Right Here | Aref kitap kapağı

8. bölüm / 20

8rh

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 8rh

Ve şimdi gerçekten boşlukta gibiydim. Birkaç gündeki gıcıklıklarından bile zevk aldığımı, içten içten samimi bir bağ kurmayı istemediğimi düşünürken tam tersini dilediğimi ama kendime yediremediğimi farkedince gerçek Efe olmadığımı dibine kadar hissettim.

Umursamıyormuş gibi omzuma çarparak tuvaletten çıkarken yanında gerçek ruhumu da beraberinde götürmüştü ve burada kalakalmıştım.

Kim bu mal diye güldüğüm çocuk, keko mu dansçı mı diye düşünüp kafa yorduğum çocuk bana ne olduğunu söyleyip gitmişti ve cidden ne yapacağımı bilmiyordum.

Kürsüde şarkı söylerkenki günlerimi net bir şekilde hatırlıyordum. Beni destekleyen arkadaşlara sahip olmak, ses tonuma rağmen dalga geçmeyen insanların olması.

Ve belki de dans tek tutkusu olmasına rağmen ‘erkek değil’ gözüyle bakılan yaşıtım bir çocuk, ve yaşadıklarıydı beni vuran. Nasıl davranacağını bile bilmeyen bir çocuktu.

Ama onunla empati kurmadan önce yaptığım bir şey vardı, kendimi tokatlamak. Uyanmalıydım çünkü.

Onun benimle konuşmayacak ve uğraşmayacak olma düşüncesi, en yakın arkadaşlarımın beni satma düşüncesinden daha korkunç geliyordu ve sanki Arda ile arkadaş olmak değil bambaşka bir şey olmak istiyordum.

Kaçıngan bağlanmak mı deniyordu buna? Ya da kabullenemediğim bir aşk falan mıydı?

Bildiğim tek şey, ona aşık olma fikrini kabullenirsem bu çevrede yaşayacaklarımın ağırlığıydı.

“Oğlum, ne yapıyorsun üç saattir?” Önden Barış girerken arkasından da Batu içeri geldi.

Kendime gelmek için gözlerimi ovuşturduğumda rüya gibi geçen zaman esnasında dolan gözlerimi farkettim. İstemsiz olmuştu bu. Duygusal biriydim zaten.

“Niye ağlıyorsun?” Panikle yanıma geldiler. Haklılardı. Tuvalette ağlama alışkanlığımız yoktu ya.

“Oğlum,” dedi Barış saçıma dokunurken. “Biri mi bir şey dedi? Dalga falan mı geçtiler?”

Burnumu çekip kendimi toparladım. “Hayır, öyle bir şey değil.”

“Lan, biz girerken Arda geçiyordu koridordan. Aranızda olaylar vardı zaten. O mu bir şey dedi?” Batu konuşurken Barış da lafa atladı.

“Harbi ya! Efe, söyle oğlum bak bir şey mi oldu? İlla kötü bir şey olmasına gerek yok, bir şey mi dedi?”

Buraya gelmemdeki amacı hatırladığımda karşılaştığım olay beklenmedik değildi. Ama Arda’nın bana bu kadar açılacağını bilmiyordum. Güveniyordu bana. Ya da güvenmek istiyordu. Her şeyden önce, ben şimdi ne diyecektim?

Yalancılık konusundaki profesyonelliğimi kullanma zamanı gelmişti. Aslında en kötü olduğum konuydu ama bu sefer yapabilmeliydim.

“Bir şey yok arkadaşlar. Selam verdi sadece. Çıkarken kolu kafama çarptı istemsiz ağladım, şu küçükken dikiş attırdığım kısma denk geldi.”

İnandırıcı olmalıydı ki onaylayıcı mırıltılar eşliğinde tuvaletten çıkarak geri sınıfa döndük. Hala boş olan sınıfta eski yerimizi aldığımızda Batu ve Barış vs için oyuna girdiler, ben ise istemediğim bahanesiyle kendi kendime takılacağımı söyledim.

Ancak artık bir şey yapmalıydım. Ne kadar istesem de banane diyemediğim bir şeyin içine düşmüştüm. Altından yapılmış bir çukur gibiydi sanki. Yakınlarım benim dönmemi beklerken içinde bulunduğum durum beni mutlu ediyordu.

Arda’ya karşı da böyle hissediyordum. Tanımadığım, rastgele bir insandı ki sıkıcı bir okul gününde onunla atışmak, tiktokta bana laf atması hoşuma gitmeye başlamıştı. Komikti çünkü. Ters davransam da güzeldi işte.

Ana ekranıyla bakıştığım telefonumdan tiktok’u açtım ve direkt dm kısmına girdim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Parmaklarım öyle hareket ediyordu.

