. Sen de sorularını kendine sakla bebe. Arda her yerde seni arıyor haberin olsun. İşin zor.”
Ordu bir anda hızlanarak yanımdan ayrıldı ve salak gülüşlerine devam ederek gittiler. “Sikmişim Arda’nızı ya,” kendimi tutamadım ve iç çekerek yoluma devam ettim.
“Hoşgeldin Efe, gir ama yerlere fazla basma. Aç mısın?”
Kalanı sorunsuz geçen yol bitmişti ve sonunda eve girmiştim. Annem teyzemler için tek başına bütün evi silmişti.
“Yok anne yemeyeceğim ama keşke biraz beni bekleseydin, sana yardım ederdim.” Ayakkabılarımı kapının önündeki dolaba koyarken konuştum.
“Boşver, yorgunsun sen zaten okula gidip geliyorsun.” Dediğini yapıp adımlarımı uzun tutarak çantamı kapının önüne bıraktım ve ceketimi çıkarıp askılığa astım. Daha sonra mutfağa gidip terliklerden bir çift giydim.
Buzdolabından su çıkarırken yanıma gelip mutfak masasına oturan anneme döndüm. “Anne, akşamüzeri hatta geceye yakın Barış’la şu ilerideki belediye parkına gitmeyi düşündük. Kuzey’i de yanıma alırım o da gelir. Bir şeyler içeriz. Olur mu? Teyzemlere ayıp olmaz değil mi?”
Fazladan bir bardağa daha su doldurup anneme verdim. Teşekkür edip içtikten sonra istediğim yanıtı verdi. “Olur. Ayıp da olmaz teyzen ve enişten onlar senin oğlum. Gidin ama dikkat edin, kimseyle konuşmayın bak gece diyorsun. Kuzey’e de dikkat edin parka oynamaya giderse yalnız göndermeyin.”
“Tamam tamam, merak etme anne. Sağol izin verdiğin için.” Gülümseyerek soğuk su dolu bardağı saniyeler içinde bitirdim. Sonbaharın ortasında da olsak soğuk sudan asla vazgeçemezdim.
“Başka işin var mı?” Benim bir işim yoktu ve yardım etmeye müsaittim.
“Yok yok, yemekler de hazır. Keyfine bak sen.”
“Peki tamam. Ama bir şey olursa çağırırsın.” Onaylayarak başını salladı, ve ben de çantamı kapının önünden alıp odama gittim.
Müzik dinlemeyi veya ders çalışmayı düşünüyordum ama önce Barış’a haber vermem gerekiyordu. Telefonumu cebimden çıkarıp şarja taktım. 5 dakikaya açılacaktı zaten.
Açıldığında akşama gidebileceğimizi belirten kısa bir mesaj gönderdim. O da bekletmeden baş parmak kaldıran bir emoji gönderdi ve telefonumu kapattım.
Ya da hayır, kapatmadım. Ders de çalışmayacaktım müzik de dinlemeyecektim. Belki de… Arda denilen şahsın isteğini kabul etmeliydim?
Evet, bir ani cesaretle bunu yapacaktım. Tiktok’a girdim. Keko olsa bile sokaktaki hastalıklılar gibi olmadığına emindim çünkü Ateez dinliyordu. Gerçi tek sebebinin bu olduğunu düşünmem beni de güldürüyordu. Ancak aslında profiline onu koyması korkutucu gözükmemek, keko olduğunun anlaşılmamasını sağlamak için bir rolse?
Paranoyak düşüncelerimden vazgeçmeliydim. En fazla ne olabilirdi ki? En fazla kekoların başına muhattap olurdum ve mezarım bile bulunamazdı. Ama bazen risk almalıydık.
Anlam veremediğim şekilde hızlanan kalp atışımı umursamadan isteğini kabul ettim. Ben de ona istek attım.
Uygulamadan çıkıp mesaj var mı diye kontrol bile edemeden isteğimi kabul ettiğine dair bildirim geldi.
“Ne ara lan…” o gösteri videosunda bile olmadığı kadar heyecanlanarak çocuğun hesabına girdim. Beklediğim gibi değildi. Kesinlikle değildi.
Bir grubu vardı ve K-pop şarkılarına dans ediyorlardı. Sokaklarda yaptıkları danslar bile vardı. Ama iki erkek vardı. Hangisi Arda’ydı onu bilmiyordum.
Ta ki yalnız olduğu bir videoyu görene kadar. Geçen ay paylaşmıştı bunu. Chase Atlantic’in “Right Here” şarkısına hazırladığı bir koreografiydi. Ne yalan söyleyeyim mükemmel dans ediyordu. Yüzü… asla keko gibi değildi. Esmerdi. Saçları tam bir Koreli edasıyla alnına akıyordu.
Tarzı ise çok hoştu. Videoyu kaç kez izledim bilmiyordum. Farkında bile değildim. Büyüleyiciydi sanki. Ama izlemeye devam ederken üstten gelen bir mesaj ilgimi kendisine çekti.
6rda
-umarım hesabımı beğenmişsindir🙌
Bölüm etkileşimi
