Right Here | Aref kitap kapağı

19. bölüm / 20

19rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 19rh

‘Birine bağlandıkça o kişi aranızdaki ipi koparır’ sözü inanmamak için bilinçaltımı bile kandırdığım ama eninde sonunda gerçekleşen, hayatımın laneti olan o cümleydi.

Küçüklüğümüzü hatırlıyordum Barışla, yedi yaşında oynadığımız oyunları. On üç yaşında söylediğimiz şarkıları ve onun ilk müziğe başladığı zamanları.

Birlikte konuştuğumuz tüm konuları. Uzaylılar ve roketlerden büyüdüğümüzde yapacağımız meslekler sıralamasına kadar her şey aklımdaydı. Önce kim ölürse, diğerimiz onun telefonunu alsın gibi saçmalıklar da milyon kez aramızda yer edinen konuşmalardı. Ama bir kez bile düşünmemiştik buna hazır mıyız diye. Hiç birbirimize sormamıştık o telefonu tutacak cesareti nereden bulacaksın diye.

Ve şimdi elimde doğum günümde aldığı bileklik, siyaha boyanmış halkalarla süslenmiş zincir ve dört yıldır favori bilekliğim olan o aksesuar. Ve bana bunu veren kişinin yanındayım. Arkadaşlığı bana öğreten, ağlamayı, gülmeyi ve hatta birbirimiz hakkında eleştiri yapmayı bile bana öğreten o kişi. Onun yanında oturuyorum. Ama o benim yanımda değil. Gözlerine bakıyorum ama o çok uzaklarda.

Bazen insanlar uzak mesafeden ilişki mi, arkadaşlık mı olur der. Bence olur. İstediğin zaman ararsın. Güveniyorsan evlenirsin bile. Sesini duyabilirsin, telefondan yüzünü görebilirsin. Ama yakınındaysa daha can acıtıcı bile olabilir. Yüzünü görebilirsin ama o seni göremez. Konuşabilirsin ama cevap veremez. Böyle durumlarda yakınlarımın beni duyduğuna inanırım. Ama uyanınca bunun hakkında tek bir şey bile demez ve inancım silinir.

Barış anneannemden sonra bu şekilde konuşmaya çalıştığım ilk kişiydi. Anneannem beni duymamıştı. Belki işitmesindeki sorun yüzündendir. Bilmiyordum. Ama sonunda beni bırakmıştı. O zaman hayatın bittiğini düşünmüştüm işte. Ve bana sarılıp “Hala hayat devam ediyor, o seni izliyor, hala seni hayallerine ulaşman için destekliyor.” diyen kişinin yanındaydım bu sefer. Teselli için bi başkası lazımdı. Ancak bunu yapacak kişi ne hayatımın aşkı olan o çocuk, ne annem ne teyzem ne de kuzenimdi.

Kimse yapamazdı. Durumu gitgide belirsizliğe, sıfırdan eksi bire yaklaşan çocuk hayatımdan çıkarsa beni de kimse döndüremezdi.

“Efe, hadi gel yemek yemeye gidelim. Kaç gündür buradayız bir yudum bir şey yemiyorsun.”

Duyuyor olduğumu sandığım cümlelere “Evet” gibi saçma sapan kestirme cevaplar verirken gün geçtikçe Arda’yı da, annemleri de üzüyordum ama bu umrumda değildi. İnsanları üzmemek için mutlu taklidi yapan tanıdığım arkadaşlarım vardır. Mesela Akut, günlerdir hastanede bekliyor, şuan karşı koltukta uyuya kalan Alperen’in yanında oturuyordu. Ben onun gibi değildim. Taklit yapma konusunda kötüydüm ne yazık ki.

Yüzümü yanımda oturan bedene doğru çevirip gittikçe duygularını silen gözlerimi onunkilerle buluşturdum.

“Şoför ne diyor? Dava, karakolluk bir şey var mı?”

Her şoför kelimesini ağzıma aldığımda yüzünde oluşan burukluk yeniden oluşmuştu, ve yanıtlamadan önce biraz düşündü. “Yok. Aramızda konuştuk. Kendi sorunu olduğunu düşünüyormuş masraflık bir şey de yok. Zaten tek sıkıntı direkt çantanın sert kısmına çarpınca hafiften kırılan küçük bir kısımmış.”

Kendimi zorlayarak tekrar konuştum. Ve umursamazlığım günden güne arttığı için tek seferde o soruyu yönelttim. “Peki bu sürücü kim ve gördüğünden beri niye ona bu kadar öfkelisin?”

Hiç beklemiyormuş gibi dönüp kaldı. Ne diyeceğini bilmiyordu herhalde. Ya da doğru kelimeleri arıyordu.

O bir şey diyemeden gecenin bir yarısı uyuyamayanlardan biri olan Beton yanımıza geldi.

“Efe, Arda, Barış’tan güncelleme var. Doktor tahliller için yukarıdaydı. Ben de oradaydım, aşağı gelmemi söyledi. Gelin bakalım tek uyanık siz varsınız.”

Elim ayağım aniden son derece titremeye başlarken umursamadan oturduğum yerden kalktım ve arkadaşımı takip ettim. Arda da yanımızdaydı.

Hala yoğun bakımda, durumu anlamsız bir şekilde ağır olsa da stabil olan Barış’ın olduğu odanın önüne geldik.

Önlüklü, belirgin şekilde doktor olan adam da merdivenlerden inerek yanımıza geldi.

