Bölümler 20Şu an: 4rh
- 1 1rh733 kelime
- 2 2rh904 kelime
- 3 3rh962 kelime
- 4 4rh1.034 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5rh1.137 kelime
- 6 6rh924 kelime
- 7 7rh1.183 kelime
- 8 8rh954 kelime
- 9 9rh956 kelime
- 10 10rh985 kelime
- 11 11rh898 kelime
- 12 12rh828 kelime
- 13 13rh925 kelime
- 14 14rh940 kelime
- 15 15rh1.397 kelime
- 16 16rh1.034 kelime
- 17 17rh748 kelime
- 18 18rh1.118 kelime
- 19 19rh1.116 kelime
- 20 20rh1.336 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Kral sen ne diyorsun? Ne demek konuştuk biraz?”
“Ya bildirim gitti, o yüzden.”
Yaklaşık 10 dakika önce parka gelmiş, çocuk parkına en yakın yere oturmuştuk. Böylece Kuzey parkta oynarken onu görebilirdik. Saat gece on bire geliyordu, ancak ortam bayağı kalabalıktı. Çocuklar bile parkları doldurmuştu. Ki burası çok genişti, yürüme yolları, basketbol ve futbol sahaları, ağaçlık, piknik alanları, banklar, ve oturma yerlerine yakın birkaç kafe…
Barış çıkarmayı unuttuğu çantasını çıkarıp karşılıklı oturduğumuz iki bankın arasındaki masaya koyarken olayı anlatmaya devam ettim.
“Bana hesabı beğenip beğenmediğimi sordu. Yani konuşma başlatmaya çalıştı. Ben de işte full adımı sorduğu yorumu gördüğümü falan söyledim. Öyle öyle gitti.”
Elime aldığım telefonumdan tiktoka girdim ve dm’den Arda’yı buldum. Fazla bir konuşma yaşanmamıştı açıkçası, tanışmak istediğini söylemişti.
Ben de altında kalmayıp okul çıkışı beni durduran kekoları söylemiştim ona. Anlattığına göre Arda tüm bu keko gibi davranan korkakları kullanıyormuş, okulda da yaşıtları arasında tanınıyormuş. Kekolardan nefret ettiği için hepsini tehdit ederek onların masum insanlara yaşattığını onlara yaşatıyormuş. Tabii kekoların neden ondan bu kadar çekindiğini bilmiyordum. Tükürünce bile yirmi kişi çoğalan mal topluluğu, dansçı bir çocuktan mı korkuyordu? Sanardım ki Arda da o kadar masum değildi. Zaten biraz da kıl olmuştum. Yavşak yavşak konuşuyordu. Ancak sokakta beni durdurmalarını Barış’a anlatmamıştım.
“Kanka.” Dedi Barış dm kısmından çıkıp telefonu bana verirken. “Benden iyi flört yetenekleri var herhalde. Bence sana yazarken arkadan bir kıza yazıyordu kafası karışmış. Ama aslında sabah Batu’nun dedikleri yüzünden ben de şüpheye düşmüştüm ama pek öyle kötü biri durmuyor. Profilinde Jongho var lan.”
“Jongho mu o? Ateez üyesi olduğunu çıkarmıştım biraz fenotipten ama tanıyamamıştım. Ben ondan dansçı bias beklerdim ya.”
“Main vokal seçmiş.”
“Ne vokal ne vokal?”
“Mayin vokal.”
Telaffuz edişine gülmeye başladım. Barış’ın sesi ve vokali tıpkı Jongho gibi son derece iyiydi ama İngilizcesi üçe kadar saymaktan ibaretti. Sanatçıydı bu çocuk kesinlikle, dersin iyisi kötüsü, hiçbiriyle alakası yoktu.
Biz muhabbet etmeye devam ederken arada bir Kuzey’i kontrol ediyordum. Fazla oynamıyordu, dönen bir oyuncağın üzerinde ailesinin ona verdiği hatsız telefonuyla oynuyordu.
Şarkıları, Barış’ın yazmakta olduğu şarkıyı konuşurken bir ara yine Kuzey’i kontrol edeyim dedim ki tam yanımızdaki parkta Kuzey yoktu.
Gözlerim onu aramaya odaklanmıştı, çevredeki oyuncaklara, aletlere ve sahalara bakıyordum ki göremiyordum.
“Barış, kalk. Kuzey yok.” Konuşmamla birlikte Barış’ın da paniğe kapılması ve çantasını eline alması bir oldu.
“Ne diyorsun sen?” Masadan kalkıp koşarak yakın olan parka gittik. Kaydırağın içine, banklara, ağaç arkalarına kadar baktık. Yoktu.
On dakika içinde yarım saat yürümelik parkı didik didik aradık ama yoktu. Küçücük çocuktan ne istiyorlardı ki? Kuzey’in yaşı kendi kendine kaybolmak için biraz büyüktü ama umuyordum ki öyle olmuştu.
“Oğlum nerede bu çocuk?” Engel olamadığım panik dolu ve yüksek çıkan sesim bulunduğumuz ağaçlık yerdeki insanların bize bakmasına sebep olmuştu. Korkuyordum.
Kuzey benim canımdı, zaten babam yoktu. Kuzey benim tek kuzenim sayılırdı.
Omzumda Barış’ın elini hissederken yürümeye devam ettim. Elim ayağım titriyordu ama kendimi zorluyordum.
Kafamı çevirdiğimde, bize doğru gelen iki silüet gördüm. Genç bir çocuğun yanında Kuzey’i görmem ve stresten içinde bulunduğum bu berbat halden çıkmam bir oldu.
Koşarak Kuzey’in kolundan tuttum ve ona sarıldım. Nefes nefeseydim. O ise sakindi.
