Bölümler 20Şu an: 11rh
- 1 1rh733 kelime
- 2 2rh904 kelime
- 3 3rh962 kelime
- 4 4rh1.034 kelime
- 5 5rh1.137 kelime
- 6 6rh924 kelime
- 7 7rh1.183 kelime
- 8 8rh954 kelime
- 9 9rh956 kelime
- 10 10rh985 kelime
- 11 11rh898 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 12rh828 kelime
- 13 13rh925 kelime
- 14 14rh940 kelime
- 15 15rh1.397 kelime
- 16 16rh1.034 kelime
- 17 17rh748 kelime
- 18 18rh1.118 kelime
- 19 19rh1.116 kelime
- 20 20rh1.336 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sonunda beklenen an gelmiş, 8 Mart ile bir haftalık tatile girmiştik. Normalde umrumda olacak bir olay bile değildi ancak aylardır buluşamadığımız arkadaş grubumuz Arda (Akut) ve Alperen ile buluşacaktık. Barış’la da birlikte dörtlü olarak çok yakındık zaten.
Şuan evdeydim. Hazırlanıyordum. Dolabım önümde açık, klasik zevkim gözümün önünde duruyordu.
Beş dakika düşündükten sonra üzerinde mavi desenler olan beyaz bol bir tişört ile siyah kot pantolon giydim. Ve daha sonra hafiften iri zincir kolyemi zar zor takıp telefonumu şarjdan çıkardım.
Annemin teyzemlerle işi olduğundan evde değildi, bu sebeple kapıyı kilitlemek, ev işleri benim sorumluluğumdaydı. Bazı küçük işleri halledip anahtarı aldım ve evden çıktım. Kapıyı da kilitleyip merdivenlere gittim.
Bu esnada çıktığımı haber vermek için gruba kısa bir mesaj attım, ve kulaklığımı kulağıma geçirirken binadan çıktım.
Bu sefer sadece buluşmakla kalmayacak, Barış’ın evinde hepimiz iki gece kalacaktık. Aslında bunu o teklif etmişti. Anne babası evlilik yıl dönümleri olduğundan üç günlük tatile gitmişlerdi ve bizim gelmemizi onaylamışlardı.
Ilık ve aydınlık ilkbahar havasından memnuniyet duyarak en yakındaki otobüs durağına doğru yürürken gidiş planlamasını yapıyordum. Kadıköy’de bir kafede buluşacaktık. Otobüs ve marmaray ile işi çözerdim. Belki sonda yine otobüse binerdim.
Durağa varıp gelmesine 15 dakika kalan otobüsü beklerken boş bir oturağa oturdum.
Telefonumun şarjı yüzdü ve yanımda powerbank vardı. Her ihtimale karşı yanıma almıştım. Bu nedenle rahatla oynayabilirdim.
İnstagram’a girmiş, tanıdıklarımın postlarına bakıyordum ki üstten bir bildirim düştü.
—arda.sydnn sizi takip etmek istiyor.
Buradan da bulmuştu beni. Gerçi rahatlıkla bulabilirdi, hesabım adım ve soyadımdan oluşuyordu instagramda. Sınıf arkadaşlarım da genelde bulup istek atarlardı.
Fazla düşünmeden onayladım. Aslında biraz düşünebilirdim belki, çünkü birkaç tane fotoğrafım vardı. Barış, Akut, Alperenler ve Betonlarla da vardı.
Aynı zamanda Bouncy videosunu buraya da yüklemiştim. Akraba ve arkadaşlarım görmüştü yani.
Ben onayladıktan kısa bir süre sonra Arda’dan mesaj geldi. Alışılmış durum.
arda.sydnn
-naber
-hesabın güzelmiş
-videoyu da koymussun
-annenler befendi mi bari
Siz
-yani
-yanındaki salak kim dediler
arda.sydnn
-🥺🥺
-alev gibi cocugum ondandır
-şaşırmışlardır
-kendi ogullari😔😔💞💞 ben😈😈👹
Siz
-takıntılı ex
Yazdığı mesajı okuyamadan önümde duran otobüsle bakıştım. Hızla kalkıp bindim, ilk duraklar olduğundan oturacak yer vardı.
Yapmasam çok içimde kalacağı için konuşmaya girmeden önce Arda’nın hesabına tıkladım. 17 gönderisi vardı, videolarla beraber. Videoların çoğu danstı zaten.
Postlarına göz atayım derken yanında birilerini gördüm. Eli yüzü düzgün tiplerdi.
Hep gittiğimiz parkta, üç ay önce çekilmiş fotoğraflardı. Birkaç kız ve erkek, oturuyorlardı.
Umuyordum ki hepsi arkadaş olsun, sadece arkadaş.