Bir süredir konuşmasak da en üstte sabitlenmiş Jongho profilli çocuğun üzerine tıkladım. Şu sıralar aktif de olmuyordu uygulamada.

Siz
-Arda özür dilerim ben
-Seni anlamaya falan çalışmadım hiç sadece Keko falansın diye düşündüm
-Ama konuşmadığımız iki üç gün bile bana aylar gibi geldi
-Doğru düzgün arkadaş bile değiliz buna rağmen seninle bi bağ kurdum

6rda
-boşver efe o an duygusaldım zaten
-unut ne dediysem
-saçmaladım unut
-beni de unut
-lütfen unutma

Siz
-Neyi unutayım Arda, bi anda bana güvenip hayatının bi kesimini anlattığını mı
-Hatta bana karşı düşündüklerini mi
-Hesabında kısa saçlı gevşek gevşek bi Keko olduğun videoları görmedim mi sanıyosun ben seni hep öyle biri olarak gördüm zaten
-Seni tanımamışım bile
-Ama buna rağmen hakkında bir tane bile şikayet duymadım sadece okulda kötü biri olarak tanınıyorsun o da tarzından

6rda
-beni tanıma efe
-siktir et işte takipten de çık ayrıca
-arkadaş falan olmayalım boşver
-senin yeterince arkadaşın var zaten.
-kıvırcık çocuğu kaybetme seni çok seviyor hep iyiliğini istiyor farketmedim sanma
-çok istiyorsan konuş benimle de
-ama farkındayım beni arkadaş olarak bile görmüyorsun

Siz
-Arkadaş mıyız hala bilmiyorum
-Neyiz biz Arda amk
-Olalım ama
-Asıl sen çık şu duygusallıktan benimle uğraşan haline dön

6rda
-maskeyi geri takayım yani
-nasıl isterswn öyle olsun efe bey
-akşam parka gelsene
-bu sefer ben kayboldum galiba o çocuk değil

Tek bir kelime dahi yazacak cesareti kendimde bulamadan ekranı kapattım. Daha telefon kararmadan kendimi akşamı düşünürken bulmaya başladım.

__________

Hocaların bile gelmeye zahmet etmediği derslerin ardından sonunda okul bitmiş, saatler geçmişti. Kışın son ayında olmamıza rağmen hava sabaha göre çok daha soğuktu, kat kat kıyafetin üzerinde bile üşüyordum.

Kimseye söylememiş olsam da Arda’nın yanına gidecektim. Belki hepsi onun bir planıydı, amacı farklıydı, hatta en kötüsünü düşünürsem o da serserinin tekiydi ama bunlar umrumda değildi. Her şeyi öğrenecektim artık. Bu gece öleceksem de orada ölecektim. Onun yüzünü son bir kez görerek. Gerçi biraz abartıyor muydum ne.

Vazgeçemediğim kulaklığım eşliğinde parkın girişine birkaç adım kala yavaşça yürüyordum. Hava kararıyordu, saat neredeyse altı oluyordu çünkü.

Parkın kapısından girerken ayağıma takılan bir şeyle dengemi kaybettim. Taştır diye düşünmüştüm ama bu bir insandı. Birinin çelmesiydi. Ergenlik zor işti ya.

Tanımadığım 3-4 yaşıtım gibi gözüken çocukların bakışlarına maruz kalarak cevap vermeden içeri girmeyi diliyordum. Ama onlar beni salmadı.

“Tipe bak la. O saç ne oğlum? Karı gibi davranmayın artık.” Yine konuşuyorlardı. Bu tür insanlardan öyle nefret ediyordum ki ölseler üzülmezdim. Kolayca bela okuduğum nadir insanlardandı bunlar.

“Kendine dön bir bak ilk. Saçını saçma sapan sürünüzün modelinde kesmişsin, sol cebinde kelebek taşıyorsun ve bununla övünüyorsun. Şimdi sen sesim ince diye bana laf etmeden gidiyorum. Yorumlarını da kendine sakla.”

Israr edip bulaşmamıştı ki sıkıcı gelmiştim. Onların zevk aldığı, kendilerine cevap veremeyip yaptıkları yorumları benimseyen insanlardı çünkü. Kendini savunanlar ise sıkıcı ve dramatikti.

Sağ salim parka girip bankların olduğu kısma yürürken boş basketbol sahasının seyirci kısmında yalnız oturan biri çekti dikkatimi.

Arkadaşları ve maskesi olmayan, kişiliğini bilmesem dans etmeyi seven bir çocuk diyeceğim, sadece kendi kendine takılmak isteyen bir Arda. Yalnız oturuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

362okunma 13beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…