Right Here | Aref kitap kapağı

16. bölüm / 20

16rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 16rh

Artık beynim gerçekle hayali ayırt edemiyordu. Tüm hayallerim teker teker gerçek oluyordu çünkü. Başım dönmekten beni yere yapıştıracak haldeyken yaşadığım her şeyi ağır bir kitabı yeni bitirmiş gibi net hatırlarken asla bitmemesini dilemiştim o an.

Arda karşı konulamazdı. Her iki cinsiyet içinde durum aynıydı eminim. Çünkü benim gibi herkes tarafından umursamaz tanınan biri kör kütük aşık olmuş ve inkar bile edemiyorsa burada suç tamamen onundu. Bu çekicilik onun suçuydu.

Yanağımda hissettiğim dudağı imkansız hayallerime daha da umut vermişti. Ve şimdi bu umudu kırmak istemiyordum. Arda’yı bırakmak istemiyordum.

Her şeyin üzerine beni tuvalette yalnız bırakıp giden Arda’dan bahsediyordum, evet. Düşüncesiz.

Kendi kendime gülmeye başlarken gerçekten delirdiğimi düşünüyordum. Ailemden biri duysa gebereceğim şeyleri yaşarken ne de zevk alıyordum ya. Yasak şeylerin tadı daha da iyiymiş. Ya da sırf Arda’dan öyle geliyordu, bilemezdim.

Ciddi anlamda yüzüme su vurmaya çalışırken zar zor ayakta kalıyordum. Son sürat yüzümü kurulayıp sanki rüyamda koşmaya çalışıyormuşçasına bir yavaşlıkla dışarı çıktım.

Biraz önce oturduğumuz banka baktığımda çevresi de dahil Arda’yı orada göremedim. Ancak çantası oradaydı. Her şeyi yapıp, umut verip kaçan kitap karakteri olmak istiyordu belki de. Hatta baskın ceo… yine bana saçma sapan düşünceler ürettiriyordu ya. En kötü yönümü ve yaptığımdan pişman olacağım şeyleri ortaya çıkaran, aptal, çekici bir dansçının tekiydi.

“Evet.” Dedi bir ses arkamdan. Olduğum yerde küllerimi yakacak bir tondu sanki.

“Şimdi ne olacak? Biliyorsun, bu saatten sonra dönemeyiz. İkimiz de karşılıklı olduğunu biliyoruz. Evlenelim demiyorum da… sırf insanlar yargılayacak diye ilk aşkımdan vazgeçecek değilim.”

Omzuma dokunup konuşmaya başlayınca arkamı döndüm, ve dibimde duran Arda’yla bakışır hale geldik.

“İlk aşk?” Şaşırmıştım. Onun en azından kızlardan da hoşlandığını düşünürdüm. Tam popüler, playboy çocuk hissiyatı veriyordu insana. Ama gözükenin tam aksi bir kişiliği vardı. Belki garip gelecekti ama utangaç, çekingen birisiydi Arda. Konuşkan olmasına rağmen çekinirdi birçok şeyden.

“Evet, ilk aşk.” Gülümseyerek bana bakmaya devam etti. Etrafımız insanlarla dolu olduğundan bakışmakla yetiniyorduk. “O kadar güzel, ve karşı konulanamazsın ki cinsiyet, tür farketmeksizin böcek olsam bile sana aşık olurdum.”

“Her şeye rağmen?”

“Her şeye rağmen.”

“Beni arkadaşlarımdan kıskandığın günleri hatırlıyorum.”

Ani konu değişikliğimle iç çekerek bir adımla yanıma geldi ve sinirli rolü yaparak bana baktı. “Ama sevdiğimdendi. Zaten arkadaşların hala sikimde değil. Barış tatlı çocuk. Onu kaybetme. Beton’lar falan, o Akut denilen çocuk ve diğeri. Hepsi iyiler. Ama bir ben etmezler.”

Sözlerine gülerek çanta dana fazla yalnız kalmasın diye oturduğumuz banka yöneldim. O da beni takip edip geldi ve bir şey yaşanmamışçasına oturduk.

“E o zaman, bir kahvemi içersin. Canım.”

Güzel söz kullanma çabasına yüksek bir kahkaha ile yanıt verdiğimde etrafımızdaki insanlar bize bakmaya başlamıştı. Bir duraksayıp sonra kullanması, üstüne bir de ‘canım’ demesi patlatmıştı beni.

Gülmeyi bırakamayarak cebimden biraz para çıkardım. “Bu kadar salak oluşuna karşın kahveyi ben ısmarlayacağım. Canım.”

Rezil olduğunu anlayarak elleriyle yüzünü kapattı. Ben de oyalanmadan kalkıp tekrar kafeye gittim. İki kahve delisi olarak yarım saat sonra 5. bardağı alabilecek potansiyelimiz vardı.

Geç olmaya başladığı için pek sıra yoktu. Bundan yararlanarak hızlı sipariş sonucu teslimatı da hızlı aldım ve iki kahve elimde banka geri yürüdüm. Arda ve Efe. İsimlerimiz yazılı plastik bardaklar yan yana durduğunda çok tatlı oluyordu.