Geri sohbet kısmına girdim.
arda.sydnn
-ayip oluyor
-ben kimsenin exi degilim tamam mı
-alo
-baksana la
-heee hesabımı stalklayacak
-gördüğünüzü beğenirsiniz umarım Efe bey
Siz
-Yani
-O parktakiler kim
-Hiç arkadaşın yok sanıyodum
arda.sydnn
-aynen meraktan soruyo biz de maliz ya burda
-😜😜😜😜
-kuzenim bu arada hepsi,, hala arkadasimmyok maalesef
-jeolusy jeolusy
-I’M SO SICK OF MYSELF
-sever misin o sarkıyı
Siz
-En sevdigim şarkılardan
-Bi de
-Biraz bana kendimi hatırlatıyor
arda.sydnn
-sen bi papatyaydın
-yapraklarını kopardılar
Siz
-Saçma sapan konusma ya Allah için
-Tm gidiyorum ben
arda.sydnn
-tm tm tm stop
-napıyon
Siz
-Eski arklarla buluşucaz
-Sen de ara kuzenlerini falan gidin bulusun
-Sosyalleş biraz
arda.sydnn
-o bana yoruyo ya
-mutluyum ben mağaramda
-iyi eglenceler sana
-biricik arkadaslarinla
Siz
-Öyle olsun
-Teşekkürler
-Şiir yazdın bu arada
-Farketmedim sanma
arda.sydnn
-LAKDŞAKDSŞKFSŞ
İnstagramdan çıkıp sırıttığımın farkında bile olmadan cama baktığımda yansımamla bunun farkına vardım. Ve direkt kendimi düzelttim.
Arkada çalan müziğin sesi şuan zihnimi temizliyordu. Müzik dinlemeyi bu yüzden seviyordum işte. Fazla ve boş düşünmeme engel oluyordu.
Gruptan gelen mesajları görünce tekrar telefona gömülüp okumaya başladım.
tdkaya
-arkadaslar ben demiştim ya iki dk işim var diye
-yeni ciktim
-beni beklemeyin siz kahve falan icin
platonikperen
-Oldu baba ya
-Biz sensiz buluşuruz gezeriz ne demek
-Sen kimsin ki zaten
tdkaya
-bokunu cikar aminevladi
-iyi ki guZel bişrey dedik
Akut.
-OHAA SEN YANLIŞ YAZDIN LAN
-NOLUYO BARIŞ AMKKK
tdkaya
-hala arda aykut ersoy diye kayitlisin sus değiştirmem
Akut.
-tmm
Yine ikonik grup sohbeti arkada dönerken odağımı yola kaydırdım. Duraklar geçtikçe kalabalıklaşan otobüsle 2 günün planını kafamda döndürüyordum.
___________
“Lan ben mi anlatamıyorum? Formanın okulun logosunun olduğu kısım yıkaya yıkaya silinmişti kanka. Benlik bir durum yoktu yani. Hocalar da forma giymediğimi sanıp kağıt imzalattırdılar. Öyle yani.”
Çocuklarla yarım saat önce buluşmuş, güzel bir kafeye oturmuştuk. Aramıza aylardır görüşmeyenin oluşturduğu soğukluk girmesini beklemiyordum tabii ama bir anda yine eskisi gibi hissettirmişlerdi. Şimdi de Akut’un disiplin yediği hikayesini dinliyorduk.
“Doğru düzgün forma yapmak çok zor zaten. Bir de dinlemiyorlar oğlum, hocalara laf anlatılmıyor.” Barış da Akut’a katılarak yorumda bulundu. Haklıydı aslında. Öğretmenlik bizim okullarımızda ucuzdu. Sanki okula gelmeden önce ders kitabından iki üç sayfa okuyup onu bize anlatıyorlarmış gibi.
“Ee,” dedim. “Ceza mı aldın?”
“Bir daha olmasın şiirini okudular. Bir de annemlere haber verdiler. Ama annem durumu bildiğinden hocaya anlattı. Hoca da baktı gördü annem onun istediği gibi bana kızmıyor, mecburen vazgeçti disiplinden.”
Gülerek önümdeki kahveden bir yudum aldım.
Barış, geldiğinden beri telefonuyla oynayan Alperen’e takılmaya başladı.
“Kral sen rolümü benden çalmaya mı çalışıyorsun? Burada telefon bağımlısı tek kişi benim.”
Alperen gülerek elini Barış’ın omzuna koydu.
“Oğlum liseli ergenler sohbetiniz de berbat ya. Ondan yani.”
Akut öfkeyle ona döndü. “Derken? Benim mi muhabbetim kötü? Hayırdır?”
“Üzerine alındığına göre cidden kötü ve farkındasın.”
“Gitmeyin Arda’mın üstüne!” Akut’u koruduğumda hiperaktifliği bana yönelerek yüksek sesli gülüşü ve sarılışları beni buldu. Sanki kardeşimi bir konuda korumuşum gibi hissettirmişti.
“Öyle işte.” Kahveler ve telefonlar eşliğinde sohbete, okul dedikodularına devam ettik. Arda’dan bahsetmemiştim. Konusu açılmamıştı zaten. Videomu görmüşlerdi ama paylaştığım gün sormuşlardı ve arkadaşım demiştim. Sıkıntı yoktu yani.
Ve sonunda kardeşlerimle içtiğimiz kahveler bittiğinde akşama kadar sokakları turlamak için kısa bir İstanbul gezisine çıktık.
Bölüm etkileşimi