“Evet gençler, arkadaşınız hakkında gelişme var. Biliyorsunuz kan ekleme işlemini biraz zor yaptık nadir bir grup olduğundan. Ancak tüm cam parçaları çıkarılmasına ve iç organlarında sorun olmamasına rağmen anlamsız bir kalp sıkıntısı ve ekletmemize rağmen kan yetmezliği vardı. Tüm testler sonucu Barış Bey’de hemolitik anemi hastalığı olduğunu görüyoruz. Bir nevi alyuvar hastalığı ve sonradan görülmüş bir şey. Kalıtsal değil ama bağışıklığından dolayı tahminimizce dediğim gibi son yıllarda ortaya çıkmış bir durum. Bunun anlaşılması uzun sürdüğü için yoğun bakımda kaldı. Ancak şimdi ona uygun tedaviyi planladık ve normal odaya alınması için işlemlere başlıyoruz. Bu bahsettiğim hastalık yazacağım ilaç ve beslenme planları ile geçebilecek bir hastalık. Alyuvarlarının normalden daha erken parçalanması ve kanın azalmasından oluşan bir durum. Bu da uyandıktan sonra ilk 6 ay çabuk yorulma, nefes darlığı gibi sıkıntılara yol açacak. Ayrıca uyandıktan sonra bir hafta kadar normal ilaç, hap içemez. Sadece bizim denetimimiz altında, hastanede kalarak özel ilaçlar içecek. Yani kısaca endişelenecek bir durum kalmadı. Çok geçmiş olsun, stresinizi olabildiğince koruyun ve azaltmaya çalışın.”

Hayatımda hiç olmadığım kadar mutlu ve hafiflemiş hissediyordum. Sanki biri gelmiş de yüz dilek hakkımın olduğunu söylemişti. Gerçi yüz dilek hakkım olsa bir tane Barış gibi arkadaş elde edemezdim.

“Çok şükür hocam… çok sevindik bu habere.” Beton benim yerime cevap verdiğinde gülümsedim.

“Evet. Kaç gün burada hem hastalar hem bizlerle şikayetsiz uğraştığınız için ne kadar teşekkür etsek az.”

“Aynen öyle hocam çok teşekkürler. Allah işinizi kolaylaştırsın.”

Arda da ben de heyecandan teşekkür yağdırırken doktor da gülümseyip lafının olmadığını söyledi ve yoğun bakım odasına girdi. Muhtemelen sabaha kalmaz normal odaya geçerdi.

Ne yapacağımı bilemeyip ağlamaya başlamıştım. Benden izinsiz akan gözyaşlarım bu sefer mutluluktan akıyordu ve sebebinin bu olması beni daha da ağlatıyordu.

Beton Akut’ları uyandırıp haberi vermeye giderken ben de tüm gücümle Arda’ya sarıldım. Her şey yoluna girmişti ve eksik bir parça kalmamıştı. Ve kalbimi tamamlayan bu çocuk, burada bulunan kimseyi doğru düzgün tanımamasına rağmen acıma ortak olmuş, en az benim kadar üzülmüştü. Aslında bir düşünüyordum da, ben çevremde az kişi olmasına rağmen kimsenin hakkını milyon kişi de gelse ödeyemezdim.

Elleri saçıma gitti ve okşamaya başladı. “Bak. Ne dedim ben sana? Kötü düşünme, o seni bırakmaz demedim mi?”

Ağlarken bir yandan da gülerek ona daha sıkı sarıldım. Biraz bıraksam kayıp gidecekmişçesine sarılarak kafamı omzuna yasladım.

“Biliyor musun…” son derece boğuk çıktığının farkında olduğum sesimi duymasını umdum. “Tüm arkadaşlarım, sevdiklerim ve ailem bir yana. Sana tanıştığımızdan beri o kadar aşıkmışım ki, hakkındaki ön yargıyı kırmamı birkaç günde sağladın, sevgi adı altında sadece öpmek, ellemek gibi cinsellikten ibaret şeyler yapmadın, duygusal olarak sevildiğimi hissettirdin ve şimdi arkadaşın bile olmayan bir çocuk için günlerdir burada bekliyorsun.”

Hıçkırıklarımı tutmaya çalışsam da başaramıyordum. Ama o beni anlıyordu. Emindim bundan.

“Ve bir anda… nasıl oluyor da bu kadar karşı konulamaz, kim olursan ol seni büyüleyen birine dönüşüyorsun?”

Arda’nın elleri saçımdan sırtıma inerken güldü. Sırtımı sıvazlayışı sanki bir meleğin kollarındaymışım gibi hissettiriyordu ki pek de yalan değildi. Kafamı kaldırınca gözleri dolu, gülen yüzüyle bakıştık.

Bana iyice yaklaşıp alnımdan öptü. Bu çocuk bana iyi mi geliyordu kötü mü bilmiyordum çünkü ne yapsa sarhoş gibi hissediyordum. Daha da fazla yapsın isteği gibi… iyice kendim olmaktan çıkıyordum.

“Bebeğim benim.” Tekrar sarıldı bana. “Her şey çok güzel olacak. Barış uyansın, ikimiz hakkında şarkı yazma cezası verelim.”

İkimiz de güldük. Bu esnada Alperen, Akut, Batu, Miraç, annemler, teyzemler, Barış’ın ailesi, herkes uyanmış yanımıza doğru yürüyorlardı. Herkesin yüzünde bir gülümseme, sonunda mutluyduk.

Annem Barış’ın annesine sarılırken kadıncağız ağlıyordu. Hepimiz bir yana en üzülen oydu doğal olarak. Ama neyse ki bundan sonra hüzün yoktu. Arkadaşım iyileşecekti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

220okunma 10beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…