Right Here | Aref kitap kapağı

12. bölüm / 20

12rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 12rh

“Oğlum burası ne güzelmiş lan.” Parka adım atarken Alperen konuştu. Kısa bir İstanbul Avrupa turundan sonra konfor alanına geri gelmiştik. Barış da ben de çok mutluyduk. Akut ve Alperen de sevecekti. Zaten şimdiden sevmeye başlamışlardı.

“Öyledir. Buralar cennet ya.”

“İnsanın evi en rahat yerdir zaten.”

Akut dayanamayıp bir kahkaha patlattı. “Edebiyat hocamız iyi bakıyorum da.”

Gülerek bankların kısmına doğru yürüdük. Ortalarda boş, masalı bir bank bulup oraya kurulduk. Eşyalarımı bıraktığımda konuştum.

“Kahve almaya gideyim ben.”

Saniye gelmeden herkes kartlarını, paralarını bana verdi. Aniden olması komikti.

“Kanka biz senin zorbalarınmışız da bize kölelik yapıyormuşsun gibi oldu ya.” Alperen’in sözlerine güldüm.

“Çok farklı değil sanki Alperen? Ha?” Ona yönelik konuştuğumda şaşırarak alınmış gibi yaptı. Gülerek yakındaki bir kafeye doğru ilerledim.

Kahve almadan önce saatlerdir tuttuğumdan tuvalete gitmem gerekiyordu. Herkesin paralarını cebime atarak tuvalete koştum.

İşimi halledip çıktım ve kasaya doğru yürüdüm. Ki yürümeye başladığımda gördüğüm tanıdık beden dizlerim tutulmuş gibi kalmama sebep oldu.

Her yerde onu görüyordum, her zaman. Ve her yerde. Beni mi takip ediyordu, diyeceğim sabahtan beri dışarıdaydık.

“Efe?” Alaycı bir gülüşle bana bakan Arda’yla buluştu gözlerimiz.

“Arda? Burada ne yapıyorsun?”

Gülümsedi. “Buradaki ilk karşılaşmamızda sana kardeşini getirmiştim. Nasıl şuan? İyi mi?”

İç çektim. “Kardeşim değildi o. Kuzenimdi. İsmi de Kuzey.”

Bana daha yaklaşarak güldü. “Kuzenin Kuzey. Telaffuzu da zor.”

Tebessümle ona baktım. Elim ayağım dolanıyordu sanki. Konuşmak ne zamandan beri bu kadar zorlaşmıştı, var oldum olalı hep konuşkan biriydim ama şuan ne diyeceğimi panikle düşünüyordum

“İyi misin sen?”

“Hiç olmadığım kadar.” Kelimeler dökülüvermişti ağzımdan. Yalan da değildi. O karşımdayken kötü hissetmiyordum.

Boğazımı temizleyerek sordum. “Basketbol oynamaya mı geldiniz?”

“Hayır. Yalnızım zaten. Kafa dinlemeye gelmiştim. Sen? Arkadaşlarınla mısın hala?”

“Evet. İki gün kalacaklar burada.”

“İyiymiş.”

Bir sessizlik oldu. Sadece bakışmaya veya etraftaki dekorları incelemeye başladık. Kahve almadan önce bile içimin kıpır kıpır olmasını sağlamıştı.

“Neyse.” Dedim kahve sırasına bir adım atarken. “Arkadaşlarım bekler.”

İkinci adımımda olduğum yerde durmamı sağlayan Arda’nın eli, bileğimi kavrıyordu. Bu hareketinden sonra tekrar bana baktı. O bilmiş sırıtışı asla sönmüyordu suratından.

“Arkadaşların mı?”

Bana biraz daha yaklaştı. Kendine öz ferah ve safran kokusunun burnuma dolmasına yetecek kadar en azından.

“Onlar umrumda bile değiller. Burada ben varım.”

Ne ima ettiğini çözmeye çalışarak neredeyse 5 santim yukarı bakıyordum. Hala o sırıtışı duruyordu yüzünde. Kalbim onun çabasız duyabileceği kadar yüksek sesle atıyordu. Savunmasız hissetmiştim kendimi.

Cevap veremeyecek kadar çaresiz kalmışken, insanlar görmesin diye tuvaletlere doğru ilerledik ve orada da bana yaklaştı.