“Abicim, neredesin sen?”
“Tuvaletteydim Efe abi.” Kollarımı onun omzundan çekerken şok içinde bakakaldım.
“Bir saattir tüm parkı tavaf ettik. Ciddi misin sen? Niye haber vermiyorsun?”
“Arkadaş tuvaletten çıktıktan sonra yönünü kaybetmişti ama. Az kalsın arka taraftaki çıkışa gidiyordu.”
Onu buraya getiren çocuktu konuşan. Kuzey’le konuşmak için çöktüğüm dizlerimin üzerinden kalkarak çocuğa baktım.
Tanıdıktı. Yüzü tanıdık geliyordu, esmerdi, zayıftı ve benden birkaç santim uzundu.
Kim olduğunu düşünmeye çalışırken çatılan kaşlarım bir anda normale döndü. Tanımıştım çünkü. Bu o lanet Arda’ydı. Daha sabah hesabını stalkladığım o çocuktu.
Gözlerim kontrolsüzce büyüyordu. Tam bu saatte, burada ne işi vardı?
Kuzey’e döndüm. “Abicim sen git oturduğumuz bankın yanındaki parkta oyna. Bir şey olursa buraya gel.”
“Tamam abi.”
Kuzey yanımızdan ayrılarak parka döndüğünde Barış’la gözlerimiz buluştu. O Arda’yı henüz görmemişti. Ama şuan bunu açıklayacak zaman yoktu.
“Kardeşin mi? Bir kardeşin olduğunu bilmiyordum. Bana tek çocuk olduğun söylendi.”
Tekrar Arda’yla bakıştığımızda sinirden köpürmeye başladım. “Kim söyledi lan onu sana? Kendini mafya başı mı sanıyorsun ki beni araştırtıyorsun köpeklerine?”
Arsız sırıtışını bana bir adım yaklaşarak genişletti. “Bilmem. Mafya olacak kadar da kalpsiz değiliz herhalde. Ama iyi bir basketçiyimdir. Arkadaşlarla basket oynamaya gelmiştik. İzlemek ister misiniz Efe, ve arkadaşı?”
İç çekerek kendimi sakinleştirmeye çalıştım. İlk defa yüz yüze geliyorduk. İğrenç birisiydi. Tıpkı sürüsü gibi.
“Kimsin lan sen?” Barış’ın sinirli ve aynı anda şaşkın çıkan sesine karşın onu durdurdum. Ancak Arda benden hızlı davrandı.
“Biricik arkadaşının yeni arkadaşı Arda Soydoğan. Memnun oldum.”
Barış’a uzattığı elini kavrayıp ittim. “Ne ara arkadaş olduk?”
“Olmayalım o zaman. Hadi, kendi arkadaşlarım beni bekler.”
“Sikmişim arkadaşlarını.”
Dediğime gülerek bize el sallamış, koşa koşa basketbol sahasına gitmişti. Yaşadığımız onca şeyden sonra bu buz gibi hava bile sıcak gelmeye başlamıştı.
“Arda bu muymuş? Fena herifmiş dangalak.”
“O ne demek la?”
Yaşadığımız durumların saçmalığı üzerine Barış’ın gülüşünü de duyduğumda dayanamayıp ben de gülmeye başladım. Yorum yapacak kafa yoktu. Sarhoş gibi hissediyordum kendimi, gülmekten yürüyemiyordum bile.
Hâlâ elimizde duran çantalarımızla bir besmele çekip banka doğru ilerledik. Kuzey az önce oturduğu dönen oyuncağın üzerinde telefonuyla oynuyordu. Biz de boş olmasından yararlanarak aynı banka oturduk.
“Boşver her şeyi de, bak ne diyeceğim. Birkaç satır ekledim nakarat sonrasına. Okusana bir.”
Barış çantasından kâğıdını çıkarırken konuştu. Ve sonra kağıdı bana verdi.
Birkaç satır yazdığım dediği neredeyse on satır falandı ve uyumu mükemmeldi. ‘Ve de gideceksen eğer yol burada’ cümlesi ile bitiyordu.
“Bir tane daha rap partı ekleyeceğim, hatta notlara kayıt aldım biraz ama daha kesin değil.”
Kâğıdı önüne bırakırken ona baktım, “Şu yazdıklarını okusana bir.”
Yazdığı ritmin şeklinde o kısmı söylemeye başladı. Şarkı söylerken yaşıyordu resmen, hiçbir eğitimi olmamasına rağmen kusursuz söylüyordu. Çocuk bu işi yapmak için doğmuştu, rap ve vokalin babasıydı gözümde.
Kafiyeler ve kelime oyunlarıyla dolu rap partını bitirdiğinde fazla ses çıkmayacak şekilde alkışladım. “Harika. Kendi dilinle oynuyorsun resmen.”
Kâğıdı katlarken gülümsedi. “Teşekkür ederim. Ben içeri kahve almaya gideyim, Kuzey ister mi?”
“Yok o içmez de,” cümlemi bitirmeden duraksayıp cebimden para çıkarıp uzattım. “Bana da alırsan.”
Kaşlarını çattı. “Koy onu cebine.”
Sırıtarak masada duran çantasına baktım. Ne yapacağımı anlayıp elini attı ki geç kaldı. Çantasını almıştım.
Kâğıdını çıkarıp elime aldım. “Para konusunda bu kadar ciddiyim kanka. Israr etme işte.”
“Tamam ya. Bırak kağıdı, sana senden alacağım. Allah kahretsin.”
Ben gülerken o da kafelerden birine yürüdü. Bu esnada beynimin derinliklerine kazınmış düşüncem ortaya çıktı. Acaba maçı kim kazanacaktı?
Bölüm etkileşimi