Döndüğümde Arda’yı telefonundan video kaydırırken buldum. Kahvesini getirdiğimde dikkati artık bendeydi.

“Bir şey diyeceğim. Bugünün hatrına yine dans videosu çekelim mi?”

Güzel bir fikirdi. Ama hafızamdaki dans videolarını saydığımda iki elin parmağını geçmiyordu.

“Olabilir de ben aşırı koreografi bilmiyorum. Sen bildiklerini veya istediklerini say ben söyleyeyim.”

Telefonundan spotify’a girip şarkılara göz atarken bir yandan konuştu. “Benim de sayılı zaten. Ama daha çok son iki yılın şarkıları var.”

İkimize uygun ve bir yandan komik, tatlı duracak bir şarkı düşünürken zihnimden sevdiğim grupları tek tek taradım. Kpop’ta erkek grupları arasında stray kids, txt, ateez, seventeen gibi bilindik grupların yanı sıra monsta x, nct, cortis, boynextdoor, enhypen gibi grupları da seviyordum. Heyecanla merak ettiğim bir konuyu açtım.

“Bu arada, Heeseung hakkında ne düşünüyorsun?” Şarkı ararken bırakıp direkt bana döndü.

“Üzüldüm açıkçası. Ve Enhypen’ı tamamıyla bıraktım diyebilirim. Biasım değildi ama en yeteneklilerindendi, şirketleri yüzünden saçma sapan durumlara düştüler.”

Haklı konuştuğundan başımı sallayarak yanıt verdim. Şarkı bulmasını bekler ve kendim de düşünürken, aklıma bir fikir gelmişti.

“Aa, Stray Kids’ten Case 143 biliyor musun? Anlamı falan da çok tatlı olur.”

Gözleri boncuk gibi açılırken zevkle gülümsedi. “Tabii ki de biliyorum. Çok iyi aklına geldi direkt çekelim.”

Hiç sorgulamaması komiğime gitse de kabul etmesi de hoşuma gitmişti. Çantaları alıp banktan ayrıldık ve Bouncy videosunu çektiğimiz yerleri biraz dolaştık.

Sonunda, daha farklı ama geniş ve boş bir alan bulduk ve telefonu da bir çöp kutusunun demir kısmına yasladık.

“Ama.” dedi Arda video ve şarkıyı ayarlarken. “Bunda prova almalıyız çünkü en son o dansı geçen sene yaptım.”

“Orası kolay.” Kendi telefonumdan şarkıyı açtım, o da videoyu açtı ve ayarladık. Ben de çok net hatırlamıyordum zaten nakaratı.

Kendimden emin olmadığım için ona baktım. “Ben şu başta sadece çöküp arkada durayım, sen çaprazımda el hareketlerini de yap.”

Arda da işini halledip yanıma geldi. “Yok. Bu sefer sende.”

“Niye? Hayır ben bilmiyorum.”

“Öyle.”

Videoyu açmış olduğu için pek konuşma şansı bırakmamıştı. Nakarata saniyeler kala mecbur yerimi almıştım.

Başladığında, kafama göre takılıyor gibi duran saçma salak hareketlerimle göze battığımın farkındaydım. Bu iş bana göre değildi ya. Kesinlikle değildi.

Yine de ekranda senkronizasyonumuz belli oluyordu. Acaba yine tekte olacak mıydı?

Düşüncelerimle nazar çekmiş olmalıydım ki tamamen unutup olduğum yerde kalakaldım.

“Ben sana demedim mi bilmiyorum diye? Geç işte öne. Zaten dansçı olan sensin.”

“Yok.” Gülüşü yüzünden eksilmiyordu. Tekrar nakaratı ayarlarken yeniden bana baktı. “İstersen elli kere yapama. Bir o kadar deneriz.”

Mahcup bir gülümsemeyle onu beklemeye başladım.

Yeniden videoyu ve telefonları ayarlayınca, hızlı bir tekrar ettim ve kendimi hazırladım.

Arda şarkı başlayınca gelip arka çaprazıma geçerken ben de olduğum yerde kameraya bakarak mal mal gülüyordum.

Yeniden nakarata girince heyecanla başladık. El kol hareketleri doğru gidiyordu. Senkronize zaten bozulmuyordu. Sanki iki grup arkadaşıydık. Günlerce pratik yapsak ulaşamayacağımız bir senkronize performansıydı bu çünkü.

Eksiksiz bitirince ikimiz de derin bir nefes verdik ve keyifle çakması için elimi gösterdim.

O videoyu kapattı, bense telefonumdan şarkıyı kapatıp videoyu izlemek için yanına gittim. Yan yana, ondan çektiğimiz videoyu izlemeye başladık. Arda arkada olmasına rağmen bir yıldız gibi parlarken ben de on yaşında çocuk gibi gülüyordum. Bu davranışlarım aklıma Akut’u getirmişti. Namı diğer Arda Aykut.

“Ne kadar güzel ya. Bunun için doğmuşuz.”

Video bitince onun gözlerinde gördüğüm mutluluk beni de gururlandırmış ve heyecanlandırmıştı.

“Bence biz birlikte dans etmekten ziyade, birbirimiz için doğmuşuz.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

344okunma 14beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…