“Okulumuzun solisti Efe Şan. Ve belki okuldaki tek erkek dansçı Arda Soydoğan. Bence sahneye yakışırız.” Göz kırptı.

Gözlerimi ondan ayırıp neler olduğunu kavrayarak derin bir nefes verdim ve tekrar ona döndüm. “Açık konuş. Neydi yani amacın? Öyle rastgele bir videoda gördün beni, peşimi de bırakmadın. Ve şimdi buradayız. Saçma sapan şeyler yaşıyoruz, arkadaşız diyoruz, bana içini döküyorsun, alttan imalar yapıyorsun. Ne diyorsan açık açık söyle artık. Ne olsun istiyorsun?”

Biraz önce beni durduran eli omzuma gitti. Bana doğru eğilip fısıldayışıyla kulağıma sadece duymak istemediğim cümleleri bıraktı.

“Açık söylemekten korkan ben miyim?”

Biraz daha geri çekilerek gözlerime baktı. Şuan ağlasam ağlardım. Dövüyormuş gibi bir bakışı vardı.

“Zaten başından belli değil miydi, Efe? Arkadaş veya başka bir şey olma isteğim, hatta direkt isteğim. Belli değil miydi? Anlamamış mıydın? Normal değil, ya da uygun değil diye düşünüyorsun. Ama benimle aynı fikirde değil misin? Sence biz şuan seni bankta oturup beklerken bir yandan da merak eden insanlarla aynı ilişkiye mi sahiptik? Tabii bir ilişkimiz varsa.”

Hiç duymak istemediğim konulardı. İlişki, arkadaşlık, hisler, duygular… insan duygularını kontrol edebilmeliydi. Bu sikik duygular kontrol edilmeliydi ki kalbim imkansız birisi için yerinden çıkacak gibi atmamalıydı.

Alt dudağım kanamak üzereyken, sadece biraz boşluk kalması amacıyla onu uzaklaştırdım. Gözlerimiz asla ayrılmıyordu birbirinden.

“İmkanı bile yok Arda. Ben hissetmiyorum bir şey, tamam mı? Ben bugüne kadar kimseye aşık olmadım. Olmayacağım da. Ben kimseden hoşlanmıyorum. Kimseden.” Dolan gözlerim ağzımdan çıkanların teker teker yalan olduğunu bağırarak söylüyordu sanki.

Cebimde titreyen telefonum, belki beni bekleyen arkadaşlarımdan hatta. Onun attığı mesajların etkisinin çeyreğini vermeyen aramalar.

Ve şuan onun bana sarıldığı kollarının etkisinin çeyreğini vermeyen arkadaş sarılmaları. Kesinlikle, biz arkadaş değildik. Kabullenmememiz gereken bir şeydi bu. Asla yaşamamamız gereken bir durumdu. Bunları düşünürken, elleri tir tir titreyerek zorlukla karşısındaki bedene sarılan da bendim. Hayır diyen de, isteyen de bendim. Ama bizimki yarım kalan aşk, eski aşk falan değildi.

Bizimki ‘biz’ bile değildi. Biz olamazdık. Asla olamazdık.

“Düşünmeyi kes Efe. Panik yapmayı kes. Her şeyi açıklığa kavuşturalım. Ben de biliyorum asla kelimesinin vücut bulmuş hali şuan yaşadığımız. İmkansızın da imkansızı. Aşkın bir özgürlüğü yok. Ama dur artık.”

Kolları sırtımda yerini korurken kafasını geri çekip gözlerime eskiye nazaran çok daha yumuşak diliyle baktı. Sanki rüyaydı. Ya da dünyanın en saçma olayı.

“Tamam.” Dedim elimi çekerken. “Hiçbir şey olmamış gibi devam et. Şimdi ben gidiyorum. Sen bana takıl. Konuşalım, mesajlaşalım, sohbet edelim, okulda yanımıza gel. Biz normal arkadaş olalım işte.”

Gözleri yorgunlukla kısılırken isteksizce gülümsedi. “Biz ne arkadaş, ne de bir şey olabiliriz. Bu saatten sonra ise anca hiçbir şey oluruz.”

Farkettiğimden uzun geçen zaman yüzünden telefonum susmak bilmiyordu. Akut, Alperen ve Barış milyon kez arıyordu şuan.

Tabii, insan sevdiğiyle olunca vaktin nasıl geçtiğini anlamazdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

298okunma 12beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